General blabla, Het dagelijks overleven

Taboe

Hallo, ik ben C. en ik ben vroeger een jaar in therapie geweest bij een psychiater.

Kijk, dat gaat dus. Er is geen piano op mijn hoofd gevallen, ik ben niet onder een trein gelopen, de hemel hangt nog steeds boven mij. Maar het is en blijft een taboe: psychiaters en psychologen, da’s toch voor mensen die zot zijn? Of die aandacht zoeken?

Hoe ik op dit onderwerp kom? De combinatie van een goede vriendin die momenteel met een gigantisch zware post-natale depressie worstelt, een gesprek gisterenavond en deze morgen het bekijken van het filmpje van Selah Sue. Het sprak mij gigantisch aan, meer dan ik had verwacht: nee, niet iedereen heeft een depressie en néé, niet iedere depressie kan je oplossen met antidepressiva. Maar hallo, er zijn wel degelijk mensen die daar wél mee geholpen zijn en worden. Ik ben gelukkig aan die dans ontsprongen: ik had wekelijkse gesprekken gedurende een jaar, met iemand die mij niet kende, geen oordeel zou of wou vellen en die ook geen connectie had met familie, vrienden of wat dan ook. En hoe erg is dat? Dat dat voor mij zo belangrijk was? Ik heb er bijna twee jaar over gedaan voor ik daarover durfde vertellen tegen mijn eigen vriend. Twee jaar, godbetert. Er mankeert duidelijk nog iets aan de communicatie over en aanvaarding van dit onderwerp.

Wat mij ook kan storen, is de manier waarop ik hoor hoe er mee omgegaan wordt door de directe omgeving. Mijn ouders kenden mij, wisten dat ik heel hard met mezelf in de knoop lag en er met hen niet (genoeg) over kon spreken. Ze zijn mij blijven steunen en langzaam maar zeker heeft het zich opgelost. Mits een paar rake en zeer pijnlijke discussies, zowel met de psychiater als met mijn ouders. Maar ze stonden wel helemaal achter mij. Die goede vriendin? Haar moeder vraagt zich af of het niet gewoon is omdat ze momenteel geen ‘volwassen gesprekken’ meer voert. En of ze niet beter terug kan gaan werken. Nee. Nee, verdorie. Die vriendin is daar nog niet klaar voor en als je ze nu in een hoekje gaat duwen en forceert, zit ze sowieso binnen een week waar ze een jaar geleden zat. En dan is het helemaal foutu.

Iedereen gaat anders met mensen met depressie om, wat logisch is. Ik begrijp het half, want ik heb zelf nooit zo diep gezeten, maar ik probeer er alle begrip voor op te brengen. Mijn vriend heeft het daar moeilijker mee, omdat hij zelf zo weerbaar is dat hij het zich niet kan inbeelden. Zijn oplossing? Gewoon doen tegen die vriendin, daar zelf niet over beginnen maar gewoon steunen. En dat werkt zowel voor hem als voor haar perfect. De reactie van haar moeder? Vind ik persoonlijk ongepast. Maar da’s persoonlijk, dat probeer ik wat te verdringen. Maar die vriendin, die blijf ik steunen. Ik weet trouwens ook dat dat gaat lukken om daar door te geraken, want zij heeft én gigantisch veel steun van man en vrienden, én een papa die haar probeert op te vangen. Die mama? Die draait wel bij.

Advertisements
Standard

2 thoughts on “Taboe

  1. Pingback: #projectblogboek 5: linklijst met mijn beste posts | Wonder-wanderland

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s