emoties, Het dagelijks overleven, tips

Always look on the bright side

Ik heb dipjes. Momenten dat ik liefst die laptop tegen de muur gooi, mijn hoofd onder lakens en kussens wil steken, mijn bed terug in wil voor de komende 24 uur en gewoon niet geconfronteerd wil worden met de mensheid. Wie heeft die niet? Ik heb wel een aantal trucjes om het voor mezelf op zo’n momenten behapbaarder te maken. Geen wonderlapmiddeltjes, maar manieren waarop ik mijn hersenen via kleine dingen gelukkiger maak. Misschien werken ze ook voor jullie?

  • Ik tel auto’sI know, klinkt autistisch, is het vermoedelijk ook een beetje. Als het écht erg is en ik dringend rust in mijn hoofd nodig heb, tel ik alle auto’s die ik op mijn fietstochtje tegenkom van en naar het werk. Wel auto’s van bepaalde merken: BMW, Mercedes, Mini Cooper, Audi, Porsche, … De duurdere merken dus. Kijk, ik mag snob zijn om mij relaxter te voelen vind ik. De light-versie (die ik héél regelmatig doe, wanneer ik naar het werk fiets en eigenlijk geen zin heb om te gaan werken) bestaat uit het tellen van auto’s waar ik een coup de foudre van heb. Mini Coopers in alle soorten en maten (behalve cabrio’s, die vind ik lelijk), een keitoffe kleur op een leuke auto, een auto waar je hart ‘oooooh’ van zegt. Ik vermoed dat dit gewoon een manier is om meer op mijn omgeving te letten, maar ik vind het wel leuk, vooral omdat ik het met een heel positief gevoel associeer.
  • Onlangs zat ik er op het werk in de voormiddag even door. Rotmail gehad, frustraties, geen manier om mij af te reageren. Ik heb gebruik gemaakt van het feit dat ik zo dicht bij huis woon, ben tijdens mijn pauze naar huis gefietst en heb de laatste tien minuten van Pitch Perfect 2 opgezet op Netflix. Een goed huilrondje later en ik voelde mij al een pak beter. Yes, I’m emotional. 
  • Soms kan je niet weg. Moet je even kunnen vluchten in je hoofd. Ik heb tonnen liedjes (uit musicals, van de radio, van het koor) in mijn hoofd zitten en als ik daar even op kan focussen gaat het ook weer beter.
  • Wanneer ik thuis ben en het rotgevoel mij daar te pakken krijgt, installeer ik mij mét dekentje en snacks allerhande (nee, ik tel geen calorieën) in de zetel en leg mij neer. Nog de meest comfortabele optie van allemaal maar helaas ook de minst gebruikte, want thuis is dat blah-moment minder aanwezig (oef!).

En jullie? Hebben jullie nog tips ‘n’ tricks?

Standard
emoties, General blabla

Summertime Tag

Via Josie leerde ik deze kennen en ik vond hem wel leuk. Welaan dan, mijn #SummertimeTag antwoorden! (ja, ik ben zo één die met #hashtags smijt op Instagram)

Wat is je zomerplanning? Ga je op vakantie?

In juli en augustus had/heb ik geen wilde plannen, buiten een weekendje Londen voor de eindconcerten van Adele. Daarbij zijn dan uiteindelijk nog last-minute een weekendje Franse Ardennen, een weekendje Belgische Ardennen en een weekendje zee gekomen. Als die er niet waren geweest was het ook goed: ik heb tot nu toe vooral veel genoten van de rust die er komt wanneer je vaste hobbies even stilliggen. In september gaan we drie weken naar de Westkust van Amerika. #yolo

Wat is je favoriete zomerse gerecht, wanneer het echt warm is?

Gazpacho. Tot ik er ziek van word. En dan aardappelsla, een kippenbilletje op de BBQ en mangochutney van een vriendin. En lekker versgemaakt ijs als dessert. Oei, da’s geen dessert, da’s een menu.

Wat mag er in de zomer niet ontbreken in je kledingkast?

Sinds deze zomer heb ik jumpsuits ontdekt die comfortabel én betaalbaar (dank u H&M) zijn. Ook dank u mama trouwens: zij vond dat mijn shortjes er verschrikkelijk uitzagen en ging mee shoppen voor die jumpsuits (ik heb die shortjes nog steeds trouwens).

Zwemmen of zonnen?

Als ik moet kiezen: zonnen. Maar dan liefst onder een parasol en met optie om ergens onder een afdak in een hangmat/bed te kruipen. Ik ben geen waterrat, hoewel dat als kind blijkbaar anders was.

Strand of zwembad?

Zwembad! Geen zand dat kruipt waar het niet gaan kan, geen wind die datzelfde zand in mijn eten strooit, proper water (min of meer) en een privé-gevoel.

Wat is je make-up look in de zomer?

Dezelfde look als tijdens de rest van het jaar: een onbestaande. Ik draag geen make-up, vind dat vooral lastig en een beetje overbodig. Ik doe wel meer een poging om crème te smeren tijdens de zomer (buiten zonnecrème dan, dat doe ik wel vrij flink) om mijn huid toch iets gezonder te houden.

Wat is het ultieme zomergevoel?

‘s Ochtends buiten ontbijten, ‘s avonds buiten eten, ‘s middags op een terrasje lunchen. Eten dus, maar dan buiten in plaats van binnen. En een mooie zonsondergang waar je gewoon naar kan blijven kijken en niet binnen moet vluchten voor de kou.

Wat is je favoriete zomerse uitstapje?

Een weekendje zee. Brood gaan halen bij de bakker, de dijk afwandelen, fietsen, uitslapen. En een ijsje van De Post.

In de zomer kan ik niet zonder…

Mijn zonnebril! Vroeger droeg ik een bril en veranderden mijn ogen te veel van sterkte om een zonnebril op sterkte aan te schaffen waardoor ik nooit een zonnebril droeg (of zo’n gigantisch grote die ik over mijn bril kon zetten). Sinds mijn lenzen (en mijn betaald werk) heb ik mij een Ray-Ban gekocht die al vijf jaar meegaat. Dikke liefde!

Standard
emoties, General blabla, Trouw

Samenwerkend vennootschap

De wederhelft was een week weg. Ik keek echt uit naar die week. Gewoon een week me-time, met eigen beslissingen volgens de manier waarop mijn hoed stond en niet aftoetsen met iemand anders en niet moeten dubbelchecken. Klonk geweldig. Was ook geweldig, voor het overgrote deel van de tijd.

Er was echter een klein deeltje tijd dat ik niet geweldig vond. Dat klein deeltje had ook een impact op mij, merkte ik; meer dan ik in gedachten had in ieder geval. Voordeel: na acht jaar samen zijn ben ik hem nog niet beu. Nadeel: zeven dagen zonder wederhelft, dat zou ik toch aan moeten kunnen? Hoe aanhankelijk en afhankelijk ben ik eigenlijk wel niet?

Pas op, ik schilder het nu zwart-wit af: ik overleef perfect zonder man. Ik lig niet snikkend in bed, bestook hem niet met smsjes en telefoontjes en het is niet alsof ik niet kan functioneren. Ik heb afgesproken met vrienden, ben in mijn eentje naar de cinema getrokken (twee keer: één keer voor Wonder Woman, één keer voor Baby Driver – allebei goeie films). Maar sommige punten waar ik heel trots op ben werden toch gekrenkt en dat had ik niet verwacht.

Case in point: mijn gezonde levensstijl. Ik ben altijd de persoon die denkt aan groentjes eten, aan fruitgehaltes hoger krikken, aan wandelen en vroeg gaan slapen. Altijd. Ik wil niet weten hoe vaak ik al niet vanuit de slaapkamer naar de wederhelft heb geroepen dat hij nu écht naar bed moest want dat ik wou slapen. Hoe vaak ik al niet lag te slapen wanneer hij naar boven kwam. Hoe lang zijn gezicht soms kan zijn wanneer ik hem meer groenten voorschotel dan hij in gedachten had. En wat doe ik wanneer ik eindelijk vrij spel heb? Ik lig niet voor middernacht in mijn bed, ontbijten is quasi onbestaande en beweging beperkt zich tot neerploffen in de zetel. Ik snap het niet. Het vreemdste van al: zaterdag bedacht ik mij dat de wederhelft zondag ging thuiskomen en ik ging gezonde inkopen doen. Ik maakte soep, bedacht manieren om groenten in dat weekmenu te verstoppen en was weer aan het wandelen. Waarom doe ik dat niet wanneer hij weg is?

Soms snap ik mijn eigen hoofd niet. Maar het is voor mij dus wel bewezen: het samenwerkend vennootschap, wij zijn daar deel van. Ik organiseer het huishouden, de agenda, zorg ervoor dat er gekuist wordt (niet door mij, maar kom) en zit achter zijn veren om ervoor te zorgen dat hij kan blijven voortdoen. Hij doorprikt alle zorgenballonnetjes die ik oplaat, houdt mij rustig wanneer ik mij opboei en draagt een zware job met heel veel verantwoordelijkheid waardoor wij ons huis hebben kunnen kopen. Ik ploeter en wroet te veel, hij bijt zich te vast in zijn gewoontes. We balance each other. En God, wat was ik blij toen hij weer door die deur gestapt kwam. Tijd voor mezelf, allemaal goed en wel. Maar tijd samen, dat is toch ook dikke liefde.

Standard
Cultuur, emoties, Film

Wonder Woman

De wederhelft vertrok op koorweek, ik had mij al een halve dag op de zetel gewenteld met boeken en dutjes en snacks en dacht: ik ga naar de cinema. Op mijn eentje, nadat bleek dat de jongste zus nog in het buitenland zit en de rest blijkbaar grotendeels in de Ardennen, maar ik vind op mijn eentje naar de cinema gaan niet erg: ik kan tegen mezelf 😉

Ik had al veel recensies gelezen over Wonder Woman: dat hij goed was, dat er smakelijk gelachen werd met de nadruk op mannelijke superhelden, dat er fenomenale scenes inzaten. Ik kan dat beamen. Alleen al voor de beginscènes op het Paradijselijk Eiland (zoals Chris Pine het noemt) waarin de Amazonen coolere gevechtsscènes hebben dan in eender welke andere superheldenfilm en de scène waarin WW in haar eentje Niemandsland oversteekt koop ik mij de DVD. Echt waar: ik vond het fantastisch. Net zoals ik Diana’s verwarring en verbazing over onze wereld geweldig vond (en zeg nu zelf: door haar ogen gezien snap ik onze wereld eerlijk gezegd ook niet) en de knipogen naar een meer feministische insteek ook zalig vind.

Kleine tussenwerping: ik ben niet onderbouwd in het feminisme. Het kan perfect zijn dat mijn visie op dat onderwerp en die van jou niet overeenkomen. Ik vond deze film in ieder geval een verademing en ben niet bang om dat van alle mogelijke daken te schreeuwen. Ja, ze heeft wel een heel verhullend pakje aan: het is Gal Gadot. Pak dat als ik er zo geweldig uitzag en zo getraind had voor die rol, ik iedere dag ook niet meer dan dat korset en dat rokje zou aandoen. Heb je haar benen gezien? En ja, ze luistert naar de mannen. De mannen luisteren ook naar haar. En gaan verder op haar ideeën. Dat werkt wederzijds. 

Ik ben commercieel ingesteld in wat ik lees, wat ik bekijk en beluister. Dat ligt in mijn aard en ik amuseer mij daar enorm mee. Ik ben dan ook blij dat WW en haar Steve een romance hadden tijdens deze film: mijn hart wordt daar week van (OK, niet moeilijk bij mij, maar toch). Datzelfde hart brak op het einde van de film, ging in duizend stukjes samen met dat van WW en is er eerlijk gezegd nog niet goed van. Ik verwacht dat dat nog wel even gaat duren, want ook mijn bloeddruk is volgens mij nog niet helemaal goed en mijn hersenen doen bij momenten nog enkel ‘tuuuuuuuuuuut’. Ik noem dat een goede film.

Laat ik helemaal eerlijk zijn en zeggen dat dit de beste film is die ik de laatste jaren bekeken heb. Nee, er zitten geen diepzinnige inzichten in. Hij verklaart niet waarom iemand zichzelf kan overstijgen (die laatste scène in het vliegtuig. Ik ga er nog dood van.). Hij is mooi gefilmd, met een groot budget en nee, hij is niet wereldschokkend. Wel voor mij, vermoedelijk niet voor anderen. Ga hem zien. Omdat hij op je to-do lijstje stond (zoals dat bij mij het geval was), omdat je Gal Gadot een knappe vindt, omdat je na al die heisa over women-only seances in Amerika wel eens wil weten waar het hele gedoe over gaat. Je zal je amuseren. Je zal gniffelen. Je zal je vergapen aan prachtige locaties en vrouwen die beter vechten dan mannen en vrouwen met (sorry for the trash talk) grotere ballen dan die mannen. Was ik alleen geweest in de zaal, ik had geweend. Ben ik volledig van plan te doen wanneer ik die DVD in handen heb. Maar jongens, ga hem gewoon zien.

PS: er komt een tweede film uit. Ik ga kijken. 

Afbeeldingsresultaat voor i love wonder woman

Standard
emoties, General blabla

#projectblogboek 1: de laatste keer

  • De laatste keer dat ik weende was een paar weken geleden. Geen idee waarom precies (echt waar), buiten dat alles tegenzat en de wederhelft een foute toon aansloeg aan telefoon en ik buikpijn had en ik bijna moest vertrekken naar het werk en dat niets ging. (Ter info: de wederhelft heeft zich ontzettend schuldig gevoeld tijdens die telefoon hoewel hij niks misdaan had en ik heb gewoon keihard bleitend de telefoon neergelegd met de woorden ‘ik ga nu inhaken want ik blijf maar wenen’. Moet ook kunnen, zeker?)
  • De laatste keer dat ik dessert maakte was het cheesecake. Met een speculooskorstje. Volgens dit recept. Jongens, lekker. En nu heb ik zin in cheesecake, lap.
  • De laatste keer dat ik ramen gekuist heb moet een jaar of twee geleden zijn. Drie misschien. Ik kan het niet, ik haat het om te zien dat ze er precies slechter uitzien na het kuisen dan ervoor en ik raak halverwege altijd gefrustreerd omdat ik zie dat het slecht gaat aflopen. Lang leve kruisvrouwen!
  • Het laatste waar ik trots op was is eerder een wie: mijn jongste zusje is in eerste zit door haar Bachelor van kinesi- en bewegingstherapie (of zoiets) doorgeraakt. Dat betekent dus ook dat die op drie jaar tijd maar één keer een herexamen heeft gehad. Da’s wel mijn kuikentje he: dikke pluim!
  • De laatste keer dat ik loog was het vorig puntje: ik ben nadien ook heel trots geweest op mijn andere zus. Die is namelijk bijna afgestudeerd als anthropologe (nog twee herexamens, komaan S.!) en heeft harder moet knokken om door alles van onderwijs te geraken dan ik ooit iemand anders heb zien doen. Ik zou in haar plaats al lang opgegeven hebben (en bedenk mij dat ik dat ook gedaan heb, hmm). Een nog dikkere pluim voor haar.
  • De laatste film die ik gezien heb van begin tot einde zal ofwel Beauty and the Beast (de nieuwe) of Moana geweest zijn. Denk ik. Oeh, geheugen, ‘t is een slecht ding.
  • De laatste ruzie tussen de wederhelft en mezelf ging over de strijk. Wij maken vaak ruzie over zo’n pietluttigheden, omdat we over de grote dingen meestal wel overeen komen. Zeg ik nu. Wie weet hoe hard mij dat nog in mijn achterste gaat bijten.

Ik doe van #projectblogboekeen jaar of drie te laat om echt mee te zijn. Kelly Deriemaeker (die van tales from the crib) heeft niet alleen een geweldig boek over bullet journals geschreven, maar heeft ook al twee boeken over bloggen uit (allez, een blogboek en een herwerkt blogboek). Dikke aanrader. Wat dat project betreft: ze geeft ook ideetjes in dat blogboek voor blogs en het plan is om die eens te volgen. Daarbij komend: ik volg Kelly eigenlijk al een jaar of vier, bedenk ik mij nu. Misschien vijf. #geheugenvaneenolifant en zo. 

Standard
emoties, General blabla

As we speak

  • Kijkend naar: de regen die buiten op de tuintafel tikt. Een kleurtekening die zijn laatste fase ingaat. Onze bankrekening in de aanloop naar een lange (en dure) reis.
  • Luisterend naar: de soundtrack van La La Land en Beauty and the Beast. En Samson & Gert (ik ga naar zo’n concert ja, ik vermoed dat ik niet de enige ga zijn in het sportpaleis ;-)). Diezelfde regen op onze dakkoepels.
  • Genietend van: lekkere boontjes en heerlijke ovenpatatjes (toch zalig als die eens perfect lukken). Een fris briesje van diezelfde regen door het open schuifraam. Vakjes kleuren in mijn bullet journal (jup, still going strong). Boeken lezen in de zetel met een dekentje (lang leve die frisse briesjes).
  • Wachtend op: het bad dat volloopt. Een week zonder verplichtingen. Mijn ouders die terugkomen uit Griekenland (ik wil een knuffel van mijn mama, gewoon).
  • Uitkijkend naar: babbelen en gibberen met mijn zusjes. Volwassen babbeltjes doen met mijn broer. Dutjes in de zetel tijdens het weekend. September, want dan trekken we richting de Westkust. Momenten waarop ik die kleurtekeningen kan inkleuren (ik doe van colour by numbers, in iedere rechtgeaarde boekenwinkel verkopen ze er tegenwoordig en het is meer zen dan ik ooit had gedacht).

 

Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Sport

Waarom joggen goed voor mij is

Uiteraard is joggen (en sporten in het algemeen) goed voor de mens. Maar waarom specifiek voor mij?

  • Ik voel me beter. Fysiek, ja, maar ook mentaal. En dan niet van die zogenaamde runner’s high (nog niks van gemerkt), maar wel omdat ik dan een doel heb behaald: weer eens gaan lopen. Nooit gezegd dat ik niet egoïstisch kon zijn 😉
  • Ik word er rustig van. Niet dat ik anders zo’n stresskip ben, maar zondag ging ik lopen en heb ik een klein uurtje lang gewoon in mijn hoofd lopen zingen (mijn iPod was ik thuis vergeten). Zalige therapie, vooral als je dan nog wat enthousiaste hondjes weet passeren.
  • Het is flexibel. Begin- en einduur liggen niet vast en het kan eender waar en wanneer. OK, dat is soms ook een nadeel (want die zetel ziet er dan zo goed uit ‘en joggen kan morgen ook nog wel’), maar als ik merk dat het niet gaat of net wél supergoed, dan kan ik gemakkelijk langer lopen of gewoon stoppen en voortwandelen. Het ritme van mijn lichaam volgen, quoi. Nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen zeggen dat mijn benen goed zaten, trouwens. Speciaal gevoel 😉
  • Ik drink veel gemakkelijker na het joggen dan anders. Op het werk staat mijn waterfles voortdurend naast mij, om mij eraan te doen denken dat ik moet drinken. In het weekend gaat dat waterdrinken radicaal achteruit, maar door het joggen voel ik mijn lichaam snakken naar drank. Dat is dan vaak een halve liter Aquarius, maar dat lijkt me nog steeds beter dan gewoon niet drinken.
  • Wanneer ik een toffe sportoutfit koop, voel ik mij een pak minder schuldig. Ik gebruik ze namelijk nu (en soms gaan die kapot in het wasmachine, vooral als het gratis t-shirts zijn), dus mag er af en toe iets nieuw in de kast verschijnen.
  • Ik heb terug een sportdoel. Ik ga voor de 10 Miles in 2018. Dat geeft mij nog een jaar (min of meer) om aan 16 kilometer te geraken. Momenteel staat het record op 10 kilometer in één keer, maar over het algemeen blijf ik hangen op 8 kilometer. Ik zou mij daar slecht over kunnen voelen (plus: het gaat nog steeds ont-zet-tend traag), maar langs de andere kant kan ik wél netjes melden dat ik meestal ‘maar’ 8 kilometer loop. In één keer. Daar had ik een paar jaar geleden alleen nog maar van kunnen dromen. Ik mag dus trots zijn op dat lijf van mij, want het doet toch maar netjes wat ervan gevraagd wordt.
  • Als ze mij nu vragen wat ik van sport doe, kan ik zonder verpinken zeggen dat ik jog. Opnieuw: jaren geleden dat ik dat (eerlijk) kon zeggen, buiten een periode in 2016 teniet gelaten.

Ik ga nog steeds niet uit plezier sporten. Het is nog steeds tegen mijn goesting en levert mij ook niets op: geen slanker lijf, geen verbazingwekkende conditie (C. speelt nog steeds tomaat na een rondje lopen), geen adorerende hordes fans langs de zijkant. Maar de wederhelft is altijd trots wanneer ik gelopen heb en het schuldgevoel over de chocolaatjes op het werk gedurende de dag verdwijnt toch langzamerhand. Ahja, want ik loop.

Standard