Het dagelijks overleven, Sport, Uncategorized

Finse piste: au

Ik ging voor de eerste keer sinds de verhuis terug lopen. Binnen een maand Ladies Run, weetjewel. Vol enthousiasme mijn loopgerief aangetrokken (vreemd genoeg ben ik echt wel een fan van mijn outfits, hoe fout ze eigenlijk ook zijn. Alles om gemotiveerd te vertrekken zeker?), fiets opgesprongen richting Antwerp Expo en iPod opgezet. Er ligt daar een finse piste, zowaar, en ik heb altijd gehoord en gelezen dat dat zoveel beter is voor de gewrichten én dat het ook beter loopt.

Niet dus. Noem mij de uitzondering op de regel en steek het op mijn anderhalve week stilliggen, maar die piste gaat me langs geen kanten af. Ik heb daar lopen zwoegen zoals ik eerlijk gezegd nog nooit heb moeten zwoegen. En het is niet dat ik plots twintig kilo ben bijgekomen: mijn collega’s verdenken mij ervan afgevallen te zijn. Ik zou niet weten hoe, want toen ze het mij meldden stak ik net een vierde Milky Way binnen. Hoezee!

Het loopt ook niet gemakkelijk. Ik kan natuurlijk niet vergelijken want het is mijn allereerste finse piste, maar ik had voortdurend een wankel gevoel en het idee dat ik niet vooruit geraakte. Ik vrat geen kilometers, quoi. Vrij frustrerend, vooral wanneer ik vergeleek met het joggen langs de Schelde, wat me dan plots toch veel beter af leek te gaan.

Bon, ik geef het nog wel wat kansen. Liefde op tweede zicht/loop zou ook moeten kunnen lukken. Maar momenteel ben ik nog niet zo optimistisch. Hoewel: ik heb een konijntje zien huppelen. Echt waar. Nooit gedacht in ‘t stad.

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s