emoties, Het dagelijks overleven, Sport

Waarom joggen goed voor mij is

Uiteraard is joggen (en sporten in het algemeen) goed voor de mens. Maar waarom specifiek voor mij?

  • Ik voel me beter. Fysiek, ja, maar ook mentaal. En dan niet van die zogenaamde runner’s high (nog niks van gemerkt), maar wel omdat ik dan een doel heb behaald: weer eens gaan lopen. Nooit gezegd dat ik niet egoïstisch kon zijn 😉
  • Ik word er rustig van. Niet dat ik anders zo’n stresskip ben, maar zondag ging ik lopen en heb ik een klein uurtje lang gewoon in mijn hoofd lopen zingen (mijn iPod was ik thuis vergeten). Zalige therapie, vooral als je dan nog wat enthousiaste hondjes weet passeren.
  • Het is flexibel. Begin- en einduur liggen niet vast en het kan eender waar en wanneer. OK, dat is soms ook een nadeel (want die zetel ziet er dan zo goed uit ‘en joggen kan morgen ook nog wel’), maar als ik merk dat het niet gaat of net wél supergoed, dan kan ik gemakkelijk langer lopen of gewoon stoppen en voortwandelen. Het ritme van mijn lichaam volgen, quoi. Nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen zeggen dat mijn benen goed zaten, trouwens. Speciaal gevoel 😉
  • Ik drink veel gemakkelijker na het joggen dan anders. Op het werk staat mijn waterfles voortdurend naast mij, om mij eraan te doen denken dat ik moet drinken. In het weekend gaat dat waterdrinken radicaal achteruit, maar door het joggen voel ik mijn lichaam snakken naar drank. Dat is dan vaak een halve liter Aquarius, maar dat lijkt me nog steeds beter dan gewoon niet drinken.
  • Wanneer ik een toffe sportoutfit koop, voel ik mij een pak minder schuldig. Ik gebruik ze namelijk nu (en soms gaan die kapot in het wasmachine, vooral als het gratis t-shirts zijn), dus mag er af en toe iets nieuw in de kast verschijnen.
  • Ik heb terug een sportdoel. Ik ga voor de 10 Miles in 2018. Dat geeft mij nog een jaar (min of meer) om aan 16 kilometer te geraken. Momenteel staat het record op 10 kilometer in één keer, maar over het algemeen blijf ik hangen op 8 kilometer. Ik zou mij daar slecht over kunnen voelen (plus: het gaat nog steeds ont-zet-tend traag), maar langs de andere kant kan ik wél netjes melden dat ik meestal ‘maar’ 8 kilometer loop. In één keer. Daar had ik een paar jaar geleden alleen nog maar van kunnen dromen. Ik mag dus trots zijn op dat lijf van mij, want het doet toch maar netjes wat ervan gevraagd wordt.
  • Als ze mij nu vragen wat ik van sport doe, kan ik zonder verpinken zeggen dat ik jog. Opnieuw: jaren geleden dat ik dat (eerlijk) kon zeggen, buiten een periode in 2016 teniet gelaten.

Ik ga nog steeds niet uit plezier sporten. Het is nog steeds tegen mijn goesting en levert mij ook niets op: geen slanker lijf, geen verbazingwekkende conditie (C. speelt nog steeds tomaat na een rondje lopen), geen adorerende hordes fans langs de zijkant. Maar de wederhelft is altijd trots wanneer ik gelopen heb en het schuldgevoel over de chocolaatjes op het werk gedurende de dag verdwijnt toch langzamerhand. Ahja, want ik loop.

Standard
emoties, Het dagelijks overleven

Afscheid nemen

Een goede vriendin mailde me deze morgen. We waren al een tijdje een poging aan het doen om af te spreken voor een etentje, met veel lachen en agenda’s vergelijken en gibberen. De datum lag vast, maar nu liet ze weten dat het veel slechter ging met haar mama. Euthanasie-slechter, zelfs.

Ik met mijn week hart, ik heb het daar al moeilijk mee op zich. Het kwam nu nog harder binnen omdat mijn grootouders momenteel in een sukkelstraatje lijken te zitten. Een gebroken arm door te vallen met de fiets, een garagedeur op het hoofd waardoor er nu een sultan-grootvader rondloopt, verminderde eetlust na het verliezen van mijn grootmoeder in september. Ik weet het ook wel, grootouders, dat zijn nog geen moeders, maar ooit van hen afscheid moeten nemen gaat ook mijn hart breken. Dat hart geraakt nadien wel weer gelijmd, maar je krijgt toch niet alle stukjes terug.

Afscheid nemen, ik ben daar niet goed in. Van mijn grootmoeder heb ik eigenlijk nog niet echt afscheid genomen. Ja, ik heb zwaar gesnotterd op haar begrafenis en ik snap nog steeds niet hoe mijn zus erin geslaagd is prachtig op haar saxofoon tijdens die dienst te spelen (ik zou geen adem gehad hebben door het snotteren), maar ik heb een deal met haar gemaakt: iedere keer ik een kerk binnenstap (en dat is echt iedere keer, ook toen ik vorige zondag een concert in een kerk zong) doe ik een babbeltje met haar. Kort, lang, over zware dingen of over lichtere onderwerpen, ik hou haar op de hoogte. Ik heb dus niet het gevoel dat ze weg is. Weet niet of ze ooit echt weg zal zijn voor mij.

Ja, als het ooit zo ver is kan ik iets gelijkaardigs zoeken voor mijn andere grootouders. En God forbid voor mijn ouders en andere familieleden en vrienden en… Maar toch: ik ga iedere keer een beetje kapot. Allez, iedere keer, ik heb het nog maar één keer voorgehad. Ik kon zo trouwens ook perfect werken, ze stierf op een zondagochtend (ben haar zaterdag nog gaan bezoeken) en haar begrafenis was de volgende zaterdag, goed getimed dus. Ik weet niet of dat hierna ook zonder probleem gaat lukken, maar ik sta ook niet te popelen om het te testen.

Dat ze dat sukkelstraatje maar weer uitgeraken, ik ben écht nog niet klaar om opnieuw afscheid te nemen. En ik hoop van harte dat ik die vriendin kan steunen zoals zij nodig heeft. En dat ze hulp vraagt als het nodig blijkt.

Standard
Cultuur, emoties, Muziek

Keuzes

Ik had al geschreven dat ik voor de auditie van het Belgisch Nationaal Jeugdkoor (BEvocal) geslaagd was. Groot plezier, want het project is iets dat me nauw aan het hart ligt: de liefde voor muziek zit diep en samen zingen vind ik geweldig. Door het lang moeten wachten op antwoord (er werden extra audities ingeschakeld en dat zorgde ervoor dat ik twee weken langer moest wachten op een verlossende ja of nee) kon ik een eerste repetitieweekend niet vrijhouden. Ook de daaropvolgende koorweek (laatste week augustus, middenin de grote vakantie) kon ik niet vrijhouden, deze keer omdat het op het werk niet doenbaar was om die week te vragen (andere mensen hebben naar het schijnt ook recht op vakantie).

Lang verhaal kort: ik had dit laten weten na het mailtje met de ‘ja’. Ze moesten het bespreken met de dirigent, wat volledig logisch is, want ik zou sowieso een hele hoop opbouw missen. Nu, een kleine drie weken later, kreeg ik de melding dat het helaas niet in orde is en dat ik te veel ga missen, vooral door die week. Ze houden me wel op de back-up lijst mocht er iemand begin 2018 wegvallen.

Ik denk dat ik ga laten weten dat ze mij niet op de back-up lijst moeten zetten. Niet omdat ik niet wil – opnieuw: ik vind het een geweldig project. Wel omdat het te druk is, nu en waarschijnlijk ook in de toekomst. Mijn job evolueert wekelijks, met optie op veel meer trainingen geven in de toekomst. Dat betekent ook meer tijd spenderen aan het uitwerken en inoefenen van die trainingen, bovenop al de andere sociale happenings waarmee onze agenda zich zeer gemakkelijk vult. Familie, vrienden, culturele en andere uitstapjes: ik zeg daar niet graag nee tegen. Dus vrees ik dat het nee wordt voor BEvocal.

Jammer, maar het is niet alsof ik stop met zingen: ik blijf enthousiast actief binnen Musica Nova en hoop nog steeds om ooit met een aantal andere enthousiastelingen een groepje te starten waar we hedendaagsere muziek ten berde kunnen brengen (pop, musical, alles wat zingbaar is ;-)). Gegadigden mogen trouwens hier altijd solliciteren 🙂

Kijk, af en toe moeten er keuzes gemaakt worden en in dit geval is het een leuk project. Terzijde: het zou ook wel wat geld gekost hebben (stemcoaching, weekends en weken met logies en eten, partituren) waarvan ik nu denk ‘hmm, toch blij dat ik die kan bijhouden, die euro’s’.

Standard
emoties, General blabla

Familie

We zijn met vier kinderen thuis. Jaja, vier, mijn ouders hebben dat goed gedaan. Dat is ook zo, na 28 jaar huwelijk zijn die toch nog altijd gelukkig samen, voor het merendeel van de tijd. Good job! Maar we zijn dus met vier kinderen. Ik ben de oudste, er volgden nog een broer en twee zusjes. Doorheen onze jeugd (hoor mij spreken, ik ben precies 40) hebben we op elkaar gevloekt, gesprongen, gebeten, geschoten, elkaar van trappen geduwd en de huid vol gescholden. Geweend, gezegd (of beter gezegd geroepen) tegen mijn ouders dat we elkaar haatten en dat die andere toch écht wel geadopteerd moest zijn, smerige streken uitgehaald en elkaar kortom het leven zuur gemaakt.

Geen paniek, het was (en is) uiteraard niet altijd zo. Wij organiseerden slaapfeestjes in de kamer van mijn ouders (tot hun grote jolijt – not) want die hadden én een groot bed én een TV op hun kamer én een zacht tapijt als vloerbedekking. Hopen Disneyfilms hebben we zo weten passeren, samen met Star Wars-films (ondertussen ook al Disney), Jurassic Park en nog veel meer klassiekers. Ook samen PlayStation spelen ging met momenten zeer goed (Spyro was wel dikke merde omdat het superlang duurde voor je dood was. Grmbl).

In de huidige situatie zijn we alle vier volwassen. Mijn broer en ik werken, mijn zusjes studeren nog. Sinterklaas brengt ons nog steeds een cadeautje (samen een activiteit inplannen), maar dat geraakt door drukke agenda’s al twee jaar niet meer benut. De laatste uitstap richting Efteling was echter wel groot plezier, dus het is niet dat we er tegen zijn. ’t Is alleen de tijd. Mijn zusjes waren ook mijn getuigen op onze trouw en mijn broer staat klaar als wannabe peter wanneer de eerste spruit eraan komt (mijn zussen ook, daar niet van).

Familie, ik kan niet zonder. Vaak ook niet met, maar vaker niet zonder. Advies over kleren, vragen over vakantiebestemmingen, een telefoontje en afspreken voor vervoer richting een familiefeest, etentjes bij onze ouders en in Antwerpen: het is een zaligheid. OK, ik vind nog steeds dat mijn broer zich regelmatig als een pasja gedraagt en soms kunnen die lieve zussen mij toch écht wel onnozel krijgen, maar ik zou ze niet kunnen missen. Hartjes all around.

Standard
Cultuur, emoties, Film, Het dagelijks overleven, L/literatuur, TV

Relax

Zoals aangekondigd ging ik na de housewarming niet veel doen voor de rest van het weekend én was de wederhelft zondag en maandag weg. Resultaat: een weekend voor mij alleen zonder geplande uitstapjes.

Op het programma:

  • TV kijken. Series op de digibox, films op DVD. Kijken en lachen en wenen. Met snacks in de nabije omgeving, uiteraard, en een dekentje voor extra comfort. Extra fun: een goede vriend bracht mij Moana. Jongens, ik heb een nieuw item voor op mijn verlanglijstje.
  • Lezen. In het kader daarrond trouwens op zondag een bezoekje gebracht aan de bibliotheek, voor de eerste keer in 5 jaar. Mijn jongere ik zou gechoqueerd zijn dat ik nu pas de bibliotheek binnenwandel in mijn nieuwe woonplaats. Oeps.
  • Cinema. Op mijn eentje, jawel. Beauty and the Beast blijft geweldig en ik ben zo blij dat ik die terug ben gaan zien. Hartjes.
  • Zoo. Een bezoekje, wat beestjes zien, genieten van het plezier van wandelen.
  • Slapen. Dutjes, half doezelen op de zetel, uitslapen en vroeg in bed kruipen. De batterijen opladen en mijn lichaam tot rust laten komen.

Echt, zwier hier ergens nog een tropisch weertje bij en iemand die mij op vraag drank en eten brengt en ik ben gewoon op vakantie. Zalig. Alleen jammer dat het gepasseerd is. *snif*

Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Aftellen

Ik ben al een hele week lijstjes aan het maken. Lijstjes met familieleden die langskomen voor de housewarming (momenteel 33 bevestigden) en met vrienden die langskomen (een vijftiental), lijstjes met hapjes die we gaan voorzien, to-do lijstjes per dag zodat ik zeker geen cruciale dingen vergeet, lijstjes voor de winkel zodat we niet plots zonder drank/eten/snoepgoed zitten. Ondertussen komen op die to-do lijstjes ook nog andere dingen terecht (langs het postkantoor gaan, Telenet betalen, zien dat er voldoende geld op de rekening staat wanneer de lening er af gaat).

Je hoort mij al komen: door de blaadjes van de bomen zie ik het bos al wat minder scherp. Ik tuimel iedere avond mijn bed in, slaap als een roos en word ‘s morgens vrij verdwaasd wakker. Gelukkig beperkt die stressperiode zich tot een week voor datum en heb ik voldoende reserves om nu even door te bijten (de wederhelft draagt ook zijn steentje bij, maar dat is momenteel wat kleiner aangezien zijn uren iets minder flexibel zijn – en ik liever organiseer, laten we wel wezen). Maar toch: mijn zetel roept. Nog een kleine 40 uurtjes en ik kan kijken naar Goed volk met Jeroen Meus. Als beloning voor een keitoffe dag, dat spreekt.

Ondertussen heb ik ook antwoord gekregen over de auditie en kan ik melden dat het antwoord positief is – yay! Ik heb zelf wel moeten melden dat ik een weekend en week al niet mee kan doen dit jaar (sorry, als ze twee weken later dan voorzien een antwoord geven en ze een volle week midden augustus plannen wanneer de collega’s veel vakantie pakken, dan kan ik niet mee), dus de beslissing of ik definitief mee mag doen ligt nu bij de dirigent. Ik heb daar geen probleem mee: het verdict na de auditie was positief, ik heb mijn doel gehaald. Yes. 

Tellen jullie mee af tot binnen 40 uurtjes? Jullie mogen zelfs meekijken naar onze Jeroen 😉

Standard
Cultuur, emoties, Film, General blabla

Beauty and the Beast

Na ettelijke maanden wachten en weken meeneuriën van de muziek die ik via Youtube te pakken had gekregen was het eindelijk zo ver: mijn jongste zusje en ik trokken richting Kinepolis voor een séance van Beauty and the Beast! Op voorhand werd het al dubbel zo tof omdat ik twee dagen voordien gratis tickets in mijn bus vond voor een avondje Kinepolis (meedoen met wedstrijden van een.be heeft af en toe z’n voordelen): ik moest dus alleen nog mijn popcorn betalen. Hoera!

We zaten dus met een beetje ingehouden adem in die fluwelen stoelen te wachten tot de alombekende openingsgeneriek van Disney. We kregen de muziek, er werd uitgezoomd… en in plaats van het Disneykasteel zagen we het kasteel van het Beest. Ik was verkocht. Echt waar, de film kon vanaf dat moment al niks meer misdoen. Dat is zo ook gebleven, trouwens: de muziek, de acteurs, de extra’s (meer verhaal over Belle en haar moeder! Meer verhaal over het Beest! Stress en bijna wenen op het einde – want wat als dat toch niet het gekende verhaal zou volgen?), de humor. En de knipogen: Belle die op het einde van de film aan de menselijke prins vraagt of hij er toch niet aan dacht om een baard te laten staan. Zalig. Ik ben dan toch niet de enige die het Beest knapper vindt dan de prins 😉

De popcorn was op halverwege de film, ik moest me inhouden om niet mee te zingen en het kleed van Belle blijft toch één van de mooiste Disneykleedjes ooit. De muziek vond ik trouwens ook heel goed (dikke chapeau voor de acteurs, vooral aangezien het allemaal toch goed gekende muziek is en iedereen daar met hoge verwachtingen naartoe trekt) en de casting was geweldig. Josh Gad als LeFou steekt er voor mij toch wel bovenuit: die slaagt er echt in om van een (laten we eerlijk zijn) tweedimensionaal personage een interessante persoonlijkheid te maken met veel humoristische insteek (die niet gratuit voelt). Het homomomentje (waardoor bijvoorbeeld Rusland de film niet toont, of toch niet volledig) is belachelijk snel gepasseerd en het transgender knipoogje op het einde van de film vond ik zo mogelijk nog leuker.

Ik weet wat gevraagd voor mijn verjaardag (met name: DVD en CD alsjeblieft dankuwel). Disney, you made me proud.

Standard