Eten, Weekmenu's

Weekmenu: week 26

De helft van het jaar is nu officieel bezig. Zot. Echt, zot. Om dat te vieren gaan we voor een drukke week en eigenlijk geen kooktijd!

  • Maandag: ik ben home alone, want de wederhelft zit in Nederland voor een opleiding van twee dagen. Boe. Ik ga vermoedelijk een pizza in de oven steken.
  • Dinsdag: we zijn uitgenodigd bij vrienden om de koorweek van de wederhelft ineen te boksen qua activiteiten.
  • Woensdag: het is de laatste keer squash van het seizoen, wat betekent dat we gezellig samen gaan eten nadien.
  • Donderdag: London baby! En dat tot zondag 🙂
  • Zondag: ofwel frietjes halen, ofwel naar de schoonvader. In ieder geval: geen eten maken dus.

Het enige dat ik deze week zelf maak (en opwarmen telt niet) is cheesecake. Prioriteiten people, prioriteiten.

 

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven

As we speak

  • Aan het lezen in: La part de l’autre, nog steeds. Langzaam maar zeker is er vordering, maar ik raak snel afgeleid: een nieuw boek van Nora Roberts, een handleiding over Bullet journaling, boeken die ik toch nog eens wil herlezen. Ik vermoed dat La part de l’autre mijn enige geplande gelezen boek van juni 2017 wordt.
  • Aan het kijken naar: zonsondergangen. Jeroen Meus en zijn Goed volk (ik heb geweend bij die aflevering over de chassidische joden. En die over het Vreemdelingenlegioen. En misschien nog bij een aantal andere afleveringen ook.). De aflevering van Tom Waes over 12-12 (jij stort toch ook?).
  • Aan het hopen op: meer uren in een dag. Meer geld om tegen onze vakantie in Amerika te smijten. Zonnig weer vrijdag en zaterdag (momenteel ziet het er goed uit: een zonnetje én niet te hoge temperaturen!).
  • Bezig met: bullet journalen. Allemaal de schuld van Kelly, die zo’n tof boek schreef dat zo glashelder ineen zat dat ik vanalles aan het herschikken ben vanaf nu. En stiekem ook zin om dat #projectblogboek ooit eens aan te pakken. Misschien iets voor de zomermaanden, wanneer de rest wat meer op z’n gat ligt? Koken en bakken, dat ook.
Standard
Het dagelijks overleven, Sport

Wandel eens een marathon

Het was poging twee deze keer: vorig jaar liet ik mij oppikken tegen kilometer 21 door heuppijn, deze keer ging ik er alles tegenaan smijten om voorbij die kilometer 21 te geraken. Met succes: ik haalde kilometer 36.

Jup, op kilometer 36 was het schlüss en kwam mijn broer mij oppikken met de auto (de rest van het gezelschap haalde de finish, al was het met veel pijn en afzien – ik ben blij dat ik het niet getrokken heb). Maar: ik heb wél een medaille behaald! De wederhelft is zo fantastisch schattig geweest om terug naar de mensen van de organisatie te strompelen na zelf over de finishlijn te geraken en hen te vragen of ik ook geen medaille kreeg, met mijn 36 kilometer. Is dat nu té lief of ben ik gewoon verblind door de hartjes in mijn ogen? Anyway: ik heb thuis nu een medaille liggen. Mission accomplished! 

Het was warm gisteren. Echt ongelooflijk warm. Ik liep met een kuitbroek (om zo weinig mogelijk vlees verbrand te zien, wat gelukt is), een hoedje en om de 2 uur een laag zonnecrème. Regelmatig kregen we water toegestoken en ik heb twee liter water zelf binnengegoten tijdens die tocht, maar toch was ik vanaf kilometer 32 een slappe vod. Ik heb (met hulp van de wederhelft die mijn rugzak overnam) nog 4 kilometer bijgelopen, maar toen was het vat volledig af. Vermoedelijk had ik een kleine zonneklop (vanaf het moment dat ik thuis kwam heb ik felle hoofdpijn gekregen en die laatste kilometers stond ik niet meer zo vast op mijn voeten).

Het moet een hilarisch zicht geweest zijn eens de wederhelft en ik terug thuis waren: we hebben met ons tweeën door het huis gestrompeld en ik heb er even écht aan getwijfeld om de trap op handen en knieën te beklimmen en op de poep af te gaan. ‘t Is niet zo ver gekomen, maar toch: de mindset was er. Deze morgen ging het mij gelukkig al wat beter af, maar ook de collega’s grinniken af en toe eens. Het is hen gegund: ik zou hetzelfde doen in hun plaats.

Ik heb bijna een marathon uitgewandeld. Wat heeft me dat geleerd?

  • Wandelschoenen zijn een must. Zonder was ik nooit tot die 36 kilometer geraakt.
  • Water is het schoonste goed. Sportdrank ook.
  • Eentje is meer dan genoeg. Ik ga mij volgend jaar niet opnieuw kwellen. Ik zal wél klaarstaan als bezemwagen wanneer dat nodig zou zijn, maar ik ga mij niet er opnieuw doorsleuren. ‘t Is goed geweest!
  • Wanneer mijn lichaam ‘stop’ zegt, moet ik sneller luisteren. Misschien dat ik dan net iets vlotter thuisgeraakt zou zijn. #au
  • 10 miles lopen zou moeten gaan met mijn voeten en benen, héél misschien dat ik ooit tot 25 kilometer zou kunnen geraken als ik daar écht zin in had om daarvoor te trainen, maar 42 kilometer is echt geen optie: de marathon laat ik bij deze met veel plezier aan mijn neus voorbij gaan.

Het experiment is afgelopen, mijn stappenteller werd gisteren zot (meer dan 50000 stappen). Alles OK voor de rest, al hobbel ik dus nog steeds wat rond.

Standard
Eten, General blabla, Weekmenu's

Weekmenu: week 25

Deze keer nogal vroeg, maar het belooft een volzet weekend te worden (zaterdag een hele dag sauna – thank God – en zondag een marathon proberen wandelen, ‘t schijnt dat dat tijd vraagt): ik ben er klaar voor!

  • Maandag: wok (nog twee koorrepetities te gaan en dan is het zomerstop, ik kijk er eigenlijk wel wat naar uit)
  • Dinsdag: fishsticks met sla
  • Woensdag: tomate farcie, aangezien dat er vorige week niet van gekomen is en ik daar wel goesting in heb
  • Donderdag: ik hoop op Deliveroo, aangezien ik zen de avond inga (een gezichtsbehandeling en massage zullen mijn deel zijn #bliss)
  • Vrijdag: mijn verjaardag! Ik werk een halve dag en trek nadien richting mijn ouders voor zon, BBQ en plezier
  • Zaterdag: nog meer zon, BBQ en plezier met de vrienden!
  • Zondag: naar de schoonpapa
  • Desserts: ik maak vrij veel in week 25. Om te trakteren op het werk heb ik havermoutkoekjes met chocolade en cheesecake voorzien, voor zaterdag ga ik voor tiramisu en crumble van rabarber en aardbeitjes. En ik hoop op taart vrijdagavond. Ik denk ook dat ik deze zondag zo ver mogelijk probeer te geraken, puur om volgende week veel dessert te kunnen eten 😉
Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Sport

Waarom joggen goed voor mij is

Uiteraard is joggen (en sporten in het algemeen) goed voor de mens. Maar waarom specifiek voor mij?

  • Ik voel me beter. Fysiek, ja, maar ook mentaal. En dan niet van die zogenaamde runner’s high (nog niks van gemerkt), maar wel omdat ik dan een doel heb behaald: weer eens gaan lopen. Nooit gezegd dat ik niet egoïstisch kon zijn 😉
  • Ik word er rustig van. Niet dat ik anders zo’n stresskip ben, maar zondag ging ik lopen en heb ik een klein uurtje lang gewoon in mijn hoofd lopen zingen (mijn iPod was ik thuis vergeten). Zalige therapie, vooral als je dan nog wat enthousiaste hondjes weet passeren.
  • Het is flexibel. Begin- en einduur liggen niet vast en het kan eender waar en wanneer. OK, dat is soms ook een nadeel (want die zetel ziet er dan zo goed uit ‘en joggen kan morgen ook nog wel’), maar als ik merk dat het niet gaat of net wél supergoed, dan kan ik gemakkelijk langer lopen of gewoon stoppen en voortwandelen. Het ritme van mijn lichaam volgen, quoi. Nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen zeggen dat mijn benen goed zaten, trouwens. Speciaal gevoel 😉
  • Ik drink veel gemakkelijker na het joggen dan anders. Op het werk staat mijn waterfles voortdurend naast mij, om mij eraan te doen denken dat ik moet drinken. In het weekend gaat dat waterdrinken radicaal achteruit, maar door het joggen voel ik mijn lichaam snakken naar drank. Dat is dan vaak een halve liter Aquarius, maar dat lijkt me nog steeds beter dan gewoon niet drinken.
  • Wanneer ik een toffe sportoutfit koop, voel ik mij een pak minder schuldig. Ik gebruik ze namelijk nu (en soms gaan die kapot in het wasmachine, vooral als het gratis t-shirts zijn), dus mag er af en toe iets nieuw in de kast verschijnen.
  • Ik heb terug een sportdoel. Ik ga voor de 10 Miles in 2018. Dat geeft mij nog een jaar (min of meer) om aan 16 kilometer te geraken. Momenteel staat het record op 10 kilometer in één keer, maar over het algemeen blijf ik hangen op 8 kilometer. Ik zou mij daar slecht over kunnen voelen (plus: het gaat nog steeds ont-zet-tend traag), maar langs de andere kant kan ik wél netjes melden dat ik meestal ‘maar’ 8 kilometer loop. In één keer. Daar had ik een paar jaar geleden alleen nog maar van kunnen dromen. Ik mag dus trots zijn op dat lijf van mij, want het doet toch maar netjes wat ervan gevraagd wordt.
  • Als ze mij nu vragen wat ik van sport doe, kan ik zonder verpinken zeggen dat ik jog. Opnieuw: jaren geleden dat ik dat (eerlijk) kon zeggen, buiten een periode in 2016 teniet gelaten.

Ik ga nog steeds niet uit plezier sporten. Het is nog steeds tegen mijn goesting en levert mij ook niets op: geen slanker lijf, geen verbazingwekkende conditie (C. speelt nog steeds tomaat na een rondje lopen), geen adorerende hordes fans langs de zijkant. Maar de wederhelft is altijd trots wanneer ik gelopen heb en het schuldgevoel over de chocolaatjes op het werk gedurende de dag verdwijnt toch langzamerhand. Ahja, want ik loop.

Standard
Eten, Weekmenu's

Weekmenu: week 24

Dit weekend is het er duidelijk niet van gekomen, van dat weekmenu. Iets met zon en verbranden en veel te veel leuke dingen en niet achter een computer willen zitten. Bij deze!

  • Maandag: ik twijfel nogal hard. Ofwel lasagne die ik niet zelf heb klaargemaakt ofwel wok. Choices, choices. Ik vermoed wok.
  • Dinsdag: witte vis met asperges. Still going strong. 
  • Woensdag: tomate farcie met rijst
  • Donderdag: kalfslapjes met mozzarella, parmaham, boontjes en tomaatjes
  • Vrijdag: geen idee; à l’improviste 🙂
  • Zaterdag: een hele dag sauna met schoonzus en quasi-schoonmoeder. Ik kijk daar naar uit, niet normaal.
  • Zondag: wij gaan een marathon proberen wandelen. Pak dat ik nadien niet ga koken. ‘t Zal Deliveroo worden, denk ik.

Ik heb het gevoel dat het momenteel op de blog komkommertijd is: geen gro(o)t(s)e projecten, nog even stilte voor de storm wat betreft het voorbereiden van de grote vakantie… Zijn er verzoekjes? 🙂 

Standard
Uncategorized

Bullet Journal – huh?

Ik zag hem passeren, een paar maanden geleden bij Lilith: de bullet journal. Eerste reactie: cool, ik wil ook. Tweede reactie: no way dat ik dat volhou en dan ligt er weer ergens een schriftje stof te vergaren. Derde reactie: maar kijk hoe leuk…

Ik heb me ingehouden. Braaf gewacht, verschillende blogs gevolgd die er wél mee bezig waren en zitten uitkijken naar de handleiding die Lilith erover ging uitbrengen. Om dan uiteindelijk drie weken voor die handleiding er zelf toch al mee te beginnen, want ik kan toch al eens proberen zeker?

Ik ben nu een week verder en ik vind het leuk. Uiteraard, want ik ben nog maar een week ver. Je kent dat wel, dat is zoals een nieuw vriendje: alles is nieuw, alles is leuk, alle extra effort is nu nog zonder enig probleem in te zetten. Ik heb een overzicht, ik kan mijn to do’s netjes bekijken (en zien wat al gebeurd is en wat niet – bij mijn gewone to do-lijstjes streep ik door en die verdwijnen nadien, nu weet ik binnen drie weken nog wat ik die dag gedaan heb), ik bekijk of ik braaf ben geweest qua stappen en drinken die week.

Zoals je kan afleiden amuseer ik me momenteel vooral. Ik heb een weekoverzicht, een maandoverzicht, een overzicht voor onze Westkustreis, een overzicht voor mijn verjaardagsfeestje. Ik vind het allemaal terug en heb een duidelijk overzicht, ik kan kijken of er iets klein tussenzit dat ik al wil afvinken of niet, ik heb de tijd én de plaats om rustig extra to do’s te noteren wanneer ze in mijn hoofd springen. I like.

Hoeveel zetten we in dat dat binnen een maand al fel geminderd is? Of misschien net niet. Who knows.

Standard