General blabla, Projectjes, Reizen, Sport, Veertig dagen bloggen

Mijn weekje in La Plagne

Sinds gisterenavond (rond 18h) zijn we weer thuis. Geen gebroken benen, geen gekneusde ledematen (de wederhelft klaagt wel over een knie, maar werd onderuit geskied door twee skikindjes-in-wording en kan wel perfect stappen, dus ik schiet niet in paniek), veel rust in het hoofd gevonden.

En skiplezier, dat ook. Ik kan echt met mijn hand op het hart zeggen dat ik mij dagelijks zeker een uur of vier heb geamuseerd op mijn ski’s. Nog nooit voorgevallen, zoals ik in die eerdere blogpost al duidelijk maakte. Ik ga zelfs niet spreken over ‘zotjes’, het is gewoon hallucinant. Het hielp ook wel dat er heel veel sneeuw lag. Zoveel sneeuw dat de skileerkrachten er zelf versteld van stonden (en uiteraard heel gelukkig waren, dat ook).

Wat nog meer hielp was dat die skileerkrachten (van de Reflex Ski School, boek hen als je les wil nemen want die zijn allemaal supergoed en vriendelijk en lach eens vriendelijk naar Jean Christophe van mij? Zo’n schatje) perfect wisten dat ik een grote bangeschijter ben op de skilatten. Ik wil controle, ik wil absoluut géén snelheid (hmm. Volgens de ski-app heb ik toch wel iets meer dan 50 kilometer per uur gehaald als topsnelheid), ik haat harde sneeuw. De twee leerkrachten die ik heb gehad hebben daar allebei perfect rekening mee gehouden en mij ook nog eens alleen maar blauwe pistes laten doen én mij toch laten vooruitgang boeken. Meer van dat!

De rust in het hoofd was er vaak tijdens het skiën, behalve wanneer het te steil naar mijn zin was of wanneer ik geen tien meter voor mij uit kon zien. Skiën en ik, wij zijn dan echt geen vriendjes. Maar die rust was er nog meer wanneer ik vanop het (ijskoude) balkon van de hotelkamer naar de besneeuwde bossen keek, de vallende sneeuw bewonderde of gewoon even genoot van mijn dagelijks dutje of lang bad. Ja, ik doe dagelijks een dutje op skivakantie. Ik stop meestal met skiën rond 16h, keer dan terug naar het hotel, doe mijn skikleren uit en kruip dan mijn bed in met een boek en een heerlijk warm gevoel (heb ik al vermeld dat het gemiddeld -5° of kouder was? Nee? Mijn benen waren iedere keer ijskoud als ik ergens warm binnenstapte). De anderen verklaren mij zot maar ik vind dat zalig. Dat betekent ook dat ik in combinatie met de vroege nachtrust en het tijdig opstaan ‘s ochtends heerlijk uitgerust terugkom van vakantie. Dat is uiteraard weer verdwenen na de eerste werkweek, maar ik heb het toch maar gehad. Ik denk dat ik deze week aan een kleine 9 uur zat als gemiddeld aantal slaapuren. Ik droom daarvan, van dat gemiddelde.

Conclusie? Het zat goed, deze week. De wederhelft was blij want ik heb me echt goed gevoeld op de latten, ik ben blij want ik heb mij goed gevoeld op die latten én ben volledig bijgeslapen én ik heb vandaag nog verlof. Hoeveel beter kan het worden? (dat kleurtje is er niet van gekomen, hoewel we ook zeker zon hebben gezien. Ik ben ook niet rood geworden, dus da’s ook al niet slecht)

Ik doe mee met het #veertigdagenbloggen-project van Katleen van Verbeelding. Hier kan je de lijst met andere deelnemers terugvinden! 

Advertisements
Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, projectblogboek, Projectjes, Veertig dagen bloggen

#projectblogboek 20: schrijf over die ene gebeurtenis die je leven veranderde

Ik was 18 en studeerde in Leuven. Geschiedenis, iets dat mij gigantisch fascineerde (en nu nog steeds fascineert), maar waar ik duidelijk niet voor weggelegd was om dat ook daadwerkelijk te studeren. Mijn eerste jaar was gestrand op 9 herexamens, waarvan ik er uiteindelijk toch 7 meesleepte naar het volgende jaar. Geen onverdeeld succes, dus. Ik had net een zware keelontsteking gehad waarvoor ik antibiotica had, toen ik merkte dat heel mijn lijf vol boebels zat en dat die jeukten. Gelijk. Zot. In die mate dat, toen ik naar de dokter wandelde, iedere stap een halve seconde verlichting gaf (mijn schoenen schuurden langs de boebels op mijn voeten) en nadien nog ergere jeuk dan voordien. De hel. Conclusie van de dokter: klierkoorts.

Door die klierkoorts ben ik een maand thuis geweest (ik zat op kot) waar ik elke dag een goede 16 tot 20 uur sliep en de andere uren in de zetel zat. Mijn mama was thuis, de rest van het gezin ook (al moesten die wel naar school) en ook papa kwam af en toe eens naast mij zitten voor een babbel. Dé grote verandering toen: ik ben niet meer teruggegaan naar Leuven om voort te doen met Geschiedenis. Ik zeg niet dat ik mijn weg plots veel klaarder zag, maar wist vooral: dit niet meer. Voor mij heeft dat de weg opengezet naar een paar jaar later tegen mijn ouders kunnen zeggen: ik wil niet meer studeren, ook al heb ik dan geen diploma. Ik wil gaan werken. Dat zat toen, een drietal jaar voor ik dat zo kon zeggen aan mijn ouders, ook al wel te broeden, maar die klierkoorts heeft me er wel toe gedwongen om gesprekken aan te gaan die anders nog jaren uitgesteld zouden geweest zijn.

Voor mij is die periode dus heel cruciaal geweest in eerlijker communiceren naar anderen toe en niet gewoon aanschuiven in het rijtje omdat dat verwacht werd. Nog steeds geen spijt van, vuistje voor mezelf.

Dit kadert binnen twee projectjes hier: #projectblogboek, geïnspireerd door Het Blogboek van Kelly Deriemaeker, en #veertigdagenbloggen, met dank aan Katleen van Verbeelding.  

 

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Veertig dagen bloggen

Body image

Ik snap het niet. Ik ben daar niet alleen in en het is er ook niet plots gekomen, maar: die spiegels overal, wat is daar in godsnaam mis mee?

Onze slaapkamerkast (zo’n goei grote PAX-kast) heeft een spiegelwand. Heel handig eigenlijk, nog steeds geen spijt van. Ik bekijk mezelf dus dagelijks twee keer in geklede en ongeklede toestand in’t groot en gedetailleerd. Ik kan dus vergelijken, zegt. Wat mij opviel: ik kan ‘s avonds naar mezelf kijken en denken ‘lap, die wederhelft heeft toch chance met mij, looking good!’. En de volgende ochtend opstaan (ter info: mijn slaapkop bekijk ik niet zo in die grote spiegel, da’s voor de badkamer) en hoewel er niks veranderd is aan mijn lichaam, toch denken: ‘gij koe’.

Gekleed gaat dat trouwens op dezelfde manier. Ik leef in jeans, zo ongeveer, dus ik zie mezelf vaak in de gelijkaardige of identieke outfits en iedere dag kan mijn gevoel bij dat spiegelbeeld 180° gedraaid zijn. Begrijpe wie begrijpe kan. En ik weet dat dat gevoel van voorbijgaande aard is, maar het kan toch een ferme deuk in je zelfvertrouwen geven waardoor die dag net iets minder goed begint. Er niet in kijken is geen optie, want die kast staat -uiteraard- langs mijn kant van het bed (en is loodzwaar, we krijgen dat ding niet verplaatst) dus blijf ik naar mezelf kijken.

Ik leef in hoop dat het nog wel eens verandert: ik heb jarenlang mijn voeten belachelijk lelijk gevonden (vooral mijn tenen dan) en door vorig jaar keitoffe sandaaltjes te kopen is dat idee toch al wat bijgesteld. Kleine stapjes en zo, we moeten ooit ergens geraken.

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Projectjes, tips, Veertig dagen bloggen

Wishlist: de ervaringen

In navolging van mijn reis-wishlist heb ik ook een ervaringenwishlist: dingen die ik ooit eens wil doen, mits voldoende geld/opties/goesting. (wishlists, ik vind die wel leuk heb ik beseft. En nee, dit zijn nog steeds geen bucketlists, want die MOET je afstrepen en dit zou leuk zijn mocht het ooit lukken)

  • In eersteklas vliegen. Hoe cool zou dat zijn? Een lange vlucht (naar Australië bijvoorbeeld) en dan op mijn gemak kunnen slapen. Comfortabel liggen op een vliegtuig. Dit is zo eentje voor als ik de lotto ooit win, vermoed ik.
  • Een boek publiceren.
  • Een skydive/parachutesprong/paragliding. Zeg ik nu. Wanneer ik daar ooit sta gil ik heel dat land bijeen. Maar whatever: het staat toch in het lijstje.
  • Een parfumworkshop volgen zodat ik eindelijk weet welk parfum bij mij het beste is en wat ik het lekkerste vind ruiken.
  • Een weekend over the top relaxen in een super-de-luxe wellness. Dat is voor wanneer ik dat geld heb om in eersteklas te vliegen.
  • Deelnemen aan de Summer School van de King’s Singers, waar ik ooit al eens over schreef. Een week lang ondergedompeld worden in Engelse zangtechnieken en dat onder begeleiding van mijn persoonlijke zanghelden, ik ben nu al aan het aftellen naar binnen een paar maanden wanneer de inschrijvingen voor 2019 opengaan.
  • Rondrijden met een Mini Cooper gedurende een aantal dagen. Mijn absolute favoriete auto.

Ik word hier eigenlijk wel gelukkig van, van die wishlists maken. Omdat er zotte dingen tussenstaan, maar ook vrij bereikbare dingen. En omdat dromen mij altijd gelukkig maakt. Ahja.

Standard
General blabla, Reizen

Wishlist: de reiseditie

Ik heb geen bucketlist. Ik zou ook niet goed weten wat daarop te zetten, maar ik reis wel héél graag. Dus ga ik voor een wishlist: als ik deze top-10 tijdens mijn leven niet bezoek ga ik mijn leven niet als gefaald beschouwen, maar als ik ze wél kan afvinken ben ik eens zo blij 😉

  • Australië. Dan niet gedurende drie weken, maar wel minstens anderhalve maand. Voor wanneer we op pensioen zijn, vermoedelijk.
  • Peru, meer bepaald de Inca Trail. Moet geweldig zijn.
  • Nieuw-Zeeland. Zie Australië: met drie weken vermoed ik dat we daar niet zouden toekomen.
  • Cruisen naar de Caraïben of de Middellandse Zee. Vrij verschillend en ja, de Caraïben hebben we al gehad. Maar er gaat geen week voorbij (letterlijk) dat we niet naar elkaar kijken en zeggen ‘wanneer gaan we terug?’. Cruisen ligt ons ook blijkbaar geweldig goed, dus dat concept mag op de wishlist 😉
  • Kenia/Tanzania. Safari’s zijn fantastisch en dit is wél mogelijk op drie weken. Muahaha.
  • Jordanië. ‘t Schijnt dat dat prachtig moet zijn, maar wanneer we daar weer veilig naartoe kunnen gaan…
  • Een tropisch eiland voor een week all out, all-in relax. Mozambique, Martinique, Seychellen,
  • Santorini. Vraag me niet waarom, maar dat staat letterlijk al 10 jaar op mijn to-do lijstje. Nu dus ook officieel op de wishlist.
  • Engeland en dan voornamelijk de Lake DistrictIk droom dus letterlijk van twee à drie weken door Engeland rijden, met groene velden, mooie bossen en meren rond mij. En dat Engelse accent, heerlijk.
  • De Zuidelijke Amerikaanse staten en steden. Ik denk dan aan New Orléans, Mississippi in het algemeen, St. Augustine en meer van dat leuks.

Hebben jullie ook zo’n wishlist? Wat staat er bij jullie op?

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven

Watskeburt: februari

Na de laatste donkere maanden hoop ik op meer streepjes zon. Alsjeblieft?

  • Er staat een verjaardags/doopfeestje op de planning: vrienden van ons vieren hun eigen verjaardag en de doop van hun eerste spruit en wij mogen mee gaan feesten. Hoera!
  • Er staan nog een aantal verjaardagsfeestjes van de familie van de wederhelft op de agenda – rol mij naar huis aub.
  • Een concert van Clouseau! Ik kocht vorig jaar (al maanden geleden) de tickets aan en kijk er gigantisch hard naar uit.
  • De jaarlijkse skivakantie komt er aan: ik neem terug les en voorzie veel inhaalslaap (we gaan daar tot frustratie van mijn schoonzus altijd vroeg slapen). We doen trouwens een experiment en gaan niet van zaterdag tot zaterdag, maar van donderdag tot donderdag. Onze poging om files te vermijden en wat meer weekend op het einde te hebben.
  • Ik boekte voor mezelf een ticket voor een avond met enkel musicalmuziek. Ik hoop helemaal zen thuis te komen (en vermoed dat ik wel wat zakdoekjes ga volsnotteren – er zitten pareltjes tussen).
  • We gaan naar een escape room met vrienden.
  • Ook een concert in de Elisabethzaal mag niet ontbreken.

Een korte maar nog steeds gevulde maand. En toch ook vrij veel (naar onze normen) rustige dagen. Hoi februari, nu nog die zon!

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven

2018

Heel de maand januari mag je elkaar een gelukkig nieuwjaar wensen, dus dan vind ik dat ik ook een hele maand januari de tijd heb om te bedenken wat dat nieuwe jaar voor mij in petto kan/mag hebben. Nah!

  • De 10 Miles. Het is officieel, ik heb mij ingeschreven en betaald, dus terug kan ik niet meer. 22 april is D-day, mijn lijf gaat nog wat afzien tot dan. Maar sportiviteit ten top in dat nieuwe jaar, er bestaat geen twijfel over. (Ondertussen schreef ik mij via het werk ook in voor de Urban Trail in Antwerpen. Je kan maar beter wat voorbereiding hebben op die 10 Miles, nee?)
  • Italië. Onze zomervakantie ligt vast: een week Toscane met mijn ouders, nadien een midweekje relaxen in de Provence bij vrienden van mijn ouders en nog een week wandelen in de Franse Alpen. Ik kijk al uit naar mijn eerste gelato.
  • Ik doe weer mee aan de Verbeelding Book Challenge, met veel goesting en ontzettend veel leesplezier. Kom hier, bredere boekhorizonten!
  • Skiën. In februari is het weer van dat: C begeeft zich op de latten en vraagt zich iedere dag af waarom ze dat precies doet. Het kan alleen maar beteren denk ik dan.

Dat is zowat het concrete. Liggen ook op de hoedenplank, maar zijn flexibeler:

  • Beginnen aan verandering in mijn job – ofwel hetzelfde bedrijf maar andere functie, ofwel volledig anders.
  • Piano spelen

 

Standard