Eten, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Weekmenu's

Weekmenu: week 8

Ik maakte het mij wat gemakkelijker voor de komende week: Hellofresh to the rescue!

  • Maandag: zeebaarsfilet met salieboter
  • Dinsdag: lasagne van de winkel (op dinsdag heb ik zelf koorrepetitie. Ik heb gemerkt dat ik op dinsdag de laatste twee weken stijf van de zenuwen loop omdat ik mijn eten niet tijdig geregeld krijg en dus wél kook, maar zelf pas na de repetitie kan eten because life. Nieuwe regel dus: op dinsdag eten we iets dat ofwel in het weekend werd klaargemaakt, ofwel klaargemaakt van de winkel/beenhouwer komt)
  • Woensdag: ovenkrieltjes met kip en groene pesto
  • Donderdag: andijviestamppot met worst
  • Vrijdag: er komen vrienden eten. Ik ga voor een pitabuffet (gemakkelijk, iedereen kiest zelf waar ze zin in hebben en de grootste moeite is de groentjes op voorhand snijden), hopen aperitiefhapjes die klaargemaakt gekocht kunnen worden en taart die enkel nog moet opgehaald worden. #momlife
  • Zaterdag: ik zit een hele dag in de sauna (jaaaaaaaaaaaaa), de wederhelft mag zelf kiezen wat hij binnenspeelt
  • Zondag: verjaardagsfeestje van de tante van de wederhelft waardoor ik dus niet moet koken

Dat betekent concreet dat ik enkel voor dinsdag en vrijdag eten moet inkopen, want Hellofresh zorgt voor de rest. Hallelujah. #nospon #noinfluencer #teveelhashtagsentisgeeninstagramoftwitter

 

Advertisements
Standard
baby, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Relatie, tips, Uncategorized

Mijn hacks

Ooit lukt het mij terug om die Blogboek-posts in gang te trekken, maar georganiseerd bloggen is hier nog steeds niet aan de orde. Op andere vlakken mij organiseren gelukkig wel! Mijn hacks voor rustigere ochtenden/dagen/weken, ge doet ermee wat ge wilt.

  • Weekmenu’s. Ik ben hier nogal grote fan van, want houvast in drukke weken (en in andere weken ook). Ook handig om wat variatie in die maaltijden te (proberen) steken, wat mij meestal niet zo goed lukt. We blijven proberen 😉
  • Zo’n weekmenu opstellen betekent ook dat ik op voorhand mijn inkopen doe. Ik ben niet zo georganiseerd dat ik weekmenu’s voor verschillende weken opstel (mijn ijskast en diepvries zijn ook niet zo groot), maar echt erg vind ik dat momenteel niet. Het feit dat ik dat eten in mijn ijskast heb liggen betekent ook niet dat ik mij volledig geblokkeerd voel op het vlak van eten: ‘t is niet omdat ik ‘vol au vent’ heb staan dat ik niet gewoon iets anders met kip, gehakt of champignons kan fixen. Het hangt af van de goesting van die dag (en de tijd)! Maar het gemak van al verschillende dingen in de ijskast te hebben liggen waar je vanalles mee aankan geeft mij mentale rust.
  • Routines. OK, wij hebben net een nieuwe aanwinst hier thuis, waardoor ik véél nood heb aan routine, vooral bij het terug opstarten op het werk en de crèche tijdig halen en zo. Ik heb dus (echt waar) een checklistje uitgeschreven, met daar drie onderverdelingen in: ‘s avonds, ‘s ochtends (mama) en ‘s ochtends (Baby H). Wat dat concreet betekent? Dat ik ‘s avonds een blik op die checklist werp en nog doe wat moet gedaan worden (voor die aanwinst een outfitje klaarleggen, voor mij een outfit klaarleggen, zorgen dat al het gerief dat al klaargelegd kan worden (mijn laptoptas, kolfmachine e.d.) gewoon al klaarligt ‘s avonds voor ‘s ochtends veel te vroeg). Dat ik ‘s ochtends met slaapkop (maar wel al aangekleed, met dank aan de klaargelegde outfit) het lijstje voor mezelf bekijk en systematisch afwerk (min of meer). Dat ik nadien hetzelfde doe voor de aanwinst. Dat ik dus het actief nadenken zoveel mogelijk beperk, wat ook de kans op het vergeten van cruciaal gerief (vitamientjes voor de aanwinst, eten voor aanwinst en mezelf) beperkt. En mijn stressniveau ligt ‘s ochtends ook een pak lager dan ik me anders zou indenken. Winwinwin. Ok, heel flexibel is het niet, maar eerlijk? Mijn leven heeft momenteel even geen flexibiliteit nodig.
  • Nog verder eten gerelateerd en (eerlijk) nog niet helemaal geimplementeerd maar wel interessant: food prepping. Met andere woorden: mijn eten op voorhand gedeeltelijk al klaarmaken. Wanneer er bv spaghetti op mijn menu staat, alle groentjes op voorhand al snijden, in zo’n afsluitbare zak dumpen en de dag zelf gewoon die zak moeten bovenhalen. Voordeel? Op drukke momenten bespaart dat hopen tijd, effort en stress. Nadeel? Op rustige momenten (zoals een weekend) moet je eraan denken en je er effectief aan zetten om het te doen. Daar wringt nu nog dat schoentje bij mij. Nu, als ik de laatste anderhalve week bekijk denk ik dat ik binnenkort puur uit frustratie mij er toch eens aan ga zetten. Tijdsbesparende dingen? Yes please.

Ik blijf ook nog steeds van van mijn bujo (waar denk je dat die checklist staat?), ook al wordt die met momenten stiefmoederlijk behandeld. Het voordeel is: die bekijkt mij daar niet vies om en ik voel me daar niet schuldig om ook niet. Ik merk alleen dat mijn leven net iets vlotter verloopt wanneer ik van die tool gebruikmaak.

Standard
baby, emoties, familie, Relatie

The blame game

Oftewel mom/parent guilt. Want oh help, ik denk niet dat er veel mensen zijn die ontsnappen aan dat fenomeen wanneer ze aan kinderen beginnen, hoe hard ze ook proberen. Bij ons uit zich dat soms in een hij-ziet-jou-liever-dan-mij-spelletje, langs beide kanten (mij herkent hij sneller, de wederhelft slaagt er beter in om hem rustig/in slaap te krijgen). Fun times.

Waar voel ik mij schuldig over?

  • Baby H zit sinds 1 februari standaard 10 uur in de crèche per dag. Da’s meer tijd dan ik werk, want momenteel heb ik nog geen bakfiets en breng ik hem dus eerst met de buggy naar de crèche (lang leve dichtbij wonen), wandel dan terug naar huis en pak dan de fiets naar het werk. ‘s Avonds wordt dat verhaaltje omgedraaid. Tien uur bij andere mensen; gaat hij ons nog wel herkennen? (spoiler alert: ja hoor)
  • Ik keek keihard uit naar het moment waarop ik terug kon gaan werken. Terug met collega’s babbelen/roddelen/samenwerken. Mij nuttig voelen zonder dat er een echt leventje vanaf hangt. Maar zie ik hem dan nog wel graag, die baby van mij? (Jup)
  • Wij plannen hem in in ons leven (lees: ons etentje bij Hof van Cleve is ingeboekt voor de avond voor mijn verjaardag en nee, de baby mag niet mee). We hebben ook een weekendje in de Champagne ingeboekt en daar mag de baby wél mee. Zo streng vind ik ons dus niet. Anyway, hij moet zich dus plooien naar onze agenda. Wij houden ook rekening met zijn agenda (hallo goede eetlust en gevoelige billetjes), maar die van ons is ook belangrijk.
  • We gaan ook naar Disneyland dit jaar. Zonder baby, jawel. Die baby zal rotverwend worden bij de grootouders en zal nadien onder hopen cadeautjes vanuit Disneyland bedolven worden, maar Disney zelf zal hij pas zien wanneer hij groot genoeg is om overal in te mogen. Is dat egoïstisch? Ja. Wij willen niet opsplitsen, we willen niet wachten, we willen gewoon nog kunnen doen wat wij graag doen. En dubbel zo hard genieten van Disney wanneer Baby H zelf volledig van al dat moois en leuks kan genieten.
  • Ik laat hem slapen. Wanneer ik hem ophaal van de crèche is hij superenthousiast en actief; na een voeding valt hij als een blok in slaap en brengt hij eigenlijk zijn tijd tot de volgende dag hoofdzakelijk slapend en etend door. Ik vind dat niet gigantisch erg, want na een werkdag ben ik nu nog even volledig op (fysiek en mentaal). Maar daar kruipt dan dat schuldgevoel: zou ik als goede moeder niet ieder moment dat ik kan met hem actief moeten willen doorbrengen in plaats van hem slaap toe te wensen? Slaap die hij trouwens hard nodig heeft, als ik het de laatste dagen bekijk; het mannetje lijkt wel uitgeput.
  • Wij zijn aan het eten en meneer heeft honger. De kans bestaat dat ik daar (nu, nu hij al de drie maanden gepasseerd is en echt overduidelijk niet ondervoed is en dus wel even kan wachten) even mij van af maak door hem een tutje te geven. Hij content, ik content want ik kan eten terwijl mijn eten nog warm is. #slechtemoeder, anyone? 
  • Ik werk terug voltijds. Voor mij de meest normale zaak ter wereld, voor driekwart van de mensen die ik spreek iets heel bizar. Ook het feit dat ik géén ouderschapsverlof aan mijn bevallingsrust plakte wordt als vreemd beschouwd door een deel van de bevolking. Eerlijk? Financieel gezien komt dit ons beter uit (OK, Baby H zit ook voltijds op de crèche dus da’s dan weer een grotere hap uit het budget, granted), mentaal ook (naar mezelf toe, naar de collega’s toe) en ik wil dat gewoon nog even zo kunnen doen. Ik ging al bijna typen ‘volhouden’, maar ik merk nu, na drie dagen werken, al weer hoe graag ik eigenlijk werk. Dan ga ik dat mezelf toch niet afnemen? En dat ouderschapsverlof (dat ik sowieso ga opnemen, de wederhelft hoogstwaarschijnlijk langs geen kanten)? Daar neem ik misschien dit jaar wel een maand van op, tijdens de grote vakantie. Afhankelijk van hoeveel verlofdagen ik mezelf gun, hoeveel dagen Baby H ziek blijkt te zijn (hout vasthouden) en wat er van mijn gewone verlofdagen overschiet als ik het zo bekijk.
  • Verlangend terugkijken naar hoe het vroeger was. Ja, ik heb dat af en toe/regelmatig wel. Denken ‘goh, hoe gemakkelijk was dat wel niet, zo zonder baby?’ en ‘ik wil nog eens wat me-time’. Ik heb het ‘geluk’ dat de wederhelft langere uren klopt dan ik, met als gevolg: veel quali-me-tijd na het werk. Die ben ik nu volledig kwijt. Mijn me-time beperkt zich momenteel tot het wandelingetje van de crèche naar huis ‘s ochtends en naar de crèche ‘s avonds (zonder buggy beide keren en dus ook zonder baby). Dat is het. Of ik koop een uur badtijd af met afgekolfde melk of wring me in vijfduizend bochten om een saunadagje geregeld te krijgen (nog een dikke twee weken). Binnen anderhalve week ga ik een weekend logeren bij mijn ouders terwijl de wederhelft op shortski is: ik ga dat mannetje niet veel vasthebben dat weekend denk ik, buiten om eten te geven, en gigantisch erg vind ik dat niet altijd. Dan denk ik: ik wil wel eens terug naar die tijd ervoor. Mij met een boek in de zetel nestelen en alleen met mijn eigen blaas rekening moeten houden. Lang koken met hopen stapjes en kleine dingetjes die moeten gedaan worden. Geen borsten die mij plots melden dat er weer melk zit aan te komen.

Begrijp mij niet verkeerd: dat mannetje, ik spring daar zonder enig probleem voor onder een bus. Letterlijk, vrees ik. Ik kan mij het leven zonder hem niet meer voorstellen, smelt bij het zien van dat snoetje (lachend, wenend, dikke pruillip, het maakt niet uit), adem altijd diep die babygeur in. Ga zonder morren over en weer tijdens mijn lunchpauzes (zodat die eigenlijk onbestaande zijn momenteel) om hem borstvoeding te geven, want ik wil dat contact niet al te lang missen (en kolven is zoiets belachelijk onnozel – voel u eens een koe, serieus). Maar de verwachtingen van anderen? De commentaar, de meningen, de blikken wanneer je het EHBO-lokaal buitenkomt met ochot een potje melk? Het gemis van en gezoek naar mezelf? Ik heb nog wel even te gaan voor dat weer allemaal snor zit in mijn hoofd.

Of hoe je van een blog over mom guilt naar een blog over hoe je omgaat met een baby kunt gaan. Maar hey, ik had gezegd dat ik eerlijk zou zijn.

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Watskeburt: februari

  • Ik begin weer te werken na 15 weken bevallingsrust. Doen jullie mee een schietgebedje? (voor het georganiseerd krijgen; ik heb er keiveel goesting in om terug te beginnen werken, daar niet van)
  • Baby H gaat voltijds naar de creche
  • Ik ga opnieuw eten met de collega’s, want bijbabbelen kan je niet voldoende doen
  • Mijn ouders vieren 30 jaar huwelijk met een brunch, wij mogen meedoen. Jeuj!
  • Er staat weer een spaghettiavondje gepland
  • We gaan naar een concert in de Elisabethzaal en nadien gaan Baby H en ik richting mijn ouders voor een weekendje vertier en dutjes (voor ons beiden); de wederhelft vertrekt op shortski.
  • Er komen vrienden bij ons thuis eten
  • Ik trek een dagje richting sauna met de schoonzus
  • Er passeert een verjaardagsfeestje met ronde cijfers in de familie van de wederhelft

De sociale mallemolen wordt langzamerhand weer op gang getrokken. Ik probeer het nog steeds te beperken (serieus, hoeveel rommel heb je nodig wanneer je een baby ergens mee naartoe neemt?), maar het doet wel deugd om er eens uit te zijn, af en toe. Die sauna is trouwens een lichtje in de verte: ik ga een massage of twee boeken die dag, denk ik.

Standard
Eten, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Weekmenu's

Weekmenu: week 6

Week 5 had ook een weekmenu, maar vooraleer ik dat uitgetypt kreeg was de week al driekwart om. It happens. Maar nu: week 6!

  • Maandag: hamburgers
  • Dinsdag: wok
  • Woensdag: loze vinken en rode kool
  • Donderdag: kip met ananas en spek
  • Vrijdag: gaan eten met collega’s, de wederhelft haalt iets uit de diepvries
  • Zaterdag: ovenschotel met zalm en broccoli
  • Zondag: spaghettiavond
  • Lunch: tonijnsalade en pasta

Maandag is het officieel back to work. Ik heb er superveel zin in en hoop van harte dat alles vlotjes gaat verlopen. Van het werk uit doen ze in ieder geval hun uiterste best om het zo vlot mogelijk te laten werken, waarvoor veel hartjes naar hen toe. Collega’s, ik kom teruuuuuuuug!

 

Standard
baby, emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Relatie

Back to work

Zoals jullie misschien al wel weten:

  • We hebben een baby sinds november. The dude is king around here.
  • Ik ben organisatorisch nogal… type-A, om het op z’n Amerikaans te zeggen. Ik heb het dus graag allemaal goed geregeld. Dat gaat niet altijd samen met dat eerste bolletje.
  • Binnen twee weken ga ik terug werken.

Er moet dus wel iet of wat regelmaat in beginnen komen, want anders voorspel ik een C. die langzaamaan (misschien niet zo langzaamaan) gillend richting klif kruipt. Licht overdreven, maar toch: regelmaat en orde, en rap alsjeblieft!

Die regelmaat probeer ik in eigen hoofd te voorzien door middel van mijn weekmenu’s (serieus, die ga ik nodig hebben zodat ik daar al tenminste maar één keer per week aan moet denken en niet iedere avond moet denken: wat gaan we eten?), in het weekend koken (want dan zijn we met twee en kan er één iemand baby H entertainen) en kolven. Veel kolven. Voor mijn quali-me-time, voor de crèche, voor de rust in mijn hoofd. Je weet wel: mocht ik eens ziek vallen, dan is er toch eten.

Helpt ook: wekelijkse mailtjes naar de wederhelft met wat er allemaal gepland staat die week zodat we daar beiden van op de hoogte zijn en het minder gemakkelijk kunnen vergeten, babysits die al lang op voorhand vastliggen voor dingen die ook al lang op voorhand vastliggen en weekends zoveel mogelijk proberen vrijhouden. Hout vasthouden, maar dat lukt momenteel wel.

Wil ik terug gaan werken? God, ja. Ik wil mezelf terug herkennen. Wil ik mijn baby bij anderen achterlaten? God, nee. Wil ik afkolven gedurende drie maanden? Liever niet, maar aangezien ik wil proberen om zes maanden borstvoeding te geven ga ik het toch proberen. Ik ben alleen nogal bang (lees: heel bang) dat ik niet voldoende voorraad ga kunnen opbouwen om die zes maanden vol te houden. We shall see.

Standard
Eten, Weekmenu's

Weekmenu: week 4

Koud, kouder, polar vortex. Of zoiets?

  • Maandag: vleesbrood met rode kool
  • Dinsdag: prei met mosterdsausje en zalm
  • Woensdag: vol-au-vent
  • Donderdag: vis in bladerdeeg, kerstomaatjes en spinazie
  • Vrijdag: ik ga met collega’s op zwier – sushi!
  • Zaterdag: we gaan op babydate bij een restaurantje waar we regelmatig gaan/gingen
  • Zondag: verjaardagsfeestje
Standard