emoties, Het dagelijks overleven

Week hart

Ik stelde een lijstje op: dingen waar ik deze week gelukkig en minder gelukkig van werd. Bij ‘dingen waar ik gelukkig van word’ schreef ik: de oude man met petje (die mij deed denken aan mijn grootvader) die vrolijk accordeon speelde en mij een stralende glimlach schonk toen ik wat kleingeld in zijn schaaltje deed. Hetzelfde verscheen bij ‘dingen waar ik minder gelukkig van word’. Want mijn hart, dat is week. Waarom wordt dat hier week van? Simpel: iemand van die leeftijd, die wil ik niet op straat zien spelen en gelukkig worden van 70 cent. De wereld faalt dan in mijn ogen en ik samen met de wereld.

Dat hart is altijd al zo geweest, trouwens. Week en pijnlijk. Monopoly spelen kan ik niet. Zelfs de bank zijn terwijl anderen spelen gaat me niet af: standaard moet ik keihard op mijn tong bijten na een half uur om niet te beginnen wenen omdat iemand aan het verliezen is. Echt waar, geen gezever: de wederhelft vindt het grappig, ik kan er niet mee om. Andere dingen waar ik moeite mee heb: zwervers met honden, berichten waarvan ze vragen om het te delen waarin kinderen kanker of andere ziektes blijken te hebben en ze geld inzamelen, vluchtelingen die van hot naar her gestuurd worden, onnozele grapjes over allochtonen, discriminatie in het algemeen, harde woorden van en tussen geliefden (het moet zelfs niet naar mij gericht zijn). Ik vergeet er ongetwijfeld nog wel een aantal.

Het is ook niet beperkt tot de realiteit: zet mij voor een serie of film waarin iets aangrijpend gebeurt en bibi zit binnen de kortste keren met een krop in de keel en een zoekende blik naar zakdoekjes. Zowel positieve als negatieve dingen: liefdesverklaringen, sterfgevallen, een pijnlijk afscheid, een mooi gebaar; als het zelfs maar een béétje gemeend lijkt ben ik vertrokken.

Over het algemeen zit ik daar niet mee in: het is bekend, mijn vrienden en familie zijn zich ervan bewust en ik onttrek mij aan situaties waarin het wel eens zou kunnen tegenvallen (heel competitieve spelletjes zijn écht niet voor mij weggelegd). Ik heb ook de indruk dat er mensen zijn die het zelfs bewonderenswaardig vinden: mijn schoonzus vindt het net mooi dat ik zo meevoelend ben. Helaas word ik vaak met dat week hart geconfronteerd op momenten dat het niet moet; tijdens een skiles met diezelfde schoonzus op de mat moesten we een spelletje spelen (iets onnozels: wie onderaan de mat skiede mocht de ander niet laten passeren) en dat ging niet. Allereerst liet ik mijn schoonzus gezwind langskomen zo gauw ze op dezelfde hoogte kwam, ten tweede kreeg ik het zo op mijn gemoed dat de leerkracht besloot dat we geen spelletjes meer gingen doen in die aard. Jawel: ondanks mijn grote frustratie stonden de tranen mij in de ogen, waardoor die frustratie nog groter werd. Vicieuze cirkel, hoera.

Het is geen probleem, geen groot obstakel, niks dat mij tegenhoudt om mijn leven te leven zoals ik het wil. Alleen: het pakt mij. Vaak en onverwacht. Hard. Want als er iets gebeurt, groot of klein, op micro- of macroschaal, dan krijg ik een toek. Dat kan opgelost worden door een namiddagje op de zetel met een dekentje en chocomelk en veel Disney en boeken, maar dat kan niet altijd. Die man met zijn accordeon? Dat was tijdens mijn lunchpauze. Ik heb dan gewoon geen mogelijkheid om even op mijn effen te komen. Dus schrijf ik een post en probeer ik het te plaatsen. Plan ik een bad vanavond met een boek en veel geurige dingen, hoop ik op tijd mijn bed in te kunnen kruipen en probeer ik weer te geloven. Geloven in een goede wereld, in beterschap, in een wereld door een roze bril bekeken.

Maar wat voor de toekomst? Ik probeer optimistisch realist te zijn, maar vrees dat pessimisme toch een groot deel van die toekomst (en de visie daarop) uitmaakt. Ik wil kinderen op de wereld zetten, maar vraag me af of dat wel zo’n goed idee is: gaat die wereld wel goed genoeg zijn voor kinderen? Kan ik dat aan, zo hard van een kind houden en stiekem toch denken ‘ik had je dit niet mogen aandoen’? Zelfs niet de wereld, maar bijvoorbeeld een ziekte?

Tijd voor een chocomelk en een dekentje.

Advertisements
Standard

One thought on “Week hart

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s