Het dagelijks overleven

Bonnemaman

Mijn oma, mijn grootmoeder. 90 werd ze, met de ene minuut het gevoel dat ze eigenlijk 100 werd, het andere moment het gevoel dat het toch niet haar verjaardag was. Ze zat daar, parmantig en mooi opgekleed terwijl een groot deel van de familie van voor stond en een lied met aangepaste tekst speciaal voor haar ten berde bracht. Zij lachend, mijn grootvader met een kleine traan.

Mijn grootmoeder en religie. Een link die steviger zat dan veel andere linken die je je kan voorstellen. Iedere week zat ze in de mis en het was een gewoonte als een andere om, wanneer je vertrok naar huis, te horen dat ze voor je bad, en ook voor F, de wederhelft. Maaltijden in de Ardennen of bij hen thuis in Oost-Vlaanderen begonnen nooit -nooit- zonder dat er voordien een gebedje gezegd of gezongen werd. De keren dat wij in dat grote huis in de Ardennen met de kerstvakantie het kerstverhaal hebben nagespeeld (mét baby Jezus, gespeeld door wisselende baby’s die op dat moment aanwezig waren – lang leve grote families) zijn niet meer te tellen, de liedjes die we daarbij zongen ook niet.

Mijn grootmoeder en muziek. Ze zong jaren in het parochiekoor, genoot volop wanneer we voor haar verjaardag een versie van The Sound of Music brachten of ons doorheen een ander muziekstuk worstelden. Als een kleinkind ook maar een beetje muzikaal talent tentoonspreidde, werd dit onmiddellijk op het volgende familiefeest dik in de verf gezet (vaak genoeg om een permanente degout te krijgen van op een podium te staan). Liedjes werden aangeleerd, wij maakten er dansjes bij, verzonnen toneeltjes om die muziek in te passen. Films zoals Bedknobs and Broomsticks en The sound of Music waren ideale manieren om die 20+ kleinkinderen stil te krijgen zonder al te veel moeite.

Mijn grootmoeder en familie. Er waren misschien strubbelingen met de generatie van mijn vader en keuzes die gemaakt waren, maar wij hebben ons altijd geborgen geweten. Pannenkoeken of ijsjes eten, pannenkoeken maken, fruit plukken in de tuin, asperges gaan steken in diezelfde tuin, uren in boeken neuzen die je in elke kamer van het huis tegenkwam (en nog steeds)… Er zijn twee data waarop de hele familie een echte poging doet om volledig samen te komen: 1 januari, om elkaar een vrolijk nieuwjaar te wensen, en 1 juli, de verjaardag van mijn grootmoeder. Mijn grootmoeder is in mijn ogen de lijm die iedereen dicht bijeen houdt en ik hoop van harte dat we haar verjaardag gaan blijven behouden als samenkomstdatum.

Mijn grootmoeder en haar geest. Mentaal was ze al jaren niet meer zeker dat ze nog ouder moest worden. Door omstandigheden zijn veel van haar familieleden op relatief vroege leeftijd gestorven, waardoor zij al ongeveer 20 jaar het gevoel had op ‘geleende’ tijd te leven. Langs de andere kant was zij altijd de eerste om alles langs de positieve kant te bekijken en vrolijk door het leven te stappen. Door haar grote vertrouwen in religie was ze er ook van overtuigd dat God een plan voor haar had en volgde ze dat gezwind.

Mijn grootmoeder en haar lichaam. Fysiek was ze altijd het zwakke broertje, met steeds de wetenschap dat Bonnemaman haar dutjes ‘s middags deed en dat we haar niet mochten storen. Wij maakten er dan een spelletje van om zo stil mogelijk rond haar te sluipen, want die dutjes in de Ardennen gingen door in haar ligzetel in de eetkamer en daar lagen vaak boeken, kranten of spelletjes die we toch écht wel nodig hadden. De laatste jaren ging het wandelen ook een pak moeilijker, waardoor ze zich met een elegante wandelstok door het leven behielp. Het moet trouwens gezegd: ze zag er altijd piekfijn uit. Dat zwakkere lichaam gaf ons trouwens wel de ideale speelkameraad: hoe vaak wij niet bankje (faites vos jeux!) en andere kaartspelletjes speelden met haar, of een verhaal vroegen, of gewoon wilden tateren over God weet wat; je kan het je gewoon niet meer herinneren. Wat jammer is, want die herinneringen zijn goud waard besef ik nu.

Mijn grootmoeder. Sterke vrouw die haar man boven alles steunde, die fouten maakte maar zich daar ook voor excuseerde, die buiten een goede relatie in een huwelijk ook een fantastische relatie met Die Hierboven behield en zichzelf steeds bleef heruitvinden. Die niet bang was om hulp in te roepen (negen kinderen, ik weet niet wie dat zonder hulp kan). Die nu een man achterlaat, diezelfde negen kinderen, 26 kleinkinderen en (bijna) 21 achterkleinkinderen. Onze wereld werd even een tikje donkerder op zondag, maar de liefde en de herinneringen zullen ervoor zorgen dat die vanzelf weer wat lichter wordt naarmate de tijd vordert.

Advertisements
Standard

3 thoughts on “Bonnemaman

  1. Pingback: Dit was 2016 | Wonder-wanderland

  2. Pingback: #projectblogboek 5: linklijst met mijn beste posts | Wonder-wanderland

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s