General blabla, Het dagelijks overleven

Hoezo, ik heb een weekmenu geskipt?

Jaja, OK: het weekmenu van week 8 is inderdaad niet gepubliceerd. Was ook niet bijster interessant, maar als ik extreem eerlijk ben, dan is dat weekmenu dat over het algemeen niet echt. Tenzij voor mezelf een overzicht: schotel ik weer te veel gehakt voor, moet ik niet ergens nog wat groentjes inproppen, blijf ik niet te veel in hetzelfde stramien voortdoen (antwoord op alle vragen: ja). En dat overzicht, dat vind ik wel handig en het houvast dat dat overzicht mij (en de wederhelft die nu gewoon het lijstje kan raadplegen bij vragen) biedt is geweldig. Super, zelfs.

Maar dus, deze week niet. En ik moet met hangende pootjes toegeven dat die gratin dauphinois, mijn huidige Everest, er vorige week ook niet van gekomen is. Mea culpa, mea maxima culpa. Niet dat er hier geklaagd werd, maar kom: ooit zal het mij lukken. Die risotto, die heeft er ook even over gedaan voor die over de drempel kwam. Moed!

Maar waar ik eigenlijk over wou bloggen (soms denk ik eens aan structuur): familie. En hoe dat trekt en afstoot. In mijn geval, zoals ik hier op mijn zetel zit: dat trekt aan. En fel, maar mannekes toch. Ik heb net mijn vrijdagavond volgeboekt: bijpraten en eten bij mijn grootouders in de parel der voorkempen, dan een quiz met/voor een schoontante op een steenworp verder en uiteindelijk onder de wol kruipen in het ouderlijk huis. En dat laatste geldt voor heel het weekend, meld ik ook maar even. De wederhelft zit samen met zijn zus (zie? Ik ben niet de enige bij wie familie trekt) op de bus richting La Plagna of hoe je dat ook schrijft voor -opnieuw- hopen skiplezier. Het weze ze van harte gegund, kan ik maar zeggen/typen. En zo zit ik dan, moederziel alleen, met John Denver op de achtergrond en een bakje nasi goreng voor mij, op de zetel voor de TV. En die familie, dat geeft mij een warm gevoel vanbinnen.

Dat etentje bij de grootouders was pure impuls: ik merkte met hulp van Google Maps (hoezo, oriëntatie en herkenning?) op dat die quiz wel héél dicht in de buurt was, belde hen op en kreeg spontaan een uitnodiging onder de neus geduwd. Die uitnodiging gold eigenlijk ook voor een bed nadien, maar met spijt in het hart heb ik daar nee tegen moeten zeggen wegens eerdere uitnodigingen en vragen van de mama en papa. Maar de volgende keer dat meneer een weekend weg is, trek ik toch richting parel der voorkempen. Man, de weekends die ik daar heb doorgebracht… Mijn glimlach reikt momenteel van oor tot oor.

Het blijven logeren ‘Chez Maman’ is minder impulsief en werd een maand geleden al geboekt; namelijk, toen ik daar ook al zat wegens een ander skiweekend van de wederhelft. Ik zie hier een duidelijke helrode draad doorlopen en erg vind ik dat niet. Nog niet, moet ik misschien zeggen. Wie weet hoe het allemaal nog uitdraait? Shock, drama, family horror? Of gewoon keiplezant. Want die optie zit er ook dik in.

Maar herelief, die voorpret, van dat familieweekend? Geweldig.

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s