General blabla, Het dagelijks overleven

Even slikken

Toch vreemd, de dingen die je met veel plezier en spreekwoordelijk gemak uit je hoofd kan bannen. En die dan met volle macht aan de deur komen bonken wanneer je het het minst verwacht.

Ik heb nog al mijn grootouders. Alle vier, de één al wel wat gezonder dan de ander, maar toch: ik heb ze nog allemaal. Ik weet dat dat toch vrij speciaal is, vooral als ik kijk naar mijn liefste wederhelft die op dertigjarige leeftijd geen grootouders, maar ook geen mama meer heeft. Ik zou het daar gigantisch moeilijk mee hebben, maar hij kent niet echt iets anders. Bon.

Gisterenochtend was het tijd voor de jaarlijkse familiemis: een grootse bijeenkomst met (als iedereen van de directe familie er is) meer dan 60 aanwezigen, beginnende met de mis en eindigend met koffiekoeken, broodjes en allerhande drank en gekeuvel. Gigantisch leuk, want je kan iedereen nog eens terugzien, de roddels worden bijgewerkt, Grote Mededelingen (trouwpartijen, zwangerschappen e.d.) worden medegedeeld en heel de familie draait nog eens rond mijn grootouders. Helaas was er gisterenmorgen ook een fameuze domper op de feestvreugde: mijn grootmoeder lag namelijk in het ziekenhuis. Er werd even gevreesd voor een beroerte, wat gelukkig uiteindelijk een infectie bleek te zijn, maar zoals gezegd: dat is even slikken. In mijn hoofd leven mijn grootouders voor eeuwig en altijd mee en leren ze later nog mijn kinderen en (als het even kan) mijn kleinkinderen kennen. Ik zie het misschien allemaal te rooskleurig, maar aan het alternatief kan en wil ik niet denken. Nog niet en indien mogelijk nooit niet. Dat werkt perfect, tenzij die domper zijn hoofd even roert waardoor ik zelf even met het hoofd tegen de muur knal.  Het positieve punt? Ik heb in lange tijd niet meer zo genoten van mijn grootmoeder aan tafel te zien zitten. Man, wat een genot.

I’m blessed: de ouders van mijn moeder zijn midden de zeventig en surfen vlot mee op de hypes. Zowel iPads als digitale televisie en Skype zijn bekenden en mijn grootvader tuft nog vrolijk rond op zijn Vespaatje door de voorkempen. Geweldig. Mijn grootmoeder heeft sinds een drietal jaar een nieuwe knie en is weer helemaal in de wolken: wandelen, fietsen, het vliegtuig opstappen, ze doet het allemaal met evenveel plezier. Ik hoop van harte om later zo ook oud te kunnen worden.

Mijn andere grootouders zijn achter de tachtig, maar ook nog steeds kranig: mocht je mijn grootvader laten doen, stond die nog steeds bomen te hakken in het bos in de Ardennen. Ik hou hem nog altijd niet bij wanneer we te voet even de natuur intrekken. Er zijn verhalen van (achter)kleinkinderen die aan de hand gewoon meezweven, omdat ze niet meer konden volgen. Leuke herinneringen met veel plezierige gevoelens! Mijn grootmoeder is fysiek minder, maar fleurt helemaal op als er muziek te horen is, vooral als de muziek door (klein)kinderen gemaakt wordt.

Elk van hen geeft me enorm veel geweldige herinneringen en elk van hen kan ik niet missen. Wil ik niet missen. Dat ze nog maar lang hier blijven, want ik heb ze nodig.

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s