emoties, Sport

10 Miles – de conclusie

Zondag was het D-day. Al een week werden we gewaarschuwd voor hoge temperaturen, zware inspanningen en hoe je ermee moest omgaan. Ik was dan ook volledig voorbereid: een half litertje Aquarius om mee te zeulen (uiteindelijk heb ik een liter aan drank binnengespeeld tijdens het lopen), veel zonnecrème opgesmeerd, bananen voor en na de inspanning, extra flesjes Aquarius in de rugzak.

Mijn wave startte als laatste en ik begon uiteindelijk een kwartier na het eigenlijke startschot te lopen (toen pas vertrok ik dus over de startlijn, om maar even te melden dat er véél volk meeliep). Ik ga geen uitgebreid verslag doen van het parcours, maar mijn conclusie op dat vlak is: tunnels vallen goed mee als je kleine stapjes blijft nemen (en dus niet inzit met je eindtijd), vriendelijke Antwerpenaren met waterslangen zijn de max, drankposten zijn afgrijselijk op het punt van regels opvolgen (ik wil niet weten hoeveel bekertjes daar op de grond lagen) en een tunnel van bijna twee kilometer is écht wel lang.

Mijn 10 Miles zijn gelukt, en wel hierom:

  1. Ik ben over de finish gegaan zonder écht te strompelen (laten we wel wezen: fris als een hoentje was ik niet meer) of te zoeken naar het Rode Kruis
  2. Tijdens het lopen heb ik me enorm kunnen optrekken aan de supporters die iedereen aanmoedigden
  3. Ik heb maar 2 keer moeten wandelen: 1 keer voor een korte plaspauze (de toiletten die voorzien waren bij het vertrekpunt waren én gigavuil én helemaal niet bereikbaar door de grote hoeveelheid volk dat aanschoof) en 1 keer omdat de Konijnenpijp ‘vol’ zat
  4. Vandaag, twee dagen later, heb ik bijna geen enkele last meer van die afstand (gisteren was trappen op- en afgaan nog een beetje lastig, dat is vandaag quasi helemaal weg)
  5. Ik heb een medaille met daarop ‘finisher 10 Miles’.

Meer moet dat toch niet zijn? Ik denk wel niet dat ik hem volgend jaar opnieuw meeloop: de afstand is mij net iets te veel om plezant te blijven (mijn ideale afstand ligt rond 10 kilometer blijkbaar). Maar kijk: de 10 Miles kan ik afvinken van mijn lijstje ‘moet ik ooit eens doen’ 🙂

PS: iedereen wist dat het zo warm ging worden. Loop jezelf dan ook niet voorbij en weet dat je eindtijd niet geweldig goed gaat zitten en luister naar je lichaam. Al dat gezaag over ‘er was niet voldoende Rode Kruis-aanwezigheid’ is onnozel: iedereen is zelf verantwoordelijk voor hoe ze met hun lichaam omgaan. De minimumleeftijd voor de 10 Miles is 16 op moment van de 10 Miles: dan weet je wel waar je mee bezig bent, niet? Bon, my two cents.

Advertisements
Standard
emoties, General blabla

Lente

Ik ben deze week enorm gelukkig.

Gelukkig met het weer, want daardoor kan ik zonder jas naar het werk en terug fietsen.

Gelukkig met de collega’s, want dat fantastisch weer betekent tripjes naar Moochie’s voor frozen yoghurt en bijbabbelen.

Gelukkig in de stad, want er zijn zoveel kleine hoekjes te ontdekken waar je je lunch kan gaan opeten en toch genieten van wat groen en zon.

Gelukkig met mijn familie, want die zijn zot en zot zijn doet geen zeer.

Gelukkig met de wederhelft, want die voorziet blijkbaar toch meer dan ik had gedacht.

Gelukkig met mezelf, want ik ben goed bezig, al zeg ik het zelf.

Standard
Het dagelijks overleven, Het Huis

Nieuwe meubels

We gingen niet zot doen, een maand of drie, vier geleden. Gewoon eens kijken voor een nieuwe eettafel, liefst één die we tot een leuk en groot formaat konden uittrekken en die we de volgende twintig jaar konden gebruiken. We trokken langs een aantal winkels (Gova, Gero) en belandden uiteindelijk bij Meubelen Verberckmoes (je weet wel, de piramides). Ik ben niet gesponsord, integendeel, wij hebben hen fameus gesponsord. Jongens toch.

We zagen De Tafel. Jawel, hoofdletters en al. Prachtig licht hout, nog een grain dat erin zat, mooi onderstel, standaard twee meter lang en uit te trekken tot drie meter. Ideaal. En stonden daar toch geen kasten in dezelfde uitvoering erachter zeker? Wij gingen dus info opvragen bij één van de verkopers en kregen een fodlertje in de handen gestoken. Waarin bleek: ze hadden ook bibliotheekkasten, TV-kasten, dressoirs, … Alles dus.

Onze meubels zijn nog goed. De zetel sowieso: die kochten we twee jaar geleden en is fantastisch. Hartjes voor onze zetel en zijn ‘battle station’ (er zit zo’n relax-gedeelte in). Al onze andere meubels (buiten de barkast en wijnkast van de wederhelft) komen van de IKEA. Ook hartjes voor IKEA, want die mannen doen dat goed. Bon. Alle meubels (buiten ons bed) die er stonden, zijn al zo’n 10 jaar oud. Letterlijk. De wederhelft kocht die toen hij alleen ging wonen en die zijn telkens mee verhuisd (niet slecht, twee keer uit elkaar halen en terug ineensteken, zeker voor IKEA-gerief). Anyway, je voelt me al op mijn klompen (sokken zijn het niet meer: subtiel is niet mijn middle name) afkomen: wij kochten ons vanalles extra. Stoelen voor bij de tafel, een dressoirkast zodat we onze chique wijn- en waterglazen weg konden zetten, een hogere kast (geen idee wat daar de fancy naam voor is) voor alle rommel, twee bibliotheekkasten, een TV-meubel en nog wat kleinere boekrekjes. Serieus. We gingen ons inhouden.

En nu staat dat hier. Is al ons IKEA-meubilair (OK, nee, ons oud IKEA-meubilair) opgehaald door het petekind van de wederhelft die net alleen is gaan wonen en daar goed voor gaat zorgen (hij heeft mijn oude fiets ook al en is daar supercontent van). En sta ik ‘s ochtends te staren naar dat meubilair, met de leuke mix van ‘oh mijn god, hoeveel geld staat daar nu’ en ‘oh kijk, hoe mooi’. Geef me nog een maandje en ik vergeet die betaalde rekening wel.

 

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

De zomerkast

Het bloggen ligt momenteel op een laag pitje, door een hoog pitje op het werk, in het koor (op organisatorisch vlak dan toch – hoi, ik ben penningmeester) en in ons sociaal leven. Dan komt de blogmoeheid nogal rap opzetten, vrees ik.

Ik ging vorig weekend voor een vol weekend met dingen-die-ik-echt-NU-moet-doen, waaronder onder andere het switchen van mijn winterkast naar mijn zomerkast. Dat komt neer op alle kledij die bovenin mijn kast gepropt zat (mijn zomerkledij) eruit halen, mijn winterkledij kritisch sorteren (er zijn weer drie stukken richting kledingcontainer vertrokken) en die boven proppen en mijn zomerkledij netjes installeren in het groter kastgedeelte. Hoezee!

Al die kleurtjes, ik zie die graag. Ik word daar gewoon gelukkig van. Wat mij wel opviel toen ik mijn schoenen ook switchte (uiteraard – mijn bottinnen bijvoorbeeld vlogen naar de berging): ik moet mezelf tijdens de zomer toch anders zien dan ik ben. Ik heb 5 paar hakken. Vijf paar. Ik draag zelden hakken. Waar komen die vandaan? Pas op, daar zitten mijn trouwschoenen bij samen met een paar fuchsia hakken dat ik ooit (zes jaar geleden) kocht voor een jubileumfeest van mijn grootouders. Maar toch: vijf paar hakken terwijl ik eigenlijk lees in sneakers. Misschien toch eens herbekijken, die situatie (maar die wegdoen vind ik ook zo zonde – wat als ik die dan nadien écht nodig heb? Boe.)

In ieder geval, mijn zomerkast is er klaar voor. En die van jullie?

 

Standard
emoties, Het dagelijks overleven

Antwerpse Wegenwerken

Het is paasvakantie, dus tijd om de leien open te leggen, dixit het Antwerpse stadsbestuur. Met name: laten we een aantal kruispunten quasi blokkeren zodat de tramsporen opnieuw aangelegd kunnen worden (ik vermoed dat daar nog wel een reden toe was) en vooral géén verdere instructies geven.

Gevolg: iedere ochtend (en het is paasvakantie, dus het is al een stuk rustiger in Antwerpen op het spitsuur) staan er ellenlange files wanneer ik naar en van het werk fiets. Grappig voor mij als fietser, want ik moet gewoon een aantal kruispunten vermijden (lang leve parallelbanen), maar ook minder grappig, want alle automobilisten trekken zich plots niets meer aan van gezond rijgedrag. Zoals: ik blokkeer geen kruispunt om misschien nog net met het vorig licht mee te zijn. Zoals: ik rij niet door het rood, ook al ben ik er zeker van dat ik geen andere auto’s blokkeer (tip: fietsers mogen op dat moment – want voor ons is het groen – al wél doorrijden en riskeren onder een auto te belanden. Zoals: ik rij op het verkeerde baanvak en schiet op de allerlaatste seconde toch nog even in het juiste rijvak zodat ik naar links kan zonder even aan te schuiven.

Het weer betert (een vrijgezellenweekend dit weekend in Nederland, ik heb er echt superveel zin in!), maar mijn zin om de fiets op te springen zit even op een laag pitje. Boe.

Standard
Cultuur, L/literatuur, Projectjes, Veertig dagen bloggen, Verbeelding Book Challenge

Verbeelding Book Challenge 2018: maart

Wat ik deze maand las:

  • This could change everything – Jill Mansell. Dit is mijn boek met minder dan 100 reviews geworden, puur omdat het het nieuwste boek van de schrijfster is en er nog niet zoveel mensen op Goodreads reviews hebben achtergelaten, hoera!
  • Benjamin Franklin – Walter Isaacson. Ik vond zijn boek over Steve Jobs zo goed, dat ik quasi tegelijkertijd ook zijn boek over Benjamin Franklin kocht. En het prompt bijna vijf jaar in de kast liet liggen. De reden waarom ik deze maand maar twee ‘nieuwe’ boeken heb gelezen, is dat die Benjamin mij minder lag dan Steve. Serieus, het is moeilijker om in het hoofd van een puriteinse wetenschapper en politicus te kruipen dan in het hoofd van een quasi-hippie/manipulator. Zegt dat meer over mij dan over de onderwerpen? Mogelijks.
  • Pyramids – Terry Pratchett. Ik herlas en genoot en lachte. Ter afwisseling van onze Benjamin Franklin, want veel gelachen heb ik daar niet mee.

De te lezen thema’s:

  • Een boek met een dier in de titel
  • Een boek met een plaatsnaam in de titel
  • Een boek met een typografische cover (geen foto of illustratie, alleen maar mooie letters)
  • Een boek geschreven door een auteur die helaas het afgelopen decennia gestorven is
  • Een boek dat al minstens één jaar ongelezen in je boekenkast of op je e-reader staat
  • Een boek dat op de Rory Gilmore boekenlijst staat
  • Een boek met minder dan 100 reviews op Goodreads
  • Een boek dat begint met “Er was eens”
  • Een boek waarin de dood centraal staat
  • Een boek van een auteur met dezelfde initialen als jou
  • Een boek dat origineel geschreven is in een taal die je zelf niet vaardig bent (je mag uiteraard een vertaling lezen)
  • Een boek van een auteur die minstens al tien boeken heeft geschreven
  • Een boek met minstens 10 uitgaves/herdrukken
    • De Bijbel.
  • Een boek met een X in de titel
  • Een boek met een alliteratie in de titel
  • Een boek geschreven door een zoon/dochter van een andere auteur
  • Een boek waarin een mythologisch wezen voorkomt
  • Een boek dat zich afspeelt op een eiland, al dan niet bewoond
  • Een boek waarin tijdreizen voorkomt
  • Een boek dat zich in de ruimte afspeelt
  • Een boek waarin kinderen de hoofdrol spelen, maar zonder dat het een jeugdboek is
  • Een boek waarin de zee een belangrijke rol speelt
  • Een boek over een alleenstaande ouder
  • Een boek dat zich afspeelt in China
  • Een tweedehands boek
  • Een boek met bloemen op de cover
  • Een boek waarin een gevangenis voorkomt
  • Een boek met een portret op de cover
  • Een boek dat je volledig buitenshuis leest (op de trein, op vakantie, in de tuin, …)
  • Een boek dat drie van de bovenstaande items combineert
Standard
Het dagelijks overleven, Projectjes, Uncategorized, Veertig dagen bloggen

Watskeburt: april

Lente!

  • April wordt goed ingezet met een weekendje Ardennen. Duimen voor mooi weer, want we zouden graag lang gaan wandelen.
  • Deze maand worden onze nieuwe meubels geleverd, wat ook betekent dat de oude voordien uit huis moeten. Dat gaat toch meer voeten in de aarde hebben (dag verwijzign naar De Mol!) dan gedacht.
  • Ik ga op vrijgezellenweekend naar Nederland en kijk er nu al superhard naar uit (ahja, we gaan onder andere voor een Disney-avond).
  • Er wordt een kooravond georganiseerd met BBQ en meer leut.
  • We gaan eten bij de nicht van de wederhelft.
  • Ik ga naar mijn eerste bestuursvergadering van het koor (heb ik dat nog niet gemeld? Bibi wordt penningmeester. Want ik had vrije tijd of zo)
  • We doen van escape room met de collega’s (jaaaaaah)
  • Ik loop de 10 Miles. Of strompel, er zijn opties.
  • Het routine jaarlijks onderzoek bij de tandarts komt eraan (net op tijd, want ik merkte dit weekend dat er een klein stukje tand loskwam. Euhm, hallo, blijf eens allemaal flink jullie best doen? Danku!)
  • Er volgt weer een concert in de Elisabethzaal waarbij ik hopelijk veel ga genieten.
  • De wederhelft gaat op Warhammer-weekend. Ik zit op mijn gemak alleen thuis. Heaven. 

Gooi daar nog een paar BBQs bij en ik ben gelukkig.

Standard