General blabla, Het dagelijks overleven, Trouw

De trouw: uitnodigingen

Zoals jullie al mogelijks gemerkt hebben, zijn wij een vrij klassiek koppel. Niet alleen qua rolverdelingen thuis, maar ook qua visie op onze trouw. Dat betekent ook dat er wat discussie was over de uitnodiging en de verwoording, vooral tussen mijn ouders en wijzelf. Let me tell you a story…

Ik heb zelf heel veel geluk gehad: mijn ouders zijn nog steeds gelukkig samen en al mijn grootouders leven nog én zijn ook nog samen. Een klein mirakel in deze tijd, maar één dat ik volop koester. De wederhelft heeft wat minder chance gehad: zijn moeder stierf toen hij 14 was, zijn vader is nooit hertrouwd en zijn grootouders zijn allemaal al lang gestorven (zijn ouders waren ook al wat ouder toen ze aan kinderen begonnen zijn). Het gevolg: volgens de traditie kondigen ouders én grootouders de trouw aan (op z’n héél klassiek, but it fits), wat in dit geval zou betekenen: drie koppels langs mijn kant tegenover één lijntje langs de kant van de wederhelft. Begint het al wat te dagen?

Ik heb van in het begin wat geprotesteerd tegen de grootouders die vermeld moesten worden op de uitnodiging: ik vind het idee geweldig leuk, maar ik vind dat volledig oneerlijk tegenover de wederhelft. Hier hadden we net na de verloving (ja, zo lang sleept dat al aan) al een kleine discussie over, maar die was even geschoven omdat dat toen nog niet belangrijk was. Nu komen we al dichter bij de datum, wil ik met veel plezier beginnen zoeken naar ‘onze’ uitnodiging en begint het spel opnieuw. Mijn ouders (en dan vooral mijn moeder) verzetten zich hiertegen en -het doet mij pijn- mijn moeder speelt het in dit geval niet eerlijk.

Mijn familie is mijn zwakke punt. Iedereen mag mij bellen met vragen of noodgevallen en ik spring op de fiets/bus/trein/in de auto. Mijn grootouders (en dan vooral die langs mijn moeder’s kant) zijn zo mogelijk nog belangrijker voor mij en ik wil absoluut niemand teleurstellen. Wanneer mijn moeder er dan nog eens inwrijft dat ze het idee al eens had laten wapperen bij mijn grootouders en dat mijn grootvader er géén probleem mee heeft maar mijn grootmoeder er tranen om liet, dan breekt mijn hart. En dat weet ze verdorie heel goed. Wanneer ik dan aanhaal dat het toch niet eerlijk is tegenover de wederhelft en of we geen alternatief kunnen zoeken, krijg ik te horen dat het toch niet de schuld van mijn grootouders is dat ze nog leven?

Kijk, ik kan daar niet mee om. Ik word nu al gefrustreerd en verdrietig wanneer ik het neertyp, laat staan wanneer ik het straks nog eens probeer aan te kaarten. Er komt trouwens ook veel frustratie bij omdat ik wel aan het strijden, maar de wederhelft houdt er zich buiten want daarover discussiëren ligt hem niet. Hoewel het hem dus ook niet zou bevallen mocht het ouders én grootouders op de uitnodiging zijn. Vreemd dat het moeilijkste onderdeel van de trouw de uitnodigingen blijken te zijn.

Verdere update: Blijkt dat mijn grootmoeder het allemaal niet zo erg vond, helemaal niet zo fel gereageerd heeft en het niet begreep dat mijn moeder het zo zei. Ik ook niet, eerlijk gezegd. Tijd voor een hartige babbel met de mama, vrees ik.

 

 

Advertisements
Standard

One thought on “De trouw: uitnodigingen

  1. Samaja says:

    Zo’n momenten brengen altijd veel emoties met zich mee en iedereen heeft wel zijn mening over bepaalde dingen. Ik kan je alleen maar op het hart drukken dat het jullie dag is en jullie dus de touwtjes in handen hebben. Goed dat je zelf met je grootmoeder hebt gesproken want tussenpersonen brengen altijd misverstanden met zich mee. Succes alleszins!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s