Cultuur, Entertainment in het algemeen, General blabla, Het dagelijks overleven

Puzzels

Ik heb het niet over menselijke puzzels (hoewel dat ook wel een interessante topic zou kunnen zijn), maar net iets tastbaarder: een échte, ouderwetse puzzel. Zo’n ding van 100, 200, 500 en meer stukjes, iets waar je uren- en dagenlang op zit te zwoegen, dat steeds meer vorm krijgt en dan -plots- af blijkt te zijn.

Ik open mijzelf naar de buitenwereld: ik ben een puzzelfan. Ik heb hopen puzzels in het ouderlijk huis liggen die wachten om opnieuw gemaakt te worden (want zo ben ik dan ook weer, ik maak bepaalde puzzels duizend keer opnieuw als die mij echt écht aanspreekt), ik heb tafels en vloeren in beslag genomen (zowel in dat ouderlijk huis als op het huidig appartement), ik heb mijn moeder geënerveerd als ik weer eens met mijn neus op de grond aan het zoeken was naar dat ene weggesprongen puzzelstukje. Maar ik was altijd geëntertaind, altijd bezig. En wat deed dat een plezier wanneer je die puzzel zag groeien. Wanneer je hard aan het knoeien was (ik herinner mij nog een puzzel die de kroning van Josephine door Napoléon voorstelde, van David als ik mij niet vergis en daar heb ik op gevloekt, niet normaal. Marmeren pilaren en donkere achtergronden, ik vervloek ze nog!) en iedereen langsliep en je jezelf afvroeg waarom je het eigenlijk deed. En dan kwamen ze een half uurtje of een uurtje later nog eens langs en waren ze aangenaam verrast, want plots zagen ze al veel meer structuur.

Die structuur, dat is ook zoiets moois. Beginnen met de hoekjes en de randjes en dan kijken naar hoe je de stukjes kan onderverdelen. Ik ben er langzamerhand wel wat meer krak in geworden, maar nog steeds kijk ik op tegen het forceren van een lucht. Het leggen van een bomentafereel. Een zeezicht. Maar dat genot, die voldoening nadien, da’s toch iets uniek. En dat blijft bij. Als ik een puzzel opnieuw leg, dan weet ik al wat meer, moet ik al minder op mijn afbeelding kijken. De routine sluipt erin, maar het is -voor mij dan toch- een leuke routine. Een houvast, zo je wil. Ik heb zo uren weggedroomd, over Disney (want daar heb ik wel een aantal puzzels van), over baby’s (hallo Anne Geddes!), vakanties (die zeezichten he), sprookjes (de trouw van Sissi en haar Franz-Jozef), …

En nu ga ik beginnen aan twee nieuwe puzzels. Allebei Disney, allebei prinsessen (want opgroeien is niet altijd even leuk) en allebei een leuke uitdaging. Wie weet hoe vaak ik ze maak? Wie weet hoe rot dat kleed van Belle uiteindelijk blijkt te zijn om ineen te steken? Wie weet hoe geweldig tof ik het binnen 10, 15, 20 jaar vind om die te leggen samen met mijn kinderen? Wie weet. Ik weet: mijn ding.

Advertisements
Standard

One thought on “Puzzels

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s