General blabla, Het dagelijks overleven

Schuldgevoel

Ik krijg dat nogal gemakkelijk, zo’n schuldgevoel. Meestal om onnozele dingen, zoals de laatste kerstomaatjes opeten (mjam), extra vroeg in mijn bed kruipen terwijl de wederhelft nog TV aan het zien is/een boek verslindt (want waar gaat dan die quality time naartoe?), wanneer ik iets inplan terwijl we eigenlijk hadden gezegd dat we gingen proberen om die avond niets in te plannen…

Ik heb het daar moeilijk mee. Ik krijg daar letterlijk een krop in mijn keel van, als ik daar te hard aan denk, want what was I thinking? Ik heb iemand daar mee ontriefd, van eten, van tijd, van samen zijn. Om dan vervolgens mezelf ene sjot-onder-het-achterste te geven: de wederhelft heeft blijkbaar zelf al verschillende dingen ingepland op die avond, eigenlijk is er nog cake die kan opgegeten worden en als de wederhelft minder slaap nodig heeft, wie ben ik dan om hem dat plezier te ontzeggen? Of om zijn moeder te spelen, maar da’s nog een totaal ander verhaal.

Om heel de intro tot een punt te brengen: ik heb een maand of twee geleden ‘ja’ gezegd op de vraag of wij mee wouden zingen in een familiekoortje voor de trouw van een neef. Superleuk, tof liedje, ja, graag! Ondertussen is die trouw deze zaterdag, heb ik mij al één repetitie verschrikkelijk slecht gevoeld omdat de wederhelft toen aan het voetballen was in plaats van mee te repeteren, heb ik nu een gigantisch schuldgevoel omdat we morgen een tête-à-tête gingen doen en er nu al halvelings een last-minute repetitie ingepland is en heb ik eigenlijk al geen zin meer in heel dat trouwgedoe. En dat haat ik: dat de fun eruit is. Ik ben verzot op trouwfeesten. Klassiek, modern, über-religieus of zonder een greintje religie: het maakt mij niet uit. Twee mensen die kiezen voor elkaar en mij daarvoor uitnodigen: love it. En nu heeft één stom liedje en alle hoepla die er rond hangt ervoor gezorgd dat ik die fun kwijt ben. No more. Be gone, hoofdpijn, ik heb er geen zin meer in: vanavond gewoon met mijn moeder mij amuseren in Brussel, morgen naar de Efteling voor family-fun en ‘s avonds misschien die voorlaatste repetitie, overmorgen dat feest. En dan gewoon niet meer aan denken. Vroeg gaan slapen en nog wat meer foert zeggen. ‘t Is nodig, als ze het op het werk al opgemerkt hebben.

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s