General blabla, Cultuur, Het dagelijks overleven, Reizen, tips

Een weekendje in de Ardennen

Het is er dan toch van gekomen: een spontaan, last-minute weekendje met ons tweeën. Een klein mirakel, maar we hebben goed gelachen, gebabbeld en elkaar nog eens die in de ogen gekeken 😉

De ingeving: een Vivabox voor een weekend die stof lag te vergaren op de kast. Koppel dat aan een verlengd weekend dat nog leeg was en wij zagen inspiratie langs alle kanten. Het hotel werd geboekt, vrijdag werd er uitgeslapen en rustig ingepakt en tegen 14h stonden wij in Bouillon voor een tussenstop. We kuierden langs een volleybalveld of drie, dronken een biertje en watertje en trokken richting kasteel. Mooi weer, weinig volk boven, snel wegvluchten zo gauw ik roofvogels zag (de gevleugelde beestjes, het zijn mijn vrienden niet).

Nadien reden we verder door naar Douzy (na uiteraard nog een drankje – het is verlengd weekend of het is het niet) en kregen onze kamer te zien. Ik moet eerlijk zijn: ik was niet echt gelukkig. Wij hadden al de beste soort kamer dat er beschikbaar was, maar ramen die enkel open of toe kunnen (en niet op kip-stand) en een sauna-gevoel op de kamer, het is mijn ding niet. Noem mij verwend, maar wanneer ik een hotelkamer boek ga ik ervan uit dat ze tijdens de dag mijn bed ook komen opmaken (tenzij het duidelijk aangegeven staat dat dit niet gaat gebeuren; dan kan ik ermee leven). Als dat niet gebeurt, verliest dat hotel in mijn aanzien wel veel respect. Helaas, pindakaas.

Het eten die eerste avond (in hetzelfde hotel, want dat leek ons het gemakkelijkste) was OK. Niet wow, niet vreselijk slecht, gewoon OK. De volgende dag besloten we dus ergens in de buurt een restaurantje te zoeken. Tijdens ons bezoek aan Sedan (waar er ook een kasteel is waar je zelfs korting krijgt als je voordien bijvoorbeeld het kasteel van Bouillon ging bezoeken) zagen we dat er op de binnenplaats ook een restaurant was. Wij dus naar daar met de vraag of we ‘s avonds daar iets konden eten. In het restaurant zelf niet meer (dat zat vol), maar in de bistro wél. Laten we zeggen dat het kader die avond al een pak beter zat 😉 Voor de rest deden we zaterdag onze wandelschoenen aan en hadden we geluk met het weer: op een paar malse regenbuien na zaten we droog in de auto toen het begon te regenen. Hoera!

De laatste dag trokken we al vroeg richting België terug: we gingen wandelen in Vresse-sur-Semois (ik ging trouwens met het vooruitzicht op een pannenkoek aan het einde van die wandeling; wandelen om te wandelen is niet altijd aan mij besteed). Laat het bij deze buiten kijf staan: de Semoisvallei is beeldschoon. Mooie (en goed aangegeven!) wandelingen, prachtige uitzichten en de zon die tegen het einde van de wandeling er ook nog eens stralend doorkwam: we komen nog eens terug naar deze streek, zonder enige twijfel.

Zo’n spontaan weekendje, ik vind dat wel leuk. Akkoord, ik ben organisatorisch te zwaar onderlegd om dit ook tijdens een langere vakantie vol te kunnen houden, maar wat afwisseling mag wel 😉

 

Standard
Eten, Weekmenu's

Weekmenu: week 30

Niet echt een weekmenu, eerder een weekinspiratiemenu deze keer want geen idee wanneer ik wat ga klaarmaken. De keuze van dag hangt af van het weer!

  • Spaghetti
  • BBQ
  • Mosselen (voor de wederhelft en eventueel zijn zus, ikzelf eet dat niet graag)
  • Witte vis met puree
  • Kip met spekjes

Vanaf zaterdag is het home alone-time voor mij, want dan is de wederhelft een weekje naar Bretagne. Zeggen dat ik er niet naar uitkijk is een kleine leugen, maar ik weet nu al dat ik tegen het einde van de week ga aftellen naar het moment dat hij terug door de deur stapt. En mij overtuigt dat er écht geen vieze mannen onder onze trap zitten die in het donker mijn enkels willen vastgrabbelen.

Standard
Eten, Het dagelijks overleven, Iets specialer

#projectblogboek 3: mijn ontbijt

Van één foto in de vorige #projectblogboek post naar 6 foto’s in deze post: straks raak ik nog geïnspireerd! 😉 De bedoeling was mijn ontbijt vijf dagen na elkaar te fotograferen. Blijkt dat mijn ontbijt héél weinig varieert, tenzij ik heel veel tijd heb (wat deze week niet zo was). Genoeg excuses gezocht: zo ontbeet ik van 11/7 tot en met 15/7!

  • Dinsdag: IMG_0878Een kom met cornflakes (Chocos, met dank aan de firma van Kellogg’s). Mijn tactiek is hier relatief simpel: eerst een aantal cornflakes gewoon zo opeten, droog, en nadien melk erover kappen. Mjam.
  • Woensdag: IMG_0880Een boterham met chocoladekorreltjes/muisjes en een beker chocomelk. Blijft een basisontbijt ten huize Bibi (voor mij dan; de wederhelft kiest voor koffie en geen boterham). Koude chocomelk trouwens: zowel winter als zomer. ‘s Avonds kan daar wel eens een warme chocomelk van gemaakt worden, maar ‘s ochtends heb ik meestal echt gewoon nood aan een lekkere koude chocomelk met Nesquik. Nee, ik ben niet gesponsord, maar ik koop mij om de 4 à 5 maanden wel een nieuwe grote bus van dat chocoladepoeder.
  • Donderdag:

    Het standaardontbijt aan de linkerkant, de voorbereidingen voor mijn lasagne aan de rechterkant (wel pas ‘s avonds gemaakt, zo vroeg ben ik nu ook weer niet opgestaan). Het was trouwens lekker!

  • Vrijdag: IMG_0890Een variatie op dat standaardontbijt met smeerkaas in plaats van de korreltjes. De beker chocomelk, die blijft wel.
  • Zaterdag:IMG_0892Nog een variatie op dat ontbijt: de boterham werd ingewisseld voor een half chocoladebrood van bakkertje Goossens (veel liefde en hartjes voor die bakkerij) dat nog in de diepvries stak. De Nesquik staat iets prominenter op de foto aangezien ik alles gewoon op tafel had staan (je ziet nog net een hoekje melkbus op de foto) in plaats van alles voordien klaar te maken. Lazy Saturdays, I love you.

Conclusie: dit was een saaie ontbijt-vijfdaagse, waarvoor mijn excuses. Af en toe heb ik eens veel zin en tijd om er coolere dingen aan toe te voegen (een smoothie of wat verloren brood als ik héél veel tijd heb), maar dit was een doodnormale, rechttoe-rechtaan week. Met veel brood dus. En chocomelk. Nog meer hartjes voor chocomelk.

Standard
Eten, Het dagelijks overleven, Weekmenu's

Weekmenu: week 29

Korte week, woohoow! Nog zeven weken en we zitten aan de Westkust (of zijn onderweg, whatever, het komt neer op vakantie). Hoezo, ik tel af?

We zijn de drukte doorgeraakt (hallo twee kilo gehakt om lasagne te maken, hallo 48 uur testen van nieuwe omgevingen), nu komt de rust. Aaaah. Zetel, ik heb je gemist.

  • Maandag: Luikse salade
  • Dinsdag: vol-au-vent op vraag van de wederhelft
  • Woensdag: tomate farcie met rijst
  • Donderdag: mosselen gaan eten, misschien.
  • Vrijdag: we proberen nog een weekendje met twee te organiseren. Er ligt hier een Vivabox voor een charmeverblijf die gebruikt moet worden, dus misschien dat die nu wel van pas komt. Afhankelijk daarvan kook ik dit weekend zelf of wordt er voor mij gekookt 😉
  • Zaterdag: afhankelijk van de weekendplannen
  • Zondag: gaan eten bij mijn schoonvader

Het enige dat in mijn agenda staat voor week 29 is een lunch maandagmiddag met de collega’s. Voor de rest: niks. Zot. Hallucinant. Fantastisch. Dat is al bijna vakantie, eigenlijk.

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

#projectblogboek 2: mijn bureau

IMG_0879

Hey kijk, een foto! *wuifwuif* Niet mijn natuurlijke habitat, maar kom. Een foto van mijn bureau op het werk zelfs, want een bureau thuis heb ik niet. De wederhelft heeft die wel, al is dat minder bureau en meer verzamelkot/werkkamer. Bon, ik blijf niet on point. Een foto van mijn bureau dus 🙂

Ik werk vrij simpel: het meeste zit in mijn laptop (voorzien door het werk, bedankt lieve werkgever). Daar zit een portaltool in waarin alle calls binnenkomen die via een portal (of website, want zo zit die van ons ineen) gelogd worden door de gebruikers van de programma’s die wij ondersteunen. *fiew* Lange zin. Die calls zijn niet de dringende calls, maar eerder vragen tot verbetering, problemen die niet gigantisch snel opgelost moeten worden, vragen waar de eindgebruiker doorheeft dat die wat tijd gaan kosten voor die opgelost gaan geraken, … Ook het userbeheer van die programma’s zit daar mee in, net zoals het systeem waarmee wij als helpdesk calls loggen wanneer we mensen aan telefoon hebben. Jup, die worden ook gelogd.

Die portaltool geldt dus ook als onze Google: hoe hard je ook probeert, het is onmogelijk om alles te onthouden. Je weet dus wel dat je een bepaald probleem al eens elders hebt gezien of gehoord of opgelost, dus zoek je binnen datzelfde systeem naar trefwoorden die overeenkomen met jouw issue. Het is alleen vaak zaak om door te hebben hoe je moet zoeken in dat systeem (niet simpel, eigenlijk).

Bon, de laptop is vrij cruciaal. Even cruciaal (of misschien net iets minder) is mijn headset: ik zit vaak 4 tot soms zelfs 8 uur per dag met dat ding op mijn hoofd. Zoveel gemakkelijker dan een gewone telefoon, want typen en op een scherm zoeken naar een oplossing of reden van een probleem gaat écht wel veel sneller als je je beide handen vrij hebt.

Die twee grote schermen die je ziet? Ook vrij noodzakelijk en nooit gedacht dat ik dat zou zeggen: ik vond een tweede scherm (naast dat van mijn laptop) al gigantisch veel in het begin, maar ik zou nu niet meer zonder kunnen. Really. ‘t Zal de invloed van het IT-landschap zijn.

Ik werk ook veel met post-its. Thuis probeer ik het af te leren met behulp van een bullet journal, maar op het werk ga ik geen bullet journal bijhouden. Waarom niet? Omdat de meeste dingen (pak 90% van de dingen die ik op post-itjes zet) de dag zelf of zelfs een uur later in de vuilbak terechtkomen wegens opgelost. Of gemeld. Of gecheckt. Bon, je begrijpt het wel. Mijn post-itjes en ik, wij begrijpen elkaar. Op die post-itjes staan niet alleen werkgerelateerde dingen, maar bijvoorbeeld ook dingen die ik tijdens de lunchpauze niet mag vergeten te doen (langs de post gaan, iets gaan kopen, letten op een bepaalde winkel voor een bepaald product) en overzichtjes van wie wat al betaald heeft (ik ben de organisator op het werk voor bijvoorbeeld samenleggen voor een afscheidscadeautje).

Andere cruciale dingen zijn mijn eetschuif (soepjes, chocolade, maïswafels), een schuif met een warme trui in (we zijn net verhuisd en op onze vorige verdieping hadden we het écht ijskoud, zelfs tijdens de zomer), een schuif met allerhande prullaria zoals een nietjesmachine en een perforator en een bakje met stylo’s. En een doosje thee (dat oranje dekseltje), voor alle seizoenen behalve de zomer (tenzij ik verkouden ben; dan ook tijdens de zomer). Je ziet ook nog mijn waterfles (dat turkoois geval links) en mijn Disneybeker (duh, rechts op de foto).

Voilà, mijn bureau!

Ik doe drie jaar na datum van #projectblogboek, geïnspireerd door de inspiratielijstjes voor blogposts die terug te vinden zijn in het eerste blogboek van Kelly (er is ook een vernieuwde versie). 

Standard
emoties, General blabla

#projectblogboek 1: de laatste keer

  • De laatste keer dat ik weende was een paar weken geleden. Geen idee waarom precies (echt waar), buiten dat alles tegenzat en de wederhelft een foute toon aansloeg aan telefoon en ik buikpijn had en ik bijna moest vertrekken naar het werk en dat niets ging. (Ter info: de wederhelft heeft zich ontzettend schuldig gevoeld tijdens die telefoon hoewel hij niks misdaan had en ik heb gewoon keihard bleitend de telefoon neergelegd met de woorden ‘ik ga nu inhaken want ik blijf maar wenen’. Moet ook kunnen, zeker?)
  • De laatste keer dat ik dessert maakte was het cheesecake. Met een speculooskorstje. Volgens dit recept. Jongens, lekker. En nu heb ik zin in cheesecake, lap.
  • De laatste keer dat ik ramen gekuist heb moet een jaar of twee geleden zijn. Drie misschien. Ik kan het niet, ik haat het om te zien dat ze er precies slechter uitzien na het kuisen dan ervoor en ik raak halverwege altijd gefrustreerd omdat ik zie dat het slecht gaat aflopen. Lang leve kruisvrouwen!
  • Het laatste waar ik trots op was is eerder een wie: mijn jongste zusje is in eerste zit door haar Bachelor van kinesi- en bewegingstherapie (of zoiets) doorgeraakt. Dat betekent dus ook dat die op drie jaar tijd maar één keer een herexamen heeft gehad. Da’s wel mijn kuikentje he: dikke pluim!
  • De laatste keer dat ik loog was het vorig puntje: ik ben nadien ook heel trots geweest op mijn andere zus. Die is namelijk bijna afgestudeerd als anthropologe (nog twee herexamens, komaan S.!) en heeft harder moet knokken om door alles van onderwijs te geraken dan ik ooit iemand anders heb zien doen. Ik zou in haar plaats al lang opgegeven hebben (en bedenk mij dat ik dat ook gedaan heb, hmm). Een nog dikkere pluim voor haar.
  • De laatste film die ik gezien heb van begin tot einde zal ofwel Beauty and the Beast (de nieuwe) of Moana geweest zijn. Denk ik. Oeh, geheugen, ‘t is een slecht ding.
  • De laatste ruzie tussen de wederhelft en mezelf ging over de strijk. Wij maken vaak ruzie over zo’n pietluttigheden, omdat we over de grote dingen meestal wel overeen komen. Zeg ik nu. Wie weet hoe hard mij dat nog in mijn achterste gaat bijten.

Ik doe van #projectblogboekeen jaar of drie te laat om echt mee te zijn. Kelly Deriemaeker (die van tales from the crib) heeft niet alleen een geweldig boek over bullet journals geschreven, maar heeft ook al twee boeken over bloggen uit (allez, een blogboek en een herwerkt blogboek). Dikke aanrader. Wat dat project betreft: ze geeft ook ideetjes in dat blogboek voor blogs en het plan is om die eens te volgen. Daarbij komend: ik volg Kelly eigenlijk al een jaar of vier, bedenk ik mij nu. Misschien vijf. #geheugenvaneenolifant en zo. 

Standard
emoties, General blabla

As we speak

  • Kijkend naar: de regen die buiten op de tuintafel tikt. Een kleurtekening die zijn laatste fase ingaat. Onze bankrekening in de aanloop naar een lange (en dure) reis.
  • Luisterend naar: de soundtrack van La La Land en Beauty and the Beast. En Samson & Gert (ik ga naar zo’n concert ja, ik vermoed dat ik niet de enige ga zijn in het sportpaleis ;-)). Diezelfde regen op onze dakkoepels.
  • Genietend van: lekkere boontjes en heerlijke ovenpatatjes (toch zalig als die eens perfect lukken). Een fris briesje van diezelfde regen door het open schuifraam. Vakjes kleuren in mijn bullet journal (jup, still going strong). Boeken lezen in de zetel met een dekentje (lang leve die frisse briesjes).
  • Wachtend op: het bad dat volloopt. Een week zonder verplichtingen. Mijn ouders die terugkomen uit Griekenland (ik wil een knuffel van mijn mama, gewoon).
  • Uitkijkend naar: babbelen en gibberen met mijn zusjes. Volwassen babbeltjes doen met mijn broer. Dutjes in de zetel tijdens het weekend. September, want dan trekken we richting de Westkust. Momenten waarop ik die kleurtekeningen kan inkleuren (ik doe van colour by numbers, in iedere rechtgeaarde boekenwinkel verkopen ze er tegenwoordig en het is meer zen dan ik ooit had gedacht).

 

Standard