Het dagelijks overleven, Het Huis, Trouw, Uncategorized

Onnozeliteiten

Sinds de Grote Gebeurtenissen (verloving, aankoop huis, verkoop appartement, proberen om de verhuis geregeld te krijgen) voel ik mij met de regelmaat van de klok onnozel. Maar echt: een kieken zonder kop. Zo eentje dat moet rondlopen met een bord rond de nek ‘geen moeilijke vragen stellen’.

Ik begrijp het allemaal niet zo goed waarom ik mij zo voel: ik ben naar mijn gevoel redelijk goed op de hoogte van wat er reilt en zeilt, ik ga overal mee naartoe (tenzij ik zelf niet moet tekenen, dan hou ik het voor bekeken) en ik probeer alles te begrijpen. Alleen: die anderen begrijpen dat precies zo veel beter. En ik, ik voel mij loemp wanneer ik vragen stel waar (om maar een voorbeeld te geven) de wederhelft al lang het antwoord op weet. Er passeren termen over leningen mijn hoofd langs links, rechts en achter, ik moet mails uitsturen en beantwoorden en daar waar ik in de geschreven taal meestal in mijn element ben, begin ik daar aan alles te twijfelen, vandaag kon ik zelfs niet meer antwoorden op de vraag hoe wij het appartement verwarmen. Onnozel word en ben ik ervan.

Dat frustreert mij. Gigantisch. In die mate dat ik bij voorbaat al met een lang gezicht rondloop wanneer de wederhelft mij terloops vraagt of ik even antwoord op die mail van de verkopers. Want dan wéét ik dat ik iets ga vergeten te vermelden, of een foute term zal gebruiken, of op zo’n stomme manier iets zal formuleren dat het in ons nadeel gaat spelen, of… Mijn hoofd? Momenteel niet zo georganiseerd, nee. En vol met ‘dit gaat nooit van zijn leven lukken’.

Komt daarbij: twijfels over de lening (gaan we dat wel allemaal betaald krijgen? OK, we hebben nog reserves, maar zijn die wel genoeg? Kunnen wij die nieuwe zetel wel vlotweg betalen en zouden we toch niet…), twijfels over de trouw (Nu voor de wet trouwen of nadien voor de wet trouwen? Waar ons trouwfeest geven? Wanneer? Hoe iedereen tevreden houden?), twijfels over de verhuis (waar haal ik de dozen en verhuizers vandaan?) … Afin, je snapt het concept.

Het stappenplan: blijven ademen. Alles in mini-stapjes opsplitsen en die uitschrijven. Wanneer ik mij onnozel voel, die van mij eens opzij trekken en gewoon zeggen wat ik voel en denk. Mij optrekken aan opmerkingen zoals ‘hé, die mail heb je goed geformuleerd’. Relax-momentjes inbouwen waarin ik NIETS moet beslissen. Blijven ademen (heb ik al eens gezegd, maar is momenteel het moeilijkste precies). En me-time inboeken (check: begin februari even een gezichtsmassage. Anderhalf uur snoozen en genieten. Yes please.)

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s