General blabla, Trouw

Dansen op een trouwfeest

Trouwfeesten, ik vind ze geweldig. Vooral als ik ze niet moet organiseren en gewoon mag aanschuiven, maar da’s een ander verhaal 😉 Wat ik vooral leuk vind is het dansfeest. Niet alleen vanwege de openingsdans (hoewel dat mijn persoonlijke hoogtepunt is en tegelijkertijd het persoonlijke dieptepunt van de wederhelft, die half hoopt dat hij tegen de trouw zijn been breekt), maar ook vanwege het feit dat de muziek -meestal- geweldig leuk is en iedereen staat shaken op de dansvloer.

Zo ook nu: een eclectische mix van rock’n’roll tot gabberen via salsa en tango en alles daarvoor, tussen en na passeerde ons. Veel te luid en met slechte overgangen, want het was geen geweldige DJ, maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn pret bestaat ook deels uit het observeren van de dansers en oh, wat zitten daar leuke genres tussen. Zoals daar zijn:

  • de overenthousiaste nonkel. Hij bevindt zich nog mentaal in zijn twintigerjaren, met bijhorend stamina, en sleurt al wie wil en lijkt op een vrouw mee de dansvloer op. Daar zwiert hij die vervolgens alle kanten op terwijl hij fervente pogingen doet om er cool en vooral niet gigantisch bezweet uit te zien. Entertainmentlevel: 7.
  • de ‘ik kan dansen maar wil liever een pintje drinken’-man. Wordt door zijn vrouw mee de dansvloer opgetrokken en kan inderdaad een potje rocken, maar kijkt ondertussen doodverveeld alle kanten op behalve naar zijn danspartner. Vooral leuk voor omstaanders, ik vermoed dat mevrouw het zo niet kon smaken.
  • het koppel dat dansend voorspel verkiest. Een ‘plakkend’ koppel, zo je wil. Een been verstrengeld met een ander, quasi geen ruimte tussen beide lichamen en ondertussen veel innige blikken. Dit kan af en toe ook met het innemen van veel plaats op de dansvloer samengaan, vooral als er iets tango-achtig gespeeld wordt.
  • de eenzame enthousiasteling. Staat hoofdknikkend en heupwiegend op blote voeten op de dansvloer (daar trouwens geen slecht woord over, want ik sta ook vaak met blote voeten of ballerina’s die ik speciaal had meegenomen op de dansvloer), heeft geen gezelschap nodig en gaat volledig op in de muziek die gespeeld wordt. Lichte voorkeur voor muziek die lang na eigen jeugd hip werd.
  • de mensen die geweldig dansen zonder er iets voor te doen. Ja, ik ben jaloers. Ik slaag er niet in mijn heupen te laten doen wat ik zou willen, zie er nooit elegant uit en kan maar beter ineens voor enthousiast en energiek gaan. Zij hebben dat probleem niet en schijnen er niets voor te doen.

En jullie? Ook leuke observaties die ik gemist heb?

Advertisements
Standard

One thought on “Dansen op een trouwfeest

  1. Ik vind het dansgedeelte van trouwfeesten echt zalig! Ik ben eigenlijk van het enthousiaste type, dat ook nog eens vaak meezingt. Soms denk ik dat ik me moet inhouden, maar hey, als zatte nonkels met hun das rond hun hoofd op de dansvloer mogen, mag ik meezingen! De echtgenoot danst gelukkig ook heel graag en is soms de enige man tussen al die vrouwen. Hij is niet bepaald gezegend met een goed gevoel voor ritme, maar dat houdt hem niet tegen. In de familie is de rest van de mannen vooral van de soort “ik zit met mijn pint aan tafel zuur te kijken naar de dansers”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s