emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, projectblogboek, Projectjes, Veertig dagen bloggen

#projectblogboek 20: schrijf over die ene gebeurtenis die je leven veranderde

Ik was 18 en studeerde in Leuven. Geschiedenis, iets dat mij gigantisch fascineerde (en nu nog steeds fascineert), maar waar ik duidelijk niet voor weggelegd was om dat ook daadwerkelijk te studeren. Mijn eerste jaar was gestrand op 9 herexamens, waarvan ik er uiteindelijk toch 7 meesleepte naar het volgende jaar. Geen onverdeeld succes, dus. Ik had net een zware keelontsteking gehad waarvoor ik antibiotica had, toen ik merkte dat heel mijn lijf vol boebels zat en dat die jeukten. Gelijk. Zot. In die mate dat, toen ik naar de dokter wandelde, iedere stap een halve seconde verlichting gaf (mijn schoenen schuurden langs de boebels op mijn voeten) en nadien nog ergere jeuk dan voordien. De hel. Conclusie van de dokter: klierkoorts.

Door die klierkoorts ben ik een maand thuis geweest (ik zat op kot) waar ik elke dag een goede 16 tot 20 uur sliep en de andere uren in de zetel zat. Mijn mama was thuis, de rest van het gezin ook (al moesten die wel naar school) en ook papa kwam af en toe eens naast mij zitten voor een babbel. Dé grote verandering toen: ik ben niet meer teruggegaan naar Leuven om voort te doen met Geschiedenis. Ik zeg niet dat ik mijn weg plots veel klaarder zag, maar wist vooral: dit niet meer. Voor mij heeft dat de weg opengezet naar een paar jaar later tegen mijn ouders kunnen zeggen: ik wil niet meer studeren, ook al heb ik dan geen diploma. Ik wil gaan werken. Dat zat toen, een drietal jaar voor ik dat zo kon zeggen aan mijn ouders, ook al wel te broeden, maar die klierkoorts heeft me er wel toe gedwongen om gesprekken aan te gaan die anders nog jaren uitgesteld zouden geweest zijn.

Voor mij is die periode dus heel cruciaal geweest in eerlijker communiceren naar anderen toe en niet gewoon aanschuiven in het rijtje omdat dat verwacht werd. Nog steeds geen spijt van, vuistje voor mezelf.

Dit kadert binnen twee projectjes hier: #projectblogboek, geïnspireerd door Het Blogboek van Kelly Deriemaeker, en #veertigdagenbloggen, met dank aan Katleen van Verbeelding.  

 

Advertisements
Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Veertig dagen bloggen

Body image

Ik snap het niet. Ik ben daar niet alleen in en het is er ook niet plots gekomen, maar: die spiegels overal, wat is daar in godsnaam mis mee?

Onze slaapkamerkast (zo’n goei grote PAX-kast) heeft een spiegelwand. Heel handig eigenlijk, nog steeds geen spijt van. Ik bekijk mezelf dus dagelijks twee keer in geklede en ongeklede toestand in’t groot en gedetailleerd. Ik kan dus vergelijken, zegt. Wat mij opviel: ik kan ‘s avonds naar mezelf kijken en denken ‘lap, die wederhelft heeft toch chance met mij, looking good!’. En de volgende ochtend opstaan (ter info: mijn slaapkop bekijk ik niet zo in die grote spiegel, da’s voor de badkamer) en hoewel er niks veranderd is aan mijn lichaam, toch denken: ‘gij koe’.

Gekleed gaat dat trouwens op dezelfde manier. Ik leef in jeans, zo ongeveer, dus ik zie mezelf vaak in de gelijkaardige of identieke outfits en iedere dag kan mijn gevoel bij dat spiegelbeeld 180° gedraaid zijn. Begrijpe wie begrijpe kan. En ik weet dat dat gevoel van voorbijgaande aard is, maar het kan toch een ferme deuk in je zelfvertrouwen geven waardoor die dag net iets minder goed begint. Er niet in kijken is geen optie, want die kast staat -uiteraard- langs mijn kant van het bed (en is loodzwaar, we krijgen dat ding niet verplaatst) dus blijf ik naar mezelf kijken.

Ik leef in hoop dat het nog wel eens verandert: ik heb jarenlang mijn voeten belachelijk lelijk gevonden (vooral mijn tenen dan) en door vorig jaar keitoffe sandaaltjes te kopen is dat idee toch al wat bijgesteld. Kleine stapjes en zo, we moeten ooit ergens geraken.

Standard
emoties, projectblogboek, Projectjes, Veertig dagen bloggen

#projectblogboek 23: schrijf over iemand die je inspireert

Ik heb niet één persoon die mij inspireert. Ik haal die inspiratie uit verschillende mensen: mijn papa die goochelt met financiën en de meest verantwoordelijke persoon is die ik mij kan voorstellen, de wederhelft die mij jaloers maakt op zijn assertiviteit en zijn tomeloze ambitie, mijn zussen die elk op hun eigen manier erin slagen om hun persoonlijkheid en stijl ten berde te brengen én zich daar enorm mee te amuseren, mijn grootouders die meer landen hebben gezien dan ik vermoedelijk ooit haal en zich op tachtigjarige leeftijd nog steeds vol enthousiasme smijten op nieuwe technologie.

De spilfiguur blijft wel mijn mama. Cliché, maar daarom heb je clichés: die grond van waarheid. Begrijp me niet verkeerd: ik zie veel fouten aan mijn mama. Ze is en blijft een mens en die hebben nu eenmaal fouten. Maar ze ként haar fouten en kiest wat ze daarmee doet: die aanpakken of die volledig negeren. Je kan ermee lachen, maar wij omzeilen die allemaal, want kennen de grootste struikelblokken bij onze matriarch.

Dat (schijnbaar) zorgeloze omgaan met je fouten, ik mis dat bij mezelf. Ik kan blijven tobben en proberen te people pleasen tot in het oneindige, want zo ben ik. Een beetje je m’en fou, het zou niet mis zijn. Mama is ook geweldig goed in het leeuwin zijn: ze gaat ervan uit dat we op eigen benen kunnen staan en duwt ons gemakkelijk richting zelfstandigheid. Als we echter iets nodig hebben (bijvoorbeeld advies over nieuwe meubels die moeten aangekocht worden) of in de penarie zitten (lees: ik heb geen auto om tot in Boom te geraken voor koorrepetities) moeten we zelfs niks vragen: binnen de kortste keren staat ze voor de deur en is het opgelost.

De grootste grap die we maken over mama is dat alles snel moet gaan: mijn grootmoeder heeft 2 seconden geduld, mijn mama 12 seconden en mijn tante (koud bloed, dus aangetrouwd) 12 uur. Ze beslist dus vaak heel snel: wat staan we hier nog te draaien, we moesten al onderweg zijn! Ik kan lang nadenken over iets, verschillende ideeën tegen elkaar afwegen en lijstjes maken met pro en contra. Hier heb ik al wel gemerkt dat ik meer en meer op mama begin te lijken: de knoop doorhakken, alleen dat zorgt voor oplossingen. Al moeten die beslissingen soms niet té snel gemaakt worden, want dan gaan we wel eens uit de bocht (en kunnen we weer jaren verhalen vertellen onder elkaar ‘over die keer dat ons mama…’).

Lieve lieve mama, jij bent een groot deel van mijn inspiratie. Rots in de branding, eerlijkheid troef op ieder moment, mama van mijn diepste hart. Dikke knuffel.

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Projectjes, tips, Veertig dagen bloggen

Wishlist: de ervaringen

In navolging van mijn reis-wishlist heb ik ook een ervaringenwishlist: dingen die ik ooit eens wil doen, mits voldoende geld/opties/goesting. (wishlists, ik vind die wel leuk heb ik beseft. En nee, dit zijn nog steeds geen bucketlists, want die MOET je afstrepen en dit zou leuk zijn mocht het ooit lukken)

  • In eersteklas vliegen. Hoe cool zou dat zijn? Een lange vlucht (naar Australië bijvoorbeeld) en dan op mijn gemak kunnen slapen. Comfortabel liggen op een vliegtuig. Dit is zo eentje voor als ik de lotto ooit win, vermoed ik.
  • Een boek publiceren.
  • Een skydive/parachutesprong/paragliding. Zeg ik nu. Wanneer ik daar ooit sta gil ik heel dat land bijeen. Maar whatever: het staat toch in het lijstje.
  • Een parfumworkshop volgen zodat ik eindelijk weet welk parfum bij mij het beste is en wat ik het lekkerste vind ruiken.
  • Een weekend over the top relaxen in een super-de-luxe wellness. Dat is voor wanneer ik dat geld heb om in eersteklas te vliegen.
  • Deelnemen aan de Summer School van de King’s Singers, waar ik ooit al eens over schreef. Een week lang ondergedompeld worden in Engelse zangtechnieken en dat onder begeleiding van mijn persoonlijke zanghelden, ik ben nu al aan het aftellen naar binnen een paar maanden wanneer de inschrijvingen voor 2019 opengaan.
  • Rondrijden met een Mini Cooper gedurende een aantal dagen. Mijn absolute favoriete auto.

Ik word hier eigenlijk wel gelukkig van, van die wishlists maken. Omdat er zotte dingen tussenstaan, maar ook vrij bereikbare dingen. En omdat dromen mij altijd gelukkig maakt. Ahja.

Standard
emoties, Projectjes, Reizen, Sport, Veertig dagen bloggen

De jaarlijkse skitrip

Wanneer jullie dit lezen, zit ik normaal gezien al ergens in Frankrijk. Beter gezegd: lig ik ergens in Frankrijk, want de heen- en terugrit richting Alpen ziet C. meestal diep weggezakt op de achterbank dutjes doen. Ideaal. En lezen, dat ook. Ik spaar boeken op voor de lange ritten, want hoe doe je dat anders? Toch niet babbelen met mensen rondom jou zeker? Tss.

We gaan voor de derde keer naar La Plagne, een skigebied waar veel blauwe pistes zijn (hiphoi!), net zoals rode en zwarte (boe – die zijn voor de wederhelft, zijn zus en neef). We zitten daar ook telkens in hetzelfde hotel, hoewel we echt ons best doen om eens iets anders te kiezen. Dat komt dan toch altijd duurder/slechter/verder uit dan verwacht, dus blijven we maar waar het goed is. Omdat we trouwens zo’n fans zijn van La Plagne, keren we er deze zomer terug om te gaan wandelen – lijkt me wel leuk om dan te zoeken naar de pistes waar we vijf maanden eerder afkwamen.

Vorig jaar was ik flink en heb ik lessen op de mat genomen voordien, kwestie van minder gecrispeerd op die latten te staan (nee, het is niet mijn favoriete sport). Dat is er dit jaar niet van gekomen, door drukke weken en gewoon geen zin. Wel neem ik terug privéles in het skigebied zelf, dus ik laat mezelf niet volledig gaan. We gaan voor zeker een vol uur skiplezier (in totaal, per dag is dat een illusie vrees ik)!

Ik kan erover zagen, maar het punt blijft wel: ik vind die vakantie wel tof. OK, het skiën ligt me niet echt, maar die natuur wél. De rust, dat zonnetje, de sneeuw, het cocoonen ‘s avonds en een hele dag buiten zijn: ik ben daar volledig fan van. En ik kom dus ook wel opgeladen terug. De liefde voor het skiën is er helaas nog niet. Misschien ooit wel?

In deze vastentijd doe ik mee met #veertigdagenbloggen, met dank aan Verbeelding. Join us!

Standard
emoties, Projectjes, Trouw, Veertig dagen bloggen

Veertig dagen bloggen: het begin

Ik had eigenlijk iets anders gepland om vandaag te posten, maar het wordt een spur of the moment blogpost door Samaja’s post. Wij vieren namelijk ook geen Valentijn. De mama van de wederhelft verjaarde namelijk op die dag, maar stierf toen hij 14 was en dat is een no-go zone. Dus: wij doen daar niet aan mee.

Nu wil het toeval wel dat we op 13 februari 2016 voor de wet getrouwd zijn, zonder ingepland te zijn: ik ging onze aanvraag tot trouwen binnenbrengen op het districtshuis, de loketbediende vroeg wanneer ik in gedachten had en ik zei om te lachen ’13 februari’, want dan zou ons verlovingsfeest zijn en dan was toch iedereen bij elkaar. En kijk, dat kon. Dus een tweetal weken op voorhand vastgelegd, eerst getrouwd voor de wet ‘s ochtends (die ceremonie is eigenlijk een blogpost op zich, moet ik eens aan denken om dat ook eens uit te typen) en nadien onze verloving gaan vieren bij mijn ouders thuis. Wij vieren dat niet groots, want wij hechten meer belang aan de kerkelijke trouw (22 oktober, trouwens), maar ik heb gisteren toch nog eens alle kaarsjes bovengesleurd en zelfs onze huwelijkskaars aangestoken. En een schattig kaartje geschreven, dat ook 😉

Ik vind dat wel een liefdevol begin van deze veertigdagenbloggentijd (mag ik dat scrabblen?). Aan allen die Valentijn vieren: proficiat. Aan allen die dat niet doen en op andere momenten extra liefdevol tegenover elkaar zijn: ook proficiat. Hoe je het ook doet, je doet het goed.

Standard
emoties, Het dagelijks overleven

Nieuwe vooruitzichten

Ik had al eens gemeld dat ik dacht aan verandering op jobgebied. Nog niet onmiddellijk, maar wel mijn ogen openhouden. En dat ik het moeilijk vond, want dat ik mijn team geweldig vind en eigenlijk nog niet echt uitgekeken ben op mijn huidige job, maar wel aanvoel dat ik binnen een jaar, anderhalf jaar iets anders nodig ga hebben om het voor mij interessant te houden.

Ondertussen kijk ik af en toe eens rond, maar dat team blijft wel mentaal aan mijn mouw trekken. Echt weg wil ik niet. En vandaag verscheen er een interne vacature in mijn mailbox (die worden standaard naar heel het bedrijf doorgestuurd), eentje die mij echt wel interesseert. Maar zoals dat gaat wanneer je binnen hetzelfde bedrijf naar een andere job lonkt, ken je ook wel mensen op die dienst, waaronder de manager. Laat daar voor mij nu het schoentje wringen: op mijn huidige dienst ben ik, om het plat te zeggen, met mijn gat in de boter gevallen. Boem, patat, een menselijke manager die voor het overgrote deel achter ons staat (niemand is perfect, dus gevallen steekjes, daar let ik wat minder op). Met die mogelijk nieuwe manager kom ik niet altijd geweldig goed overeen. Misschien ligt dat aan mijn huidige functie en team, want wij moeten vrij regelmatig met hen samenwerken en zij hebben voor het grootste deel de overmacht, waardoor het Calimerogevoel bij ons nogal hoog kan liggen tegenover hen.

Ik zit dus in dubio. En ga de collega die daar van functie gaat veranderen eens proberen klissen voor een gesprek, om te horen hoe het bij hen eraan toe gaat. Veranderingen in het leven, ik vind dat niet gemakkelijk.

Standard