emoties, Het dagelijks overleven

Afscheid nemen

Een goede vriendin mailde me deze morgen. We waren al een tijdje een poging aan het doen om af te spreken voor een etentje, met veel lachen en agenda’s vergelijken en gibberen. De datum lag vast, maar nu liet ze weten dat het veel slechter ging met haar mama. Euthanasie-slechter, zelfs.

Ik met mijn week hart, ik heb het daar al moeilijk mee op zich. Het kwam nu nog harder binnen omdat mijn grootouders momenteel in een sukkelstraatje lijken te zitten. Een gebroken arm door te vallen met de fiets, een garagedeur op het hoofd waardoor er nu een sultan-grootvader rondloopt, verminderde eetlust na het verliezen van mijn grootmoeder in september. Ik weet het ook wel, grootouders, dat zijn nog geen moeders, maar ooit van hen afscheid moeten nemen gaat ook mijn hart breken. Dat hart geraakt nadien wel weer gelijmd, maar je krijgt toch niet alle stukjes terug.

Afscheid nemen, ik ben daar niet goed in. Van mijn grootmoeder heb ik eigenlijk nog niet echt afscheid genomen. Ja, ik heb zwaar gesnotterd op haar begrafenis en ik snap nog steeds niet hoe mijn zus erin geslaagd is prachtig op haar saxofoon tijdens die dienst te spelen (ik zou geen adem gehad hebben door het snotteren), maar ik heb een deal met haar gemaakt: iedere keer ik een kerk binnenstap (en dat is echt iedere keer, ook toen ik vorige zondag een concert in een kerk zong) doe ik een babbeltje met haar. Kort, lang, over zware dingen of over lichtere onderwerpen, ik hou haar op de hoogte. Ik heb dus niet het gevoel dat ze weg is. Weet niet of ze ooit echt weg zal zijn voor mij.

Ja, als het ooit zo ver is kan ik iets gelijkaardigs zoeken voor mijn andere grootouders. En God forbid voor mijn ouders en andere familieleden en vrienden en… Maar toch: ik ga iedere keer een beetje kapot. Allez, iedere keer, ik heb het nog maar één keer voorgehad. Ik kon zo trouwens ook perfect werken, ze stierf op een zondagochtend (ben haar zaterdag nog gaan bezoeken) en haar begrafenis was de volgende zaterdag, goed getimed dus. Ik weet niet of dat hierna ook zonder probleem gaat lukken, maar ik sta ook niet te popelen om het te testen.

Dat ze dat sukkelstraatje maar weer uitgeraken, ik ben écht nog niet klaar om opnieuw afscheid te nemen. En ik hoop van harte dat ik die vriendin kan steunen zoals zij nodig heeft. En dat ze hulp vraagt als het nodig blijkt.

Advertisements
Standard

One thought on “Afscheid nemen

  1. Het is verscheurend om na te denken over de mensen van wie we ooit afscheid zullen moeten nemen. Probeer er op voorhand niet teveel over te piekeren en geniet van elk moment samen. En veel sterkte voor je vriendin!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s