General blabla, Sport, Uncategorized

Joggen: ongoing

Nooit verwacht, maar dikke vette schouderklop voor mezelf: ik jog nog steeds. Eén week was het njet, door een plotse aanval van salmonella (en dat wou ik noch mezelf, noch anderen aandoen), maar voor de rest lukt het mij toch minstens één keer om langs de Schelde te paraderen.

Dankzij een sporthorloge weet ik trouwens of ik erop vooruit ga of niet en ik moet toegeven: tot nu toe ben ik telkens vooruitgegaan. Ik denk dat ik nu wel op een plateaumoment ga aankomen (rond 7 minuten per kilometer), maar da’s al veel beter dan ik ook had verwacht. Go me! 

Muziek blijft een vaste compagnon, samen met dat sporthorloge (altijd handig om te zien hoe ver je al zit en hoe lang je al aan het zwoegen bent) en langzaam maar zeker zijn mijn blijnen aan het minderen. Hoera! De wederhelft vindt het trouwens fantastisch en had niet verwacht dat ik nog steeds bezig zou zijn (ik vat het op als een compliment, anders is het een beetje zielig). En eerlijk? Ik had het ook niet verwacht. Ik zou me gigantisch schuldig gevoeld hebben, want dan had ik die schoenen en dat horloge voor niks aangekocht, maar ik verwachtte na twee weken een ‘meh’-gevoel.

Begrijp me niet verkeerd: die endorfines? Nog steeds niet opgemerkt. Ik ben nog altijd hypergelukkig wanneer ik mijn voordeur terug tegenkom en een running-high is mij ook niet bekend. Maar het lopen gaat steeds vlotter, het in gang trekken is al veel minder het dilemma zetel-lopen en stiekem kijk ik bij het gaan lopen al volop uit naar de lange en heerlijk warme douche die volgt. Er zijn uiteraard ook mindere kanten: gisteren bijvoorbeeld ben ik voor de eerste keer minder dan 5 kilometer op stap geweest. Het kwam neer op een kleine 4 kilometer, nog altijd niet slecht, maar ik was al lang blij dat ik meer dan een kilometer gelopen had. Als het niet goed zit in het koppetje, dan lukt het bij mij precies niet. Ook het overdadig zweten (na al die tijd *kuch* zie ik er nog steeds uit als een overrijpe tomaat bij aankomst, wat nog even blijft voortduren nadien) is dikke min: OK, ik merk dat ik gesport heb en da’s goed, maar moeten mijn kleren echt uitwringbaar zijn op dat moment? Mijn wasmachine doet overuren.

En toch. Mentaal zit het weer wat beter, ik heb goede hoop dat er ooit iets van gewicht geshift gaat worden en tijdens dat lopen kan ik (eens ik met muziek ben beginnen lopen) geweldig goed nadenken over van alles en nog wat. Eureka, dus. Ik blijf nog wel even voortdoen, denk ik 🙂

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s