General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Ik 2.0: de geüpdatete versie

Een paar blogs geleden had ik het over het feit dat ik mezelf aan het aanleren was om op tijd op te staan. Ik was ook wel zo realistisch om op te merken dat dat niet onmiddellijk in orde zou zijn (wat ook zo is: ik haat opstaan nog steeds en probeer het indien mogelijk lang uit te stellen), maar er is toch wel wat verbetering merkbaar. Het snoozen is wat verminderd (hoewel daar deze week niet altijd veel van te merken was) en ’s ochtends geraakt al wel eens iets gedaan waar ik ’s avonds van denk: yes, dat is gewoon al in orde. Vreugdedansje!

Om maar te zeggen: soms verbeter je jezelf. Ik heb een aantal onhebbelijke gewoontes (I’m only human), maar af en toe denk ik: het is genoeg geweest, aan dit puntje wil ik nu écht werken. Omdat ik er zelf baat bij heb, omdat mijn omgeving er baat bij heeft, omdat het gewoon leuker is als ik die gewoonte afleer of mezelf een nieuwe gewoonte aanleer. Bij het ene puntje gaat dat al gemakkelijker dan bij het andere en ik kan enorm gefrustreerd zijn omdat de wederhelft mijn inspanningen vaak niet benoemt maar het vanzelfsprekend vindt dat ik die gewoontes afleer (terwijl -laten we eerlijk zijn- hij ook wel een aantal onhebbelijke gewoontes heeft waar hij dan weer minder op gebrand is om die af te leren), maar een aantal dingen beginnen toch de juiste richting uit te gaan. Vaak met veel vallen en weer opstaan en ondertussen bijna een been breken, maar kom.

  • Nagels bijten. Van kinds af aan beet ik op mijn nagels. Niets hielp: nagellak met vieze smaak, afkooppraktijken met snoepjes en cadeautjes, boos worden, op de handen tikken… Ik bleef gewoon bijten. Ik vermoed dat het een soort stressmechanisme is, want nog steeds kan ik heel goed oppikken hoe hoog mijn stresslevels zijn aan de hand van hoe vaak ik aan mijn nagels pulk, maar ondertussen ben ik toch al bijna 2 jaar gestopt met nagelbijten. Ja, dat heeft dus echt zo ongeveer 25 jaar geduurd, die slechte gewoonte. Hoe ik ervan af ben geraakt? Stom, want het is iets dat ik voordien ook al geprobeerd had, maar ik deed doorzichtige nagellak op mijn nagels en vond het zonde om er op te bijten. Het zal een kwestie geweest zijn van op het juiste moment de juiste tactiek te hebben, waarschijnlijk. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik geen relapses heb: zoals gezegd keer ik tijdens grote stressmomenten terug naar de roots, maar ik merk het nu gewoon héél snel op waardoor de schade meestal beperkt blijft tot 1 nagel. En ik knip mijn nagels gewoon ook heel regelmatig bij: voor mij dus geen lange nagels 😉
  • Kledij laten rondslingeren in de slaapkamer. Ik ben sowieso een veel grotere sloddervos dan de wederhelft, die daar (soms terecht, soms minder terecht) wel wat problemen mee heeft. Toen we nog in het appartement woonden was het inderdaad wel heel erg: ik had zo’n opstapje in de slaapkamer staan waar ik systematisch al mijn kleren over gooide/legde wanneer ik te weinig fut had om ze netjes weg te leggen. Lees: altijd dus. Hoe hard ik ook probeerde, het lukte mij niet om dat af te leren. Na de verhuis naar Het Huis heb ik het opstapje in de berging gezet zodat ik ofwel de kleren op de grond moet leggen (wat toch niet zo fantastisch is) ofwel de kleren ineens moet wegsteken. Ik ben héél trots wanneer ik meld dat dit nu, bijna een jaar na de verhuis, zonder enig probleem werkt: mijn kleren liggen netjes in de kast. Niet met het volle plezier, of toch niet altijd, maar wél consequent. Hoera!

Ik leer mezelf trouwens ook nieuwe dingen aan, zoals een avondroutine voor mijn gezicht inbouwen in heel mijn ik-ga-slapen-routine. Ik hoor toch altijd dat je daar niet vroeg genoeg mee kan starten en met een nieuw decennium dat er binnen tweeëneenhalf jaar aankomt denk ik: baat het niet, dan schaadt het niet. Kijk hoe volwassen ik daarmee omga!

Betekent dat dan dat alles mij goed afgaat? Nee. Ik maak nog steeds veel rommel in de keuken en laat meer slingeren dan dat ik het opruim op de keukentafel, vegetarische gerechtjes zijn nog steeds moeilijk te vinden in mijn weekmenu’s en de broeksriem aanhalen op financieel vlak lukt de ene maand een pak beter dan de vijf maanden nadien. Het gaat mij dus niet gemakkelijk af, maar ik kan melden dat het als een klein mirakel (met een even groot hoera-gevoel tot gevolg) voelt wanneer ik merk dat het de goede kant uitgaat. Hallelujah!

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s