emoties, Het dagelijks overleven

Ode aan mijn bed

Je hebt van die dagen dat je wéét dat je niets waard bent op het werk of eender waar, dat je hersenen op zo’n laag toerental bezig zijn dat je vreest dat je achteruit aan het denken bent en dat alles fout loopt. Die dagen komen niet vaak voor, maar wanneer ze voorvallen is het alle hens aan dek. En zwaar uitkijken naar het moment dat je je bed in kan kruipen en heel die dag kan vergeten.

Bij deze: mijn ode aan mijn bed, voor dat soort dagen waar je liever gewoon een hele dag bleef liggen.

Wat sta je daar mooi, met fris beddengoed en een uitnodigend opengeslagen hoekje van de dons.

Wat ondersteun je mij zo fantastisch zonder één klagend woord of één zeurende opmerking.

Wat slaag je er toch geweldig goed in om mij, net voor mijn wekker afgaat, de meest fantastische houding aan te bieden die ik al heel mijn leven zocht en waar ik genietend oud in kan worden.

Zonder jou ben ik niets.

Zonder jou ben ik brak.

Te weinig tijd met jou en mijn leven stort in.

Af en toe ga ik vreemd, maar ik keer altijd terug. Altijd.

Bedje, I love you.

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s