Eten, Weekmenu's

Weekmenu: week 39

Een kleine jetlag, een mislukte transfer en vooral een zalige reis later en we zitten weer in het oude stramien van de weekmenu’s 😉

  • Maandag: wok
  • Dinsdag: vleesbrood met spinaziepuree
  • Woensdag: mosselen, als ik ze nog vind in de winkel
  • Donderdag: spaghetti
  • Vrijdag: de wederhelft zit op mannenweekend, ik trek voor een avondje Disney naar collega’s
  • Zaterdag: witte pens met appelmoes
  • Zondag: bij de schoonpapa

Ondertussen hangt er hier ondergoed van drie weken te drogen; hoeveel gerief heeft een mens nodig zeg?!

Advertisements
Standard
General blabla, Reizen

#projectblogboek 9: deel je wishlist voor kerst/je verjaardag/de zomer

Ik kies voor een wishlist voor mijn vakantie, want deze post is gescheduled (oooooh): ik zit eigenlijk nu in Amerika. Aaaah. Dus: mijn wishlist!

  • Genoeg zon om gelukkig van te worden, niet een hele reis lang een hittegolf
  • Beerloze wandelingen in de nationale parken (Yosemite, I’m looking at you dude)
  • Een uitgestorven Disneyland California waar we alles wat we willen doen zeker drie keer kunnen doen zonder Ă©Ă©n keer aan te moeten schuiven
  • Rustig water wanneer we de ferry naar Alcatraz nemen (en terug)
  • Prachtige zonsondergangen en zonsopgangen telkens we zo zot zijn om zo vroeg of laat in een nationaal park te staan
  • Fantastisch lekker eten (en een kleine kostprijs) wanneer we in Napa gaan eten
  • Genoeg tĂȘte-Ă -tĂȘtes met de wederhelft, ook al is de schoonzus mee

Mijn idee voor de wishlist haalde ik uit Het Blogboek van Kelly. Een aanrader!

Standard
General blabla

#projectblogboek 8: schrijf over een product/dienst/voorwerp dat voor jou onmisbaar is

Ik heb een laptop, een smartphone, een e-reader. En wat ik het allermeeste zou missen is eigenlijk mijn papieren agenda.

In oktober begin ik al te zoeken naar een agenda voor volgend jaar (die van dit jaar is, duh, Disney) waarbij ik let op een toffe cover, genoeg ruimte binnenin om wel wat dingen te kunnen noteren, een weekoverzicht over twee pagina’s en vooral een formaat dat niet tĂ© groot mag zijn: ik neem die agenda letterlijk overal mee naartoe, die moet in iedere handtas passen (je weet nooit met de familie van de wederhelft wanneer er een etentje moet gepland worden).

Al de rest kan ik nog min of meer opvangen wanneer dat verdwijnt, maar mijn agenda is onmisbaar: ik zou rondlopen als kip zonder kop zonder dat ding.

Mijn ideeën rond het #projectblogboek doe ik op in datzelfde Blogboek van Kelly Deriemaeker. 

Standard
emoties, General blabla

#projectblogboek 7: deel een gĂȘnant verhaal

Oef. Zo heb ik er wel een aantal: zoals die keer toen mijn broek op de fiets gescheurd bleek te zijn (twee weken geleden, en het was verdorie zelfs mijn lievelingszomerbroek), die keer dat mijn broek gescheurd bleek te zijn op het werk (halverwege de dag, net na de middag ontdekt zodat ik uiteraard niet meer naar huis kon om snel een nieuwe aan te doen), die keer dat mijn overheerlijke en gigantisch gehypete chocomousse meer soep was dan chocomousse, …

Ik ga er trouwens van uit dat het mijn gĂȘnant verhaal moet zijn. Misschien moet ik maar Ă©Ă©n van de wederhelft vertellen 😉 Nee, kom, braaf zijn: mijn gĂȘnant verhaal. Gather ’round kids, let me tell you a story!

Het is niet echt een gĂȘnant verhaal (ik kom niet onmiddellijk op zo’n verhaal), maar wel een verhaal dat mijn naĂŻviteit benadrukt. En ja, ik ben heel naĂŻef. Zo erg dat ik zelfs niet doorhad dat… Maar wacht, het verhaal.

We schrijven eind september 2015. Ik spreek af met een ex-collega om te gaan lunchen (handig, op een kilometer van je vorige job gaan werken) en het gespreksonderwerp valt op trouwen en mijn gebrek aan aanzoek. Op dat moment zijn de wederhelft en ik zes jaar samen en weet God en klein Pierke dat ik dat al lang tijd vind voor dat aanzoek. Ik zeg, met de naĂŻviteit die echt wel mijn handelsmerk aan het worden is: het zal niet voor dit jaar zijn. Maar hĂ©, eigenlijk is dat zelfs niet zo erg: ‘t is niet dat we daardoor uit elkaar zouden gaan of zo. My time will come!

Die zaterdag heeft de wederhelft een koordag (en misschien nog wat werk af te werken) en blijf ik rustig thuis. Ik bel mijn mama op, want we moesten nog wat concreet afspreken voor een etentje. Tijdens het telefoontje hoor ik mijn mama plots zeggen ‘Hoezo, F. (de wederhelft) is hier?’ Ik denk: he, die ging toch naar Mortsel en Brussel? Wat doet die dan daar? Gevolgd door mijn mama die zegt: ‘ahnee, papa denkt dat hij zijn auto gezien heeft, maar ‘t zal een andere grijze auto zijn’. Beste lezers, ik geloofde haar. Erger nog: nadien vertelde ik erover aan de wederhelft en zei ik lachend: ik dacht al even dat je mijn papa’s zegen voor een aanzoek was gaan vragen. Reactie van de wederhelft: Zot, dat heb ik niet nodig.

De week daarop trekken wij (de wederhelft en ik, mijn schoonzus en hun nicht) naar Disneyland Parijs, ons quasi-buitenverblijf. De avond voordien gaan we eten bij mijn schoonvader en fietsen we terug naar huis. Halverwege (ter hoogte van het stadspark) vraagt de wederhelft aan mij of ik zijn GSM bij heb. Ik zeg nee, hij zegt ‘lap, we moeten terug, die ligt daar nog’. Ik denk: zot, ik fiets gewoon verder, daar heb je mij niet voor nodig.

In Disneyland zelf lopen we gelukkig te wezen wanneer de wederhelft rond 16h opmerkt dat hij toch graag naar het hotel zou terug willen keren om te zien of alle bagage op de kamer gezet werd (we hadden een zalige korting op hét Disneyland Hotel kunnen bekomen, waar ze je auto wegzetten en je bagage op de kamer zetten wanneer die klaar is, zodat je zelf onmiddellijk het park kan induiken). Ik denk: dat doen we straks wel, eerst een trui voor de schoonzus zoeken (want we zijn daar tenslotte met vier), waarop de schoonzus: hij gaat toch gaan en straks is hij die sleutel van de kamer kwijt. Ga maar mee!

In de kamer begin ik enthousiast de bagage te tellen. Ik draai mij om om vriendelijk I told you so te zeggen aan de wederhelft (die vertrouwde het zo niet), wanneer blijkt dat die op zijn knieën voor mijn neus zit. En dat ik misschien toch eens moest beginnen opletten.

Wat bleek: tijdens die koordag was de wederhelft samen met mijn schoonzus, mijn jongste zus en zijn quasi-mama mijn verlovingsring gaan kiezen. Hij was nadien daadwerkelijk langs mijn ouderlijk huis gegaan om te melden dat hij mij ten huwelijk ging vragen. Die GSM die hij vergeten was? Had hij opzettelijk achtergelaten, zodat hij en privé aan zijn papa kon zeggen dat hij mij ten huwelijk ging vragen. Die schoonzus die mij richting hotel duwde? Die zat even hard op hete kolen als de wederhelft om die ring uit zijn rugzak te krijgen.

Verhaal kort gemaakt: nee, ik heb daar dus echtig-int-echtig niks van gemerkt. Ik vond het wel goed zo: het was een totale verrassing. Dus niet echt een gĂȘnant verhaal, maar wel een ‘had jij dat nu Ă©cht niet door?!?’-verhaal.

Veel andere gĂȘnante (en een pak meer minder gĂȘnante verhalen) vind je terug bij Kelly, de schrijfster van het Blogboek waar ik dit #projectblogboek rond doe.

Standard
General blabla

#projectblogboek 6: een sneak peek van een project/blogpost waaraan je werkt

Ha, zo heb ik er twee lopen momenteel natuurlijk (en meer in mijn hoofd, maar die blijven daar precies momenteel nog zitten): #projectblogboek en de Verbeelding Book Challenge 2017.

2017-09-01_16-19-53

Supercontent dat ik me met beide projecten bezighoud trouwens: ik heb de indruk dat er terug een (klein) beetje structuur in de blog kruipt sinds ik die alle twee begonnen ben. ‘t Is maar een indruk en die zijn soms tijdelijk, maar zo lang het duurt is het goed!

Het #projectblogboek kadert in functie van het Blogboek van Kelly Deriemaeker; allen naar de boekwinkel!

Standard
emoties, Het dagelijks overleven

1 september

Ik vond de eerste september eigenlijk altijd geweldig. Ik weet het, ik ben een rare soms. Maar toch: allemaal nieuw gerief in mijn boekentas/rugzak, nieuwe leerkrachten om te leren kennen (zo was ik er ook eentje), na twee maanden thuis zitten en mij met momenten me gigantisch vervelen eindelijk terug structuur. Hartjes in mijn ogen.

Ook wel stress, voornamelijk in het middelbaar. De school waar ik naartoe ging was een hoog aangeschreven school met een reputatie, waardoor er veel chique volk naar daar ging. Het resultaat was dat de schone schijn heel belangrijk was: de verhalen over vakanties waren net dat tikje meer over the top en de garderobe bleek ook heel belangrijk: had je de coolste accessoires niet, deed je eigenlijk niet mee. Wij waren met vier thuis, waarvan ik de oudste was, dus ik kreeg dat coolste accessoire een maand of twee later in de Aldi-versie. Niet helemaal de bedoeling, maar kom: we hebben het overleefd.

EĂ©n september heeft voor mij vooral die magische schijn van ‘een nieuw begin’. Nieuwe voornemens, doelen, het idee dat het oude achter je ligt en dat je opnieuw iets kan proberen doen. EĂ©n januari, maar dan met beter weer (hopelijk). Dit jaar is die eerste september nog toffer omdat we op vakantie vertrekken binnen twee dagen, maar het punt blijft wel: ik heb weer goede voornemens gemaakt. Dat past, bij het begin van een nieuw (school)jaar. Om melig te doen: we zitten toch allemaal op de school des levens? (dat laatste werd trouwens met een dikke knipoog getypt)

 

Standard
Uncategorized

Watskeburt: september

Zot, september.

  • Wij gaan op vakantie. Drie weken Westkust en parken. En amuseren. En met momenten superlekker eten, maar vooral veel verschillende zichten.
  • De dag na terugkomst heeft de wederhelft een repetitiedag. Het weze hem gegund, ik lig vermoedelijk apathisch in de zetel.
  • De wederhelft gaat ook weer op mannenweekend. Ik lig vermoedelijk nog steeds in die zetel (OK, niet helemaal waar. Ik ben ondertussen ook alweer gaan werken)

En dan is het oktober. Whut?

Standard