Cultuur, TV

Frozen

De cast

De cast

Ik heb iets te bekennen: ik ben zot van Disney. Maak daar maar stapelzot van, want na een weekendje Disneyland ben ik plannen aan het maken met de wederhelft om opnieuw te gaan (in 2016, maar toch). Die stapelzotheid wordt momenteel verergerd door een geweldig toffe film: Frozen. Denk nu niet aan één of ander misbaksel met dezelfde naam die over kannibalisme en dergelijke gaat, want dat is’m dus niet. Mijn Frozen gaat over (onder andere) zotte sneeuwman Olaf en enthousiast rendier Sven. Komaan, alleen die personages al. Geweldig.

(Ter info: ik ga vanalles vertellen over diezelfde film. Ik ga daar ver ingaan, maar wél heel enthousiast vertellen. Spoiler alert: ik ga waarschijnlijk ook gigantisch veel details vermelden die niet leuk zijn voor wie hem nog willen zien. Of net wel, ‘t is maar hoe je het bekijkt.)

Wat sprak mij nu zo hard aan in die film? Ik zal het eens uit de doeken doen!

  • Elsa en AnnaDe personages: Ik heb Sven en Olaf al vermeld, maar de échte hoofdpersonages zijn Anna en Elsa, twee (prinsessen-)zusjes. De ene (Elsa) heeft magische krachten waar ze geen blijf mee weet, de andere (Anna) is zo gemotiveerd als ze groot is om de relatie tussen de zusjes weer goed te krijgen. Een schattige scène in het begin van de film waarin de sneeuwpret eraf druipt, het hart dat breekt wanneer er iets mis gaat en grote opluchting wanneer ze op het einde weer dikke vriendjes zijn. Het leven kan zo simpel zijn, meneer. Ook meer dan het vermelden waard: de ‘klik’ tussen Sven en Kristoff, rendier en mens die elkaar opvangen sinds ze beide kleintjes zijn en die een geweldig hartverwarmende band hebben. Communicatie is duidelijk geen probleem tussen die twee! Voeg daar nog wat trolletjes bij (met een geweldig swingend liedje), een charmante slechterik (ik wist niet waar ik het had toen die zijn ware gelaat toonde, big meanie!) en wat comic relief en mijn avond zat super in elkaar. Om te kopen op DVD, zelfs.
  • De muziek: Zelden zo’n goeie muziek in een Disneyfilm geweten. De film begon met een rustig koormuziekje in noordelijke sferen, de koude werd bezongen en ieder liedje dat gezongen werd stak zowel muzikaal als tekstueel gigantisch goed ineen. Er zaten zelfs tegenstemmen in! Echt, wat ingewikkeldere muziek in Disneyfilms, ik kan het alleen maar aanmoedigen. De muziek sloot deze Svenkeer ook heel goed aan bij de personages: Sven en Kristoff hadden een geweldig ‘duet’ met fantastische humoristische onderklanken, Olaf bezong de zomer als was hij helemaal niet van sneeuw (en die woordspelingen: ik lig er nog altijd plat van als zijn liedje op mijn iTunes passeert) en de trollen gaven fenomenaal liefdesadvies (met een solootje voor een kind-trolletje waar de wederhelft regelmatig om moet giechelen). Maakt het helemaal af: de solo’s en duetten van Anna en Elsa. Die meisjes hebben toch geen standaardopvoeding gekregen, wat blijkt uit hun teksten. Anna probeert wanhopig contact te leggen met de grote zus (die door zichzelf en haar vader opgesloten zit op haar kamer, het arme schaap) via leuke herinneringen aan het maken van Olafsneeuwmannen en verveelt zich te pletter op haar eentje in dat grote paleis. Na de dood van hun ouders staat ze er eigenlijk alleen voor, wat ze op bewonderenswaardige manier volhoudt. Elsa daarentegen kreeg van kindsbeen af te horen van haar vader dat ze haar krachten moet verbergen, dat ze anderen kwaad kan doen en dat de buitenwereld vooral niet mag merken wat ze kan. Druk op fragiele schoudertjes, iemand? Elsa komt eigenlijk pas écht tot haar recht op het moment dat ze vlucht voor de bange blikken van haar onderdanen en ze haar krachten ten volle benut (prachtige song, trouwens. Staat regelmatig op, mét een kwelende boyfriend in de achtergrond). Het trof mij enorm op het moment dat de poorten van het paleis voor de eerste keer in jaren weer opengaan hoe de zusjesHans en Anna daarmee omgaan. Anna snakt naar menselijk contact, naar het gevoel van ergens thuis te horen en niet meer alleen te zijn, terwijl Elsa bij wijze van spreken liever van het dak zou springen dan zich tetonen aan de buitenwereld om toch maar haar krachten verborgen te kunnen houden.Anna ontmoet Hans, heeft daar een romantisch en komisch duet mee en amuseert zich gigantisch. Als ze dan al eens een inschattingsfoutje maakt, is dat normaal, niet?
  • Algemene moraal: voor één keer gaat het eens niet over de liefde in een koppel, maar de liefde binnen een familie, in dit geval de zusterliefde. Want er wordt wel veel blabla verkocht genre “Anna kan alleen gered worden door een daad van ware liefde” waarbij iedereen denkt ‘Aaaah, Kristoff/Hans’, maar uiteindelijk kiest Anna eerder voor Elsa dan voor Kristoff (en zichzelf). Blood runs thicker, I suppose. En ik snap het ook wel: de liefde voor familie zat bij Anna ook een pak dieper dan de liefde voor iemand anders, al was het maar door haar voorgeschiedenis. Niet dat ik eraan twijfel dat Anna en Kristoff gelukkig zullen zijn, maar ik ben wél blij dat Disney het zo opgelost heeft.
Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s