General blabla, L/literatuur, TV, Entertainment in het algemeen, Muziek, emoties

As we speak

  • lezen in: blogs. Herlezen van blogs ook (ik ben er zo één ja, moet ik mij daarvoor schamen? Nee, dat zorgt voor goede statistieken voor lieve bloggers). Feelings (ik heb momenteel een abonnement voor een half jaar met dank aan een Bongobon). Dikke boeken met titels die ik niet kan onthouden (het gaat hier over Een klein leven van Hanya Yanagihara, het blijft duidelijk niet hangen na die eerste vijftig pagina’s).
  • kijken naarDie Huis (jup, ik kijk nog steeds graag binnen in het leven van bekende mensen), Youtubefilmpjes met mooie muziek en/of schattige beestjes. The Green Mile (de eerste keer dat ik die zag, hoe schandalig is dat?).
  • nadenken over: het werk, het koor, de work-life balans, hoe zot het is dat Trump president is in het échte Amerika in de échte wereld, klimaatopwarming, afbetalingen van leningen. Het lichte denkwerk, quoi.
  • uitkijken naar: kerstmis. Serieus: ik wil kerstmis. Sneeuw. Regendagen waarbij ik niet voorbij mijn voordeur moet. Rustigere momenten op het werk. Vakantie in 2018.
  • luisteren naar: Bart Peeters met zijn nieuwste kindje Brood voor morgenvroeg (eerste luisterpoging: mwah. Tweede luisterpoging: ow, echt wel een aantal mooie teksten en liedjes), The Book of MormonBeauty and the Beast (soundtrack van de versie van 2017), Rent, het Requiem van Mozart.
  • genieten van: herinneringen aan een jaar geleden, lekkere cheesecake die ik zelf niet gemaakt heb, warme groentensoep die ik wel zelf gemaakt heb, verse frietjes van de schoonvader, een Indian summer die ervoor zorgt dat België even weer gelukkig lijkt, mooie muziekakkoorden.
  • zoeken naar: innerlijke rust. Laat dat even het belangrijkste zijn.
Advertisements
Standard
General blabla, Reizen

#projectblogboek 11: ga door je foto’s op je gsm en kies er een uit. Vertel het verhaal achter de foto.

IMG_1633

Ik vind hem écht wel cool, deze foto. Grappig, want ik kan mij zelfs niet helemaal meer herinneren dat ik hem genomen heb (en mijn GSM blijkbaar op z’n hoofd had staan, wat alleen maar bijdraagt aan het geheel). Dit is één van mijn zussen (de middelste) in Bordeaux afgelopen weekend.

Begin januari, op de nieuwjaarsvergadering van ons gezin (wij noemen dat een vergadering, want wij zijn nogal bizar zo. Ik steek dat volledig op de familie langs papa’s kant), besloten mijn ouders dat we vanaf nu gingen proberen ieder jaar één weekend als gezin op citytrip te gaan. In maart prikten we een datum, in juli kozen we een locatie uit (met veel geprotesteer van mijn broer want Bordeaux, dat trekt op niks en daar is niks te beleven) en begin oktober trokken wij naar daar.

Kleine conclusie: ga naar Bordeaux. Serieus, als je graag (goed) eet en fan bent van Franse steden die op anderhalf uurtje vliegen zijn en waar het weer altijd dat tikkeltje warmer is door de ligging, zet Bordeaux dan op je lijstje. En boek Le carreau, da’s een goeike.

Lange conclusie: voor het eerst in héél lang zijn we erin geslaagd een weekend met elkaar op te trekken zonder ruzie te maken of elkaar (heel) vies aan te kijken. Een klein mirakel. Het appartement dat mijn ouders boekten was fantastisch (gelegen aan de Place des Quinconces, blijkbaar een hotspot mét kermis twee keer per jaar, toevallig ook tijdens ons weekend daar), de sfeer zat goed door het nazomers gevoel van 22 graden en volle zon en eigen grenzen werden verlegd door onder andere een tripje met een Segway. Helemaal mijn ding niet, trouwens, die Segway: ik heb daar een uur verkrampt gestaan, maar mijn broer en zussen waren daar snel én gemakkelijk mee weg. Die sjeesden ervandoor en ik voelde mij vooral oud. En out. ‘t Zal het lot van de oudste zijn.

Maar dus Bordeaux. Wij zijn grote fan en plannen (zoals altijd plannen wij, maar geen idee of het in orde komt) om hier eens een week een huisje te huren en dan de streek ook te verkennen. Het is daar prachtig. En warm, had ik dat al gezegd?

#projectblogboek werd geïnspireerd door het boek van Kelly Deriemaeker. Je weet wel, die van Tales from the Crib

Standard
emoties, General blabla

The most wonderful time of the year

Hier werd ik deze morgen gelukkig van:

  • Mijn fleece voor mijn regenjas terugvinden en die daarin hangen
  • Mijn nieuwe handschoenen (meegenomen uit California waar het prachtig weer was – oeps?) aandoen
  • De bottines en botjes bovenhalen
  • Mentaal beslissen welke thee ik als eerste ga maken eens ik op het werk ben aangekomen
  • Discussies voeren met mezelf of het al tijd is voor warme chocomelk
  • Warmere pyjama’s bovenhalen
  • Een lijstje maken met dingen die ik wil maken tijdens de koudere periode van het jaar (zowel zoet als zout)
  • Een baasje met hond op een zebrapad zien oversteken en moeten lachen omdat die hond zo enthousiast richting zijn baasje sprong met iedere stap (het was een Lassie, dus de haren flopten op en neer)

Dat laatste puntje past niet echt in het rijtje, maar voor de rest ben ik eigenlijk gewoon gelukkig dat de herfst weer in het land is. En dat ik nog wat vakantiedagen gepland heb om zalig niks te doen, dat ook.

Standard
Cultuur, General blabla, L/literatuur, tips

Verbeelding Book Challenge 2017: augustus – september

Dit las ik deze maanden:

  • Hidden figures – Margot Lee Shetterly. Het boek stond klaar op mijn e-reader en tijdens de vlucht naar Amerika zag ik de film staan in de opties. Ik heb dus eerst de film gezien en dan het boek gelezen (de film is uiteraard anders dan het boek, met een paar daden van anderen in één personage geduwd, maar zeker ook een aanrader), maar wow. Dat lijkt gewoon een parallel universum en ik kan me echt niet voorstellen wat de Afro-Amerikaanse gemeenschap allemaal heeft moeten ondergaan en nog steeds voor staat. Zotte dingen.
  • The Princess Diarist – Carrie Fisher. Ik had hier meer van verwacht. Misschien omdat ze dit jaar zo opgehemeld werd na haar dood, misschien omdat verschillende mensen die ik volg en bewonder haar ook zo bewonderden. Die verwachtingen waren waarschijnlijk gewoon te hoog gespannen, want het is zeker geen slecht boek. Zelfs roddels over de Star Wars periode, iets wat ik altijd wel kan smaken. Maar het heeft me helaas niet zo gepakt. Achja.
  • Secrets in Death – JD Robb. Nummer 45 in de reeks ondertussen al en het blijft een waanzinnig fantastische reeks. Je kan me op verschillende manieren tegen de schenen schoppen (wie niet?), maar zeggen dat Nora Roberts AKA JD Robb niet kan schrijven staat zeer hard in de top 5.
  • Het smelt – Lise Spit. Na bijna twee jaar aanwezig te zijn in boekenlijsten en reviews heb ik me er eindelijk aan gezet (en zo voelde het wel: ik heb moeten werken op het uit te lezen). Ik kende het raadsel dat zo’n grote rol speelde in het boek al, dus wist vrij snel waar het hoofdpersonage naartoe wou. Er waren scenes die mij totaal niet konden boeien, maar andere waar ik wél door gepakt werd (alles waar Tesje in voorkwam, min of meer). Blij dat ik het gelezen heb, ik kan er perfect mee leven als ik het boek nooit meer moet vastnemen.

Als ik het neergeschreven zie, lijkt het alsof ik niet veel gelezen heb de laatste twee maanden. Eigenlijk wel, maar dit zijn alle nieuwe boeken die ik gelezen heb; alle boeken die ik herlees zet ik er niet mee op.

  1. Een boek met meer dan 700 pagina’s
    • De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch. Al een aantal keer in begonnen, maar telkens op slechte momenten. Een nieuwe poging in 2017 dus!
  2. Een boek met minder dan 200 pagina’s
  3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
    • Between the lines van Jodi Picoult en Samantha Van Leer, een moeder-dochter team. Of een boek van P.J. Tracy, nog zo’n moeder-dochter team.
  4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
    • The Bone Season van Samantha Shannon. Klein beetje confronterend om te zien hoeveel mensen van mijn leeftijd en jonger bestsellers geschreven hebben.
  5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
    • Eerlijk? Eender welk boek van Nora Roberts en die brengt jaarlijks wel een viertal boeken uit. Ik heb nog keuze 😉
  6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.)
  7. Een boek gepubliceerd in 2017
  8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant, …)
  9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt
    • You can’t touch my hair van Phoebe Robinson. Ik ben die tegengekomen op de luchthaven van Miami, was gefascineerd genoeg om de titel te noteren in mijn GSM en kijk, nu kan ik hem hier inzetten. Hoera!
  10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
    • Seveneves van Neal Stephenson. Staat al een jaar of zo op mijn ‘moet ik lezen’-lijstje, maar ik kom er niet toe. Misschien zo wel?
  11. Een boek met een kleur in de titel
    • Red Rising van Pierce Brown. Zowaar een dubbelslag: een kleur in de titel én in de auteursnaam 😉
  12. Een boek met een nummer in de titel
    • Vele hemels boven de zevende van Griet Op de Beeck. Ook zo eentje waar ik de titel al vaak van heb horen vallen maar die ik nog niet gelezen heb. Jongens, mijn ‘te lezen’-lijstje gaat gewoon leeg zijn tegen het einde van het jaar! Of nog drie keer zo vol staan, dat kan ook.
  13. Een boek met een illustratie op de cover
  14. Een non-fictie boek
  15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
    • Ik wil al heel lang The Book Thief van Markus Zusak lezen, lijkt me een ideaal moment.
  16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht, …)
  17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
  18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat
    • The Christmasaurus van Tom Fletcher. Drie keer raden welk seizoen hier centraal staat…
  19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
  20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd
    • Een goed moment om mijn klassiekers nog eens te bekijken, bijvoorbeeld Sherlock Holmes van Arthur Conan Doyle.
  21. Een boek dat je al een keertje las
    • Daar zit ik al aan, ik herlas net de 5 boeken van Melissa Nathan. Dikke tip voor wie feel good-lectuur nodig heeft.
  22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt
    • Ik heb de omschrijving geherinterpreteerd en heb gekozen (uiteindelijk) voor La part de l’autre van Eric-Emmanuel Schmitt. Een ver-van-mijn-bed boek qua verhaal en achtergrond, over Hitler en een wat-als interpretatie.
  23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
    • Beautiful Ruins van Jess Walter. Ah, Italië. Het wordt tijd dat ik nog eens van jouw zon geniet.
  24. Een boek uit de bibliotheek
    • Dat betekent dus naar de bibliotheek gaan. Ik heb volgens mij geen geldige lidkaart meer. Aaah.
  25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid
  26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
  27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las
    • Het gouden ei van Tim Krabbé. Zelfs geen flauw benul waar het precies over ging, maar ik weet dat ik het gelezen heb in het vierde of vijfde middelbaar, ik ben het even kwijt.
  28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij
  29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
    • Of Mice and Men van John Steinbeck, blijkbaar nog steeds op de gebande-boekenlijst in Amerika.
  30. Een eerste deel in een reeks
    • City of Bones van de Mortal Instruments-reeks door Cassandra Clare. Al een tijdje iets waar ik af en toe aan dacht, maar nu dus de uitgelezen kans om ze op het lijstje te zetten.
Standard
General blabla, Reizen

#projectblogboek 9: deel je wishlist voor kerst/je verjaardag/de zomer

Ik kies voor een wishlist voor mijn vakantie, want deze post is gescheduled (oooooh): ik zit eigenlijk nu in Amerika. Aaaah. Dus: mijn wishlist!

  • Genoeg zon om gelukkig van te worden, niet een hele reis lang een hittegolf
  • Beerloze wandelingen in de nationale parken (Yosemite, I’m looking at you dude)
  • Een uitgestorven Disneyland California waar we alles wat we willen doen zeker drie keer kunnen doen zonder één keer aan te moeten schuiven
  • Rustig water wanneer we de ferry naar Alcatraz nemen (en terug)
  • Prachtige zonsondergangen en zonsopgangen telkens we zo zot zijn om zo vroeg of laat in een nationaal park te staan
  • Fantastisch lekker eten (en een kleine kostprijs) wanneer we in Napa gaan eten
  • Genoeg tête-à-têtes met de wederhelft, ook al is de schoonzus mee

Mijn idee voor de wishlist haalde ik uit Het Blogboek van Kelly. Een aanrader!

Standard
General blabla

#projectblogboek 8: schrijf over een product/dienst/voorwerp dat voor jou onmisbaar is

Ik heb een laptop, een smartphone, een e-reader. En wat ik het allermeeste zou missen is eigenlijk mijn papieren agenda.

In oktober begin ik al te zoeken naar een agenda voor volgend jaar (die van dit jaar is, duh, Disney) waarbij ik let op een toffe cover, genoeg ruimte binnenin om wel wat dingen te kunnen noteren, een weekoverzicht over twee pagina’s en vooral een formaat dat niet té groot mag zijn: ik neem die agenda letterlijk overal mee naartoe, die moet in iedere handtas passen (je weet nooit met de familie van de wederhelft wanneer er een etentje moet gepland worden).

Al de rest kan ik nog min of meer opvangen wanneer dat verdwijnt, maar mijn agenda is onmisbaar: ik zou rondlopen als kip zonder kop zonder dat ding.

Mijn ideeën rond het #projectblogboek doe ik op in datzelfde Blogboek van Kelly Deriemaeker

Standard
emoties, General blabla

#projectblogboek 7: deel een gênant verhaal

Oef. Zo heb ik er wel een aantal: zoals die keer toen mijn broek op de fiets gescheurd bleek te zijn (twee weken geleden, en het was verdorie zelfs mijn lievelingszomerbroek), die keer dat mijn broek gescheurd bleek te zijn op het werk (halverwege de dag, net na de middag ontdekt zodat ik uiteraard niet meer naar huis kon om snel een nieuwe aan te doen), die keer dat mijn overheerlijke en gigantisch gehypete chocomousse meer soep was dan chocomousse, …

Ik ga er trouwens van uit dat het mijn gênant verhaal moet zijn. Misschien moet ik maar één van de wederhelft vertellen 😉 Nee, kom, braaf zijn: mijn gênant verhaal. Gather ’round kids, let me tell you a story!

Het is niet echt een gênant verhaal (ik kom niet onmiddellijk op zo’n verhaal), maar wel een verhaal dat mijn naïviteit benadrukt. En ja, ik ben heel naïef. Zo erg dat ik zelfs niet doorhad dat… Maar wacht, het verhaal.

We schrijven eind september 2015. Ik spreek af met een ex-collega om te gaan lunchen (handig, op een kilometer van je vorige job gaan werken) en het gespreksonderwerp valt op trouwen en mijn gebrek aan aanzoek. Op dat moment zijn de wederhelft en ik zes jaar samen en weet God en klein Pierke dat ik dat al lang tijd vind voor dat aanzoek. Ik zeg, met de naïviteit die echt wel mijn handelsmerk aan het worden is: het zal niet voor dit jaar zijn. Maar hé, eigenlijk is dat zelfs niet zo erg: ‘t is niet dat we daardoor uit elkaar zouden gaan of zo. My time will come!

Die zaterdag heeft de wederhelft een koordag (en misschien nog wat werk af te werken) en blijf ik rustig thuis. Ik bel mijn mama op, want we moesten nog wat concreet afspreken voor een etentje. Tijdens het telefoontje hoor ik mijn mama plots zeggen ‘Hoezo, F. (de wederhelft) is hier?’ Ik denk: he, die ging toch naar Mortsel en Brussel? Wat doet die dan daar? Gevolgd door mijn mama die zegt: ‘ahnee, papa denkt dat hij zijn auto gezien heeft, maar ‘t zal een andere grijze auto zijn’. Beste lezers, ik geloofde haar. Erger nog: nadien vertelde ik erover aan de wederhelft en zei ik lachend: ik dacht al even dat je mijn papa’s zegen voor een aanzoek was gaan vragen. Reactie van de wederhelft: Zot, dat heb ik niet nodig.

De week daarop trekken wij (de wederhelft en ik, mijn schoonzus en hun nicht) naar Disneyland Parijs, ons quasi-buitenverblijf. De avond voordien gaan we eten bij mijn schoonvader en fietsen we terug naar huis. Halverwege (ter hoogte van het stadspark) vraagt de wederhelft aan mij of ik zijn GSM bij heb. Ik zeg nee, hij zegt ‘lap, we moeten terug, die ligt daar nog’. Ik denk: zot, ik fiets gewoon verder, daar heb je mij niet voor nodig.

In Disneyland zelf lopen we gelukkig te wezen wanneer de wederhelft rond 16h opmerkt dat hij toch graag naar het hotel zou terug willen keren om te zien of alle bagage op de kamer gezet werd (we hadden een zalige korting op hét Disneyland Hotel kunnen bekomen, waar ze je auto wegzetten en je bagage op de kamer zetten wanneer die klaar is, zodat je zelf onmiddellijk het park kan induiken). Ik denk: dat doen we straks wel, eerst een trui voor de schoonzus zoeken (want we zijn daar tenslotte met vier), waarop de schoonzus: hij gaat toch gaan en straks is hij die sleutel van de kamer kwijt. Ga maar mee!

In de kamer begin ik enthousiast de bagage te tellen. Ik draai mij om om vriendelijk I told you so te zeggen aan de wederhelft (die vertrouwde het zo niet), wanneer blijkt dat die op zijn knieën voor mijn neus zit. En dat ik misschien toch eens moest beginnen opletten.

Wat bleek: tijdens die koordag was de wederhelft samen met mijn schoonzus, mijn jongste zus en zijn quasi-mama mijn verlovingsring gaan kiezen. Hij was nadien daadwerkelijk langs mijn ouderlijk huis gegaan om te melden dat hij mij ten huwelijk ging vragen. Die GSM die hij vergeten was? Had hij opzettelijk achtergelaten, zodat hij en privé aan zijn papa kon zeggen dat hij mij ten huwelijk ging vragen. Die schoonzus die mij richting hotel duwde? Die zat even hard op hete kolen als de wederhelft om die ring uit zijn rugzak te krijgen.

Verhaal kort gemaakt: nee, ik heb daar dus echtig-int-echtig niks van gemerkt. Ik vond het wel goed zo: het was een totale verrassing. Dus niet echt een gênant verhaal, maar wel een ‘had jij dat nu écht niet door?!?’-verhaal.

Veel andere gênante (en een pak meer minder gênante verhalen) vind je terug bij Kelly, de schrijfster van het Blogboek waar ik dit #projectblogboek rond doe.

Standard