Het dagelijks overleven

Privé vs professioneel

Ik ben heel goed in mijn werk gescheiden houden van mijn privé. Dan doel ik niet op mijn collega’s, want daar heb ik een aantal heel goede vrienden tussen zitten, maar wel op de druk, het gevoel van frustratie dat soms komt bovendrijven en het algehele screw this-gevoel. Ik kan perfect de deur achter mij toetrekken en niet meer denken aan werk. Dat gaat mij zo gemakkelijk af omdat ik, eens ik thuis ben zonder laptop van het werk, ook niets kan doen voor dat werk en dat wil ik nog wel even zo houden.

Helaas moet ik vanaf nu in de verleden tijd beginnen, want sinds een week of zo is mijn sterk onderhouden grens beginnen vervagen. Mijn frustraties neem ik nu vaak mee naar thuis, waar de wederhelft momenteel ook met stress thuiskomt (bouwverlof zorgt voor extra druk vlak voor datzelfde bouwverlof) en dan bouwt dat op. Dat zorgt ervoor dat ik ook niet zo fel bezig ben met ‘heb ik de agenda van de wederhelft geüpdatet en babbelen we nog wel genoeg’, waardoor ik vrijdagmiddag te weten kwam dat hij diezelfde vrijdag niet meer naar huis ging komen maar rechtstreeks naar een vrijgezellenweekend in de Ardennen ging vertrekken. Daar reageerde ik dan uiteraard weer perfect op door hem te verwijten dat hij me dat niet gezegd had (blijkbaar wel, maar ik merk ook wel dat mijn actief luisteren wat geminderd is de laatste weken), liep ik met een keel dik van ingehouden tranen rond (want ik ben al snel in het emotioneel worden) en had ik al helemaal geen zin meer in nog een halve dag werken voor het weekend.

Het moet dus gedaan zijn. Ik moet die operatie anti-stress wat meer aanhouden en nee durven zeggen. Wat ik nadien ook deed door mijn grootmoeder te bellen en te vragen of we onze halve dag op zaterdagvoormiddag later konden plannen, wanneer ik zelf vervoer had en ‘s namiddags niet naar de andere grootouders in Oost-Vlaanderen moest (waar ik dan weer niet onderuit kon, want dat was voor de 90ste verjaardag van mijn andere grootmoeder). Gelukkig heb ik een fantastische grootmoeder die daar geen spel van maakte en me zei dat ik vroeg mijn bed in moest. Ze had gelijk, trouwens. Ik moet ook weer vroeger mijn bed in en het gewoon negeren als de wederhelft niet zo vroeg zelf het bed in wil (al zou hij daar ook veel baat bij hebben, maar kom).

Ik ga ook proberen op het werk wat vroeger mijn frustraties naar hogerhand toe te spuwen en wat minder naar de collega’s, want daar zijn we elkaar ook maar harder aan het duwen richting rand van de afgrond vrees ik. Volgende vrijdag hebben we een cocktailavondje gepland – enkel de collega’s, geen managers, en gewoon babbelen. Roddelen. Gezellig doen. Dat gaat ook deugd doen, denk ik. Ach. Veel proberen komt hopelijk uit op verbetering in de situatie en anders heb ik nog twee weken verlof in het verschiet; dat zal ook niet slecht zijn.

Advertisements
Standard

2 thoughts on “Privé vs professioneel

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s