Het dagelijks overleven, Uncategorized

Er even door zitten

Dat mag. Crashen, zoals ik het zelf beschrijf. En om de onnozelste dingen eerst, want die zijn dan net die ene druppel die…

Het overkwam (of moet dat overviel zijn?) dit weekend, zondagmiddag, na een halve minuut bellen met mijn vader. Nog knal tijdens dat gesprek zelf, ook. Hij geschrokken (en met een schuldig gevoel, alsof het zijn fout is dat hij mij een doodnormale vraag stelde), de verloofde geschrokken want die kwam de slaapkamer al binnengestormd met een wat-gebeurt-er blik, ikzelf met het idee ‘lap, ‘t is weer zo ver’.

Ik ben heel goed in het compartimentaliseren van alles. In het opkroppen ook. Altijd al geweest, maar ik heb nog steeds geen goed verwerkingsmechanisme gevonden om het beter te laten functioneren. Ik probeer al wel om veel er vroeger uit te smijten (luidop tegen de wederhelft, bijvoorbeeld), zodat de emmer weer wat leger wordt, maar die emmer laten verdwijnen lukt me langs geen kanten.

Hoe probeer ik mezelf nadien te fixen? Met het proberen verwoorden waarom ik begin te wenen (in die geval een acuut gevoel van falen en chaos door het niet genoeg juridisch en financieel-economisch onderlegd te zijn om mee te kunnen spreken over lening, aankoop huis en huwelijkscontract), mijn slaapgemiddelde weer omhoog te krikken, een namiddag luieren en aan self-indulging doen. Deze middag heb ik mijn middagpauze buiten doorgebracht, in de fantastische lentezon (ja, het is januari, maar het voelt geweldig aan. Dit voelt als lente, vandaar lentezon), ik heb een lekkere thee gezet, mijn e-reader telt twee nieuwe boeken in voorverkoop.

Het gaat niet alleen om het emotionele: ik heb ook eens tot op de letter uitgerekend wat er van mijn bestaande spaarboekje overblijft wanneer we alle voorziene kosten eraf halen. Nog genoeg, weet ik nu. Zondag ga ik langs bij mijn persoonlijke adviseur/papa om meer uitleg te krijgen over huwelijkscontracten en leningen. Morgen zit ik bij het districtshuis van Antwerpen om onze burgerlijke trouw aan te vragen. Concrete dingen helpen mij ook, maar het is niet of of, maar én én.

Ik crash niet vaak, maar ben ook niet te beroerd om hulp te vragen wanneer de crash gebeurt of om mij slecht te voelen vanwege die crash. Da’s niet leuk, nee, maar het helpt mij. Als perfectionist weet ik dat dit nog gaat gebeuren, want dingen loslaten zit niet zo in mij. Net zoals de lat lager leggen, dat lukt mij ook niet. Pijnlijk, maar al doende leer je, hebben ze mij toch altijd gezegd.

Moraal van het verhaal? Crashen mag, recupereren moet.

Advertisements
Standard

One thought on “Er even door zitten

  1. Pingback: #projectblogboek 5: linklijst met mijn beste posts | Wonder-wanderland

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s