Eten, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Weekmenu's

Weekmenu: week 9

Het voordeel van terugkomen van een gecaterde vakantie: ik heb superveel zin om terug te koken. En het wordt hier ook nog eens lekker fris, wat betekent dat ik gewoon al mijn favorieten kan maken (ik hou heel hard van herfst- en wintergerechten zoals ovenschotels en overduidelijke comfort food).

  • Maandag: ovenschotel met gehakt en spinazie (zondag al klaargemaakt)
  • Dinsdag: cordon bleu met spruitjes
  • Woensdag: kip met spek, rijst en een currysausje met ananas
  • Donderdag: ik moet enkel voor mezelf koken, want de wederhelft gaat op mannenetentje; ik heb al witte pens in de diepvries liggen voor mij
  • Vrijdag: spaghetti!
  • Zaterdag: ik zit een heel weekend in Knokke met mijn mama, want de wederhelft is vrijdagavond (laat) op shortski vertrokken met zijn collega’s. Oh, wat vind ik dat erg 😉 Het gaat dus van het martkaanbod afhangen!
  • Zondag: Restjes spaghetti van vrijdag

 

Advertisements
Standard
General blabla, Projectjes, Reizen, Sport, Veertig dagen bloggen

Mijn weekje in La Plagne

Sinds gisterenavond (rond 18h) zijn we weer thuis. Geen gebroken benen, geen gekneusde ledematen (de wederhelft klaagt wel over een knie, maar werd onderuit geskied door twee skikindjes-in-wording en kan wel perfect stappen, dus ik schiet niet in paniek), veel rust in het hoofd gevonden.

En skiplezier, dat ook. Ik kan echt met mijn hand op het hart zeggen dat ik mij dagelijks zeker een uur of vier heb geamuseerd op mijn ski’s. Nog nooit voorgevallen, zoals ik in die eerdere blogpost al duidelijk maakte. Ik ga zelfs niet spreken over ‘zotjes’, het is gewoon hallucinant. Het hielp ook wel dat er heel veel sneeuw lag. Zoveel sneeuw dat de skileerkrachten er zelf versteld van stonden (en uiteraard heel gelukkig waren, dat ook).

Wat nog meer hielp was dat die skileerkrachten (van de Reflex Ski School, boek hen als je les wil nemen want die zijn allemaal supergoed en vriendelijk en lach eens vriendelijk naar Jean Christophe van mij? Zo’n schatje) perfect wisten dat ik een grote bangeschijter ben op de skilatten. Ik wil controle, ik wil absoluut géén snelheid (hmm. Volgens de ski-app heb ik toch wel iets meer dan 50 kilometer per uur gehaald als topsnelheid), ik haat harde sneeuw. De twee leerkrachten die ik heb gehad hebben daar allebei perfect rekening mee gehouden en mij ook nog eens alleen maar blauwe pistes laten doen én mij toch laten vooruitgang boeken. Meer van dat!

De rust in het hoofd was er vaak tijdens het skiën, behalve wanneer het te steil naar mijn zin was of wanneer ik geen tien meter voor mij uit kon zien. Skiën en ik, wij zijn dan echt geen vriendjes. Maar die rust was er nog meer wanneer ik vanop het (ijskoude) balkon van de hotelkamer naar de besneeuwde bossen keek, de vallende sneeuw bewonderde of gewoon even genoot van mijn dagelijks dutje of lang bad. Ja, ik doe dagelijks een dutje op skivakantie. Ik stop meestal met skiën rond 16h, keer dan terug naar het hotel, doe mijn skikleren uit en kruip dan mijn bed in met een boek en een heerlijk warm gevoel (heb ik al vermeld dat het gemiddeld -5° of kouder was? Nee? Mijn benen waren iedere keer ijskoud als ik ergens warm binnenstapte). De anderen verklaren mij zot maar ik vind dat zalig. Dat betekent ook dat ik in combinatie met de vroege nachtrust en het tijdig opstaan ‘s ochtends heerlijk uitgerust terugkom van vakantie. Dat is uiteraard weer verdwenen na de eerste werkweek, maar ik heb het toch maar gehad. Ik denk dat ik deze week aan een kleine 9 uur zat als gemiddeld aantal slaapuren. Ik droom daarvan, van dat gemiddelde.

Conclusie? Het zat goed, deze week. De wederhelft was blij want ik heb me echt goed gevoeld op de latten, ik ben blij want ik heb mij goed gevoeld op die latten én ben volledig bijgeslapen én ik heb vandaag nog verlof. Hoeveel beter kan het worden? (dat kleurtje is er niet van gekomen, hoewel we ook zeker zon hebben gezien. Ik ben ook niet rood geworden, dus da’s ook al niet slecht)

Ik doe mee met het #veertigdagenbloggen-project van Katleen van Verbeelding. Hier kan je de lijst met andere deelnemers terugvinden! 

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, projectblogboek, Projectjes, Veertig dagen bloggen

#projectblogboek 20: schrijf over die ene gebeurtenis die je leven veranderde

Ik was 18 en studeerde in Leuven. Geschiedenis, iets dat mij gigantisch fascineerde (en nu nog steeds fascineert), maar waar ik duidelijk niet voor weggelegd was om dat ook daadwerkelijk te studeren. Mijn eerste jaar was gestrand op 9 herexamens, waarvan ik er uiteindelijk toch 7 meesleepte naar het volgende jaar. Geen onverdeeld succes, dus. Ik had net een zware keelontsteking gehad waarvoor ik antibiotica had, toen ik merkte dat heel mijn lijf vol boebels zat en dat die jeukten. Gelijk. Zot. In die mate dat, toen ik naar de dokter wandelde, iedere stap een halve seconde verlichting gaf (mijn schoenen schuurden langs de boebels op mijn voeten) en nadien nog ergere jeuk dan voordien. De hel. Conclusie van de dokter: klierkoorts.

Door die klierkoorts ben ik een maand thuis geweest (ik zat op kot) waar ik elke dag een goede 16 tot 20 uur sliep en de andere uren in de zetel zat. Mijn mama was thuis, de rest van het gezin ook (al moesten die wel naar school) en ook papa kwam af en toe eens naast mij zitten voor een babbel. Dé grote verandering toen: ik ben niet meer teruggegaan naar Leuven om voort te doen met Geschiedenis. Ik zeg niet dat ik mijn weg plots veel klaarder zag, maar wist vooral: dit niet meer. Voor mij heeft dat de weg opengezet naar een paar jaar later tegen mijn ouders kunnen zeggen: ik wil niet meer studeren, ook al heb ik dan geen diploma. Ik wil gaan werken. Dat zat toen, een drietal jaar voor ik dat zo kon zeggen aan mijn ouders, ook al wel te broeden, maar die klierkoorts heeft me er wel toe gedwongen om gesprekken aan te gaan die anders nog jaren uitgesteld zouden geweest zijn.

Voor mij is die periode dus heel cruciaal geweest in eerlijker communiceren naar anderen toe en niet gewoon aanschuiven in het rijtje omdat dat verwacht werd. Nog steeds geen spijt van, vuistje voor mezelf.

Dit kadert binnen twee projectjes hier: #projectblogboek, geïnspireerd door Het Blogboek van Kelly Deriemaeker, en #veertigdagenbloggen, met dank aan Katleen van Verbeelding.  

 

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Veertig dagen bloggen

Body image

Ik snap het niet. Ik ben daar niet alleen in en het is er ook niet plots gekomen, maar: die spiegels overal, wat is daar in godsnaam mis mee?

Onze slaapkamerkast (zo’n goei grote PAX-kast) heeft een spiegelwand. Heel handig eigenlijk, nog steeds geen spijt van. Ik bekijk mezelf dus dagelijks twee keer in geklede en ongeklede toestand in’t groot en gedetailleerd. Ik kan dus vergelijken, zegt. Wat mij opviel: ik kan ‘s avonds naar mezelf kijken en denken ‘lap, die wederhelft heeft toch chance met mij, looking good!’. En de volgende ochtend opstaan (ter info: mijn slaapkop bekijk ik niet zo in die grote spiegel, da’s voor de badkamer) en hoewel er niks veranderd is aan mijn lichaam, toch denken: ‘gij koe’.

Gekleed gaat dat trouwens op dezelfde manier. Ik leef in jeans, zo ongeveer, dus ik zie mezelf vaak in de gelijkaardige of identieke outfits en iedere dag kan mijn gevoel bij dat spiegelbeeld 180° gedraaid zijn. Begrijpe wie begrijpe kan. En ik weet dat dat gevoel van voorbijgaande aard is, maar het kan toch een ferme deuk in je zelfvertrouwen geven waardoor die dag net iets minder goed begint. Er niet in kijken is geen optie, want die kast staat -uiteraard- langs mijn kant van het bed (en is loodzwaar, we krijgen dat ding niet verplaatst) dus blijf ik naar mezelf kijken.

Ik leef in hoop dat het nog wel eens verandert: ik heb jarenlang mijn voeten belachelijk lelijk gevonden (vooral mijn tenen dan) en door vorig jaar keitoffe sandaaltjes te kopen is dat idee toch al wat bijgesteld. Kleine stapjes en zo, we moeten ooit ergens geraken.

Standard
Cultuur, Eten, Film, Het dagelijks overleven, Iets specialer, L/literatuur, Projectjes, tips, Veertig dagen bloggen

The future looks bright

In mijn bullet journal heb ik -buiten hopen to do’s- ook lijstjes staan, waarvan er drie lijstjes regelmatig bekeken worden: die met de boeken die ik wil lezen, de films die ik wil zien en de restaurants die ik nog wil boeken. Kijken jullie mee?

Boeken (sinds ik begonnen met de Verbeelding Book Challenge kan ik hier regelmatig boeken afvinken)

  • Who do you love – Jennifer Weiner
  • The Magnolia Story – Chip Gaines
  • The girl with the lower back tattoo – Amy Schumer
  • Things the grandchildren should know – Mark Everett
  • De tolk van Java – Alfred Birney
  • Rich people problems – Kevin Kwan
  • The tobacconist – Robert Seethaler
  • S.T.A.G.S. – M.A. Bennett
  • The women in the castle – Jessica Shattuck
  • We were the lucky ones – Georgia Hunter
  • Thanks Obama – David Litt
  • How not to hate your husband after kids – Jancee Dunn
  • Noord – Sien Volders

Er zijn nog andere boeken die ook op het lijstje staan, maar die zijn te vinden in mijn posts over de Verbeelding Book Challenge – allen daarheen dus 😉

 

Films

  • Thor: Ragnarok
  • Kingsman: the golden circle
  • Me before you
  • X-men: Apocalypse
  • Pitch Perfect 3
  • Murder on the Orient Express
  • Coco

Wil ik zien maar zijn nog niet uitgekomen: Maleficent 2, de Disney-versie van De Notenkraker, Mary Poppins returns, World War Z 2, Toy Story 4, Uncharted, Ocean’s 8, The Incredibles 2, Jurassic World 2, Avengers: Infinity War, Star Wars: Han Solo, Deadpool 2, Black Panther, Mamma Mia 2, A wrinkle in time.

 

Restaurants

  • Het gerecht
  • Het gebaar
  • De vlasmarkt
  • Mich
  • Danieli Zuid
  • Il Capriani
  • Soma
  • Pure C
  • Hof van Cleve
  • Sombat

Er zijn plannen om ofwel Pure C ofwel Hof van Cleve dit jaar te doen, ik hou jullie op de hoogte 😉

Standard
emoties, projectblogboek, Projectjes, Veertig dagen bloggen

#projectblogboek 23: schrijf over iemand die je inspireert

Ik heb niet één persoon die mij inspireert. Ik haal die inspiratie uit verschillende mensen: mijn papa die goochelt met financiën en de meest verantwoordelijke persoon is die ik mij kan voorstellen, de wederhelft die mij jaloers maakt op zijn assertiviteit en zijn tomeloze ambitie, mijn zussen die elk op hun eigen manier erin slagen om hun persoonlijkheid en stijl ten berde te brengen én zich daar enorm mee te amuseren, mijn grootouders die meer landen hebben gezien dan ik vermoedelijk ooit haal en zich op tachtigjarige leeftijd nog steeds vol enthousiasme smijten op nieuwe technologie.

De spilfiguur blijft wel mijn mama. Cliché, maar daarom heb je clichés: die grond van waarheid. Begrijp me niet verkeerd: ik zie veel fouten aan mijn mama. Ze is en blijft een mens en die hebben nu eenmaal fouten. Maar ze ként haar fouten en kiest wat ze daarmee doet: die aanpakken of die volledig negeren. Je kan ermee lachen, maar wij omzeilen die allemaal, want kennen de grootste struikelblokken bij onze matriarch.

Dat (schijnbaar) zorgeloze omgaan met je fouten, ik mis dat bij mezelf. Ik kan blijven tobben en proberen te people pleasen tot in het oneindige, want zo ben ik. Een beetje je m’en fou, het zou niet mis zijn. Mama is ook geweldig goed in het leeuwin zijn: ze gaat ervan uit dat we op eigen benen kunnen staan en duwt ons gemakkelijk richting zelfstandigheid. Als we echter iets nodig hebben (bijvoorbeeld advies over nieuwe meubels die moeten aangekocht worden) of in de penarie zitten (lees: ik heb geen auto om tot in Boom te geraken voor koorrepetities) moeten we zelfs niks vragen: binnen de kortste keren staat ze voor de deur en is het opgelost.

De grootste grap die we maken over mama is dat alles snel moet gaan: mijn grootmoeder heeft 2 seconden geduld, mijn mama 12 seconden en mijn tante (koud bloed, dus aangetrouwd) 12 uur. Ze beslist dus vaak heel snel: wat staan we hier nog te draaien, we moesten al onderweg zijn! Ik kan lang nadenken over iets, verschillende ideeën tegen elkaar afwegen en lijstjes maken met pro en contra. Hier heb ik al wel gemerkt dat ik meer en meer op mama begin te lijken: de knoop doorhakken, alleen dat zorgt voor oplossingen. Al moeten die beslissingen soms niet té snel gemaakt worden, want dan gaan we wel eens uit de bocht (en kunnen we weer jaren verhalen vertellen onder elkaar ‘over die keer dat ons mama…’).

Lieve lieve mama, jij bent een groot deel van mijn inspiratie. Rots in de branding, eerlijkheid troef op ieder moment, mama van mijn diepste hart. Dikke knuffel.

Standard
Eten, Iets specialer, projectblogboek, Projectjes, Veertig dagen bloggen

#projectblogboek 22: Reageer op de blogpost van iemand anders en post een linkje

Ik maakte het mij gemakkelijk en deed de #snacktag. Ik jatte die op geheel vriendelijke wijze van Sofie en deel uit aan wie hem ook wil doen. Join us! It’s more fun on the greasy side!

Wat is je favoriete fastfood restaurant?

Ik ben meer een McDonald- dan Quick-fan, maar als je mij in een Quick dropt zeg ik ook geen nee. Hoewel het al meer dan een jaar geleden is dat ik daar binnenstapte, eigenlijk. Hmm. Niet uit keuze eigenlijk, gewoon uit ‘meh, meer goesting in Italiaans/Chinees/frituur’.

Zoete of zoute popcorn?

Zoet. Zoetzoetzoet. Zout eet ik ook wel, maar ik verkies zoet (mocht dat nog niet duidelijk zijn).

Wat is je favoriete ijsje?

Italiaanse ijsjes zijn een dikke topper bij mij (liefst vanille, stracciatella of nutella), maar wanneer ik door de Colruyt wandel werp ik altijd zuchtende en smachtende blikken op Ben & Jerry’s, voornamelijk de Half Baked. Als de wederhelft mij die cadeau doet, mag hij van mij op de lappen. Serieus, mijn liefde voor zo’n pot (nee, geen potje: ik wil minstens de halve liter) is groot. Nestelde zich een jaar of twee geleden ook in mijn top 3: Moochies. Ik voel mij altijd net iets gezonder bezig als ik daar een ijsje ga halen (terwijl ik uiteraard het nutellasausje vraag, samen met chocoladeparels en frambozen).

Beschrijf de allerlekkerste taart die je ooit gegeten hebt

Kaastaart met een frambozenlaagje van Les tartes de Françoise. Of een overheerlijke bananen- of aardbeientaart met overzalige pudding en zo’n taartenbodem die erin slaagt om tegelijkertijd krokant en zacht te zijn. Een merveilleux (ook van ons Françoise). Een ijstaart met vanille- en chocoladeijs. Patékes. Moet ik stoppen?

Take-away of zelfs iets te snacken maken?

Ohhhhh. Moeilijk, moeilijk. Pitta maak ik liever zelf, pizza haal ik liever uit de winkel (Dr. Oetker) tenzij we ons in Italië bevinden en we een keicoole pizzeria passeren, frietjes komen van de frituur, chinees komt van bij de Chinees. Het hangt er dus van af 🙂 Maak ik relatief regelmatig: cakedeeg. Een miniportie die ik dan gewoon zo opsmikkel voor de TV, om na tien happen al even te moeten stoppen wegens te zwaar.

Ga je voor een kaasplankje of een schaaltje M&M’s?

M&M’s, de (rice) crispy versie aub. Ik zeg ook geen nee tegen de gewone chocolade versie, maar ik wil geen nootjes. Nope.

Wat is je favoriete tussendoortje?

Kerstomaatjes, wortel, komkommer, paaseitjes (ik at net nog een zakje van Milka met Oreo), chocolade, koekjes, taart, rauwe bloemkool, Minute-soepjes, rauwe champignons.

Warme of koude appeltaart?

Geen van beide… Ik ben eerder fan van appelcrumble *lalala*

Wat bestel je het liefst op een terrasje?

Idealiter een vers fruitsapje, smoothie of milkshake. Als dat niet kan opteer ik voor een ‘gewoon’ fruitsapje of appel-kersensmaak, of een mocktail. Heb ik zin in alcohol wordt het een mojito of een Kriek (Lindemans, de enige lekkere).

Welke snack ligt er naast je frietjes?

Bitterballen, mini-loempia’s, een garnaalkroket of een curryworst.

Wat is je favoriete chipssmaak?

Peper & zout for the win!

#projectblogboek werd geïnspireerd door Kelly, het veertigdagenbloggenplan komt van Katleen. 

Standard