Cultuur, General blabla, Muziek, TV

#projectblogboek 14: Ga dieper in op iets in het nieuws waar je een mening over hebt

Mijn familie en zelfs vrienden en collega’s hebben het de laatste tijd nogal regelmatig over één programma: Thomas speelt het hard, op Canvas. Het concept? Thomas Vanderveken (waar ik wel een band mee heb: hij is al een aantal keer presentator geweest bij een duidingsprogramma rond de Koningin Elisabethwedstrijd en was de BV toen ik jurylid was van de publieksjury voor de Gouden Uil – nu de Fintro Literatuurprijs) ging een jaar geleden de weddenschap met zichzelf aan: hij zou proberen het pianoconcerto van Grieg te leren spelen met als apotheose een concert in De Bijloke in Gent met het Brussels Philharmonic.

Moet erbij verteld worden: Thomas is al geen slechte pianospeler. Heeft conservatorium gedaan en voorzover ik begrepen heb is hij toch altijd wat blijven spelen. Er is natuurlijk een verschil tussen ‘is altijd wat blijven spelen’ en ‘kan een pianoconcerto van meer dan een half uur samen met een professioneel orkest brengen’. Wat leuk was: hij daagde ook anderen uit om mee te doen. Ik weet dat bijvoorbeeld mijn jongste zusje heel geïnteresseerd was, maar uiteindelijk is afgehaakt omdat ze nergens een stuk vond dat ze fatsoenlijk genoeg vond om als uitdaging op te nemen (ze speelt saxofoon). Ik heb mezelf wijselijk afzijdig gehouden: sinds begin dit jaar staat er bij ons thuis een piano (in bruikleen van mijn ouders), maar als ik daar al twintig keer op gespeeld heb sindsdien zal het veel zijn. De winnares (want het is een dertienjarige violiste die de kijkerswedstrijd gewonnen heeft) speelt het voorprogramma van Thomas in diezelfde Bijloke. Dat is toch cool?

Waarom wou ik hier wat meer op ingaan? Zelf hebben we altijd muziek gekend; Sinterklaas kwam niet tenzij wij de avond voordien mee aan de piano liedjes gingen zingen, we waren allemaal ingeschreven op de muziekschool voor onze lagere graad, de radio stond altijd op. Zowel modernere muziek (radio, Disney) als klassieke muziek (opnieuw radio, mama die piano speelde, CDs die werden opgezet) passeerden de revue en ik heb daar zelf altijd enorm van genoten. Ik heb ook altijd wel geweten dat dat bij andere gezinnen misschien minder was, maar ik vond dat net een enorm pluspunt aan mijn gezin en familie: muziek werd en wordt gigantisch hard geapprecieerd. In die mate dat je er soms zelfs een kleine degoût van kreeg wanneer je weer maar eens een stukje moest spelen op een familiefeest. We zijn er bijna allemaal zonder kleerscheuren uitgekomen (mijn broer speelt wel geen instrument meer en is bij mijn weten ook niet echt meer bezig met muziek). Ik moedig dit soort programma’s dus ook alleen maar aan. En OK, het wordt soms nogal overdramatisch aangebracht, maar dat is TV vermoed ik.

Thomas, je doet dat goed jongen. Blijven voortdoen en tot bij de Koningin Elisabethwedstrijd 😉

PS: volgend jaar is het centrale instrument in de KEW zang, vreemd genoeg mijn minst favoriete jaar gezien mijn eigen liefde voor zang. Als het piano is word ik helemaal week en neem ik alle afleveringen op – ik word daar zalig relaxed van.

#projectblogboek werd geïnspireerd door het Blogboek van Kelly Deriemaeker, blogster extraordinaire van Tales from the Crib. 

Advertisements
Standard
Eten, General blabla, Weekmenu's

Weekmenu: week 48

Disneyland, Disneylaaaaaaaaaaaaand.  Lees gerust mijn weekmenu terwijl ik een vreugdedansje doe want vrijdag zitten we in Disneyland.

  • Maandag: scampi in de wok
  • Dinsdag: eerst aperitief met de collega’s, nadien terug naar Kommilfoo op uitnodiging van de schoonzus. Mmmmm.
  • Woensdag: witloof (en voetselder) in de oven
  • Donderdag: hotdogs en hamburgers op het werk om Music for Life te steunen met onze Quiz for Life. Ik wil een revancheke, want de laatste twee jaar waren we telkens tweede: ik wil die eerste plaats! #nevergonnahappen
  • Vrijdag: eerste dag Disney en we boekten ‘s avonds in het restaurant van ons hotel
  • Zaterdag: we gaan eten met zicht op de bootjes van Pirates of the Caribbean
  • Zondag: frietjes. Of Deliveroo. Maar vooral: ‘s avonds thuis toekomen en afvragen wanneer je een volgende keer kan boeken naar Disneyland. #disneyforlife
Standard
emoties, General blabla

Emoties op het werk

Ik heb al vaak geschreven over het feit dat wij als collega’s zo goed aan elkaar hangen. Dat is ook zo, getuigen daarvan zijn de sushi-avondjes, Singstar-dates en weekendjes Londen die onder andere gepland worden (er zijn ook plannen om eens een Srprs.me weekendje op poten te zetten voor de leut; we doen ons best). Ik ben ondertussen ook al oud en wijs genoeg om te weten dat aan relaties (en dan heb ik het over het brede begrip ‘relaties’, niet over liefde of zo) regelmatig wel eens iets wijzigt. Zo ook bij ons nu.

Het merendeel van de collega’s hangt nog steeds goed aaneen, maar met één collega hapert er iets. Klinkt grof, maar het klikt gewoon niet meer zo goed: door omstandigheden werkt die collega maar 16 uur op een 40-urenregime. Dat is zo gegroeid, wij zijn daarvan op de hoogte en hebben daar in se geen problemen mee. Waar we wél problemen mee hebben is dat die collega nu al meer dan een maand thuiszit (want ‘het gaat niet meer’ – wij als voltijds werkenden denken dan ‘hmmmm’) en ons af en toe een mailtje stuurt. Die mailtjes worden op de slechtst mogelijke momenten gestuurd: zo kregen we bijvoorbeeld een mailtje na de grote release die volledig fout verliep (met superveel werkdruk tot gevolg voor ons) waarin er gemeld werd ‘dat het goed was dat ik thuis zat; als ik al die mailtjes zie passeren word ik gewoon al moe bij het zien’. Dat komt niet echt collegiaal over.

Ook mailtjes over wat er allemaal tijdens die afwezigheid gedaan wordt bereiken ons: eerlijk, ik erger mij vooral aan meldingen over hoeveel dutjes er gedaan werden, hoeveel boeken er al gelezen werden en meer van dat leuks. Ik vermoed dat de collega in kwestie ons zo op de hoogte wil houden van hoe hard het allemaal niet meer ging, maar dit lijkt mij gewoon slechte communicatie. Je kan er ook niet echt iets op zeggen, want boertig overkomen is mijn doel nu ook weer niet. Het grote nadeel (buiten het feit dat we nu met iemand minder het werk moeten verzetten) is dat we écht wel vervreemden van die collega. Op het trouwfeest van een andere collega zaterdag was iedereen aanwezig, maar ik moet toegeven dat ik niet veel zin had om met die ene collega te spreken en die dus ook ontweken heb. Volledig eerlijk: de goesting om te spreken over hoe het met hen ging ontbrak volledig.

Ondertussen betrap ik er mij op dat ik mentaal geen rekening meer met hen hou: wanneer er wijzigingen aan de infrastructuur gebeuren, denk ik er niet aan om die lege bureau ook te consulteren of erbij te betrekken. Mijn grote vraag: ben ik nu fout bezig of is dat normaal?

Standard
emoties, General blabla

#projectblogboek 13: geef iemand ongevraagd advies

Beste stadsbestuur van Antwerpen,

Ik ben sinds een kleine week al vijf jaar trots officiële inwoner van deze prachtige stad. Jawel, Facebook moest me eraan herinneren, maar dat neemt niet weg dat ik hier heel graag woon. Zo graag zelfs dat ik hier samen met mijn echtgenoot een huis kocht waar we voldoende ruimte hebben om kinderen groot te kunnen brengen. Je ziet, ik ben gemotiveerd om anderen te overtuigen van de pracht, praal en practiciteit van het wonen in ‘t Stad. Er zijn echter wel wat verbeterpunten vrees ik. Geen nood, ik sluit deze blog af met voordelen ook, maar zie het eerste gedeelte vooral als opbouwende kritiek.

  1. Politiek is allemaal goed en wel, maar het belangrijkste als een stadsbestuur lijkt mij het verbeteren van de stad waarover jullie besturen en niet het promoten van de eigen politieke agenda als die alleen maar dingen verergerd in diezelfde stad. Zoals daar zijn: het opnieuw promoten van Koning Auto (Antwerpen tramstad, ammehoela om het even op z’n Nederlands te zeggen). Sinds de knip is het van kwaad naar erger gegaan, vrees ik. Hoe vaak ik collega’s niet hoor zeggen dat Antwerpen binnengeraken met de auto (van eender welke richting) ‘s ochtends onmogelijk is: ontelbare keren. Toegegeven, zelf merk ik daar niet zo veel van aangezien ik met de fiets naar het werk bol, maar toch: positieve promo kan je het bezwaarlijk noemen.
  2. Over dat fietsen gesproken: het kwam al regelmatig in het nieuws, maar dames en heren: het is abominabel. Betere fietspaden, meer fietsveiligheid en graag ook wat meer prioriteit voor diezelfde fietsers (en voetgangers) alstublieft. Het voetvolk en pendelend personeel zal u dankbaar zijn.
  3. Verbetering van algehele leefstructuur zou ook mogen. Ik kan niet zeggen of dit nog altijd zo is, maar ik ben mij nu al in grote stress aan het denken bij het idee dat ik ooit een crèche zal moeten zoeken voor mijn niet-bestaande nakomeling en dat ik én geen plaats ga hebben én mij blauw ga betalen. Wie weet is dat ondertussen anders (hoewel mijn collega’s mij bezweren van niet, boe), maar het lijkt wel een probleem van steden te zijn. Misschien een plan om daar eens pionier in te spelen en het structureel voor Antwerpen op te lossen?

Zoals in het begin van de post al werd aangehaald: ik ben ook een grote fan van Antwerpen. Mijn lieve wederhelft is hier met geen stokken weg te krijgen, dus om onze relatie een overlevingskans te geven heb ik vijf jaar geleden toegezegd om samen te gaan wonen in ‘t Stad. Groot was mijn verbazing toen bleek dat ik dat eigenlijk geweldig vond. Waarom? Daar zijn ook een hoop redenen voor:

  1. De culturele en gastronomische cultuur is fenomenaal. Ik stap mijn fiets op en sta op maximum een half uurtje overal waar ik zijn wil, of dat nu gaat om een tweesterrenrestaurant of een waanzinnig museum.
  2. De winkeliers in Antwerpen zijn er van op de hoogte dat mensen vaak tot 18h moeten werken. Dat betekent dat de Colruyt achter mijn hoek standaard open is tot 20h (en op vrijdag zelfs tot 21h), dat de grote Delhaize wat verderop gelijkaardige uren heeft en dat er minstens drie winkels (opnieuw binnen een bereik van twee kilometer, allemaal te voet doenbaar) open zijn op zondagvoormiddag. Dat betekent dat ik mogelijkheden heb om zelf nog inkopen te gaan doen ‘s avonds als ik daar ‘s middags (of een paar dagen voordien) geen tijd voor heb gehad én dat ik mij daar niet dubbel voor moet plooien. Hartjes Antwerpen, dikke vette hartjes.
  3. Ik knijp me regelmatig nog in mijn arm of betrap mezelf op een gigantische glimlach: ik woon hier gewoon graag. Ik heb een geweldig huis (akkoord, nogal héél duur, mat dat nemen we erbij) met een tuintje, een verkeersluwe straat en een woon-werkverkeer dat fenomenaal zalig is door de korte afstand. ‘s Winters geraken we vlotjes bij de kerstmarkt, in de zomer zijn er tal van eet-, drink- en andere leuke festijnen in de buurt. Alles is gemakkelijk bereikbaar én lang aanwezig. Antwerpen, er kan aan gesleuteld worden, maar het begin zit al goed.
Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

#projectblogboek 12: Neem een dag lang foto’s van alles wat je doet en maak er een plog van

Ik voorzag twee fundamentele problemen met deze post: ik ging er niet aan denken om foto’s te nemen en mijn foto’s gingen op niks trekken. Punt één heb ik opgelost door zowat ieder uur een herinnering in mijn gsm te steken zodat ik toch zeker een zevental foto’s had (zucht), punt twee is helaas real life: ik ga daar niks aan proberen verbeteren. Het enige wat ik wél heb geprobeerd is geen al te privé- of jobgerelateerde feitjes erin te steken. Check. Dames en heren, mijn maandag 6 november!

Het verhaal (te volgen aan de foto’s van linksboven naar onder):

  • ‘s Ochtends stond ik op en probeerde ik uit te vogelen wat er allemaal ging gebeuren die dag. Mijn vaste waardes daarin: mijn bujo (dat oranje schriftje), mijn laptop (ja hoor, mét Disneyland-achtergrond) en mijn GSM, maar die lag precies niet op de tafel. Lagen ook nog op tafel: mijn reisdagboek (ja, ik hou dat bij als we grote reizen maken zoals de Westkust en de huwelijksreis) want dat wou ik nog uitschrijven, een doos met zakdoekjes want mijn verkoudheid is nog niet volledig weg, rechts een hoop kerstcadeautjes die ingepakt zijn (yay!), kaarsjes, een schaar/tang om brandende theelichtjes op een veilige wijze in hun houdertjes te plaatsen en lucifers. En nog wat brol links en rechts #reallife
  • Aangekomen op het werk staat de laptop uiteraard ook daar op. Je ziet hier een screenshot van ons logsysteem, een oranje doosje waarin mijn theevoorraad zit en een blocnote waarmee ik mij doorheen de dag worstel. Uit beeld: keitoffe collega’s, frustratie die bij iedereen zo hoog zit dat hij bijna zichtbaar is, hopen chocolade om elkaar er doorheen te sleuren en een headset met Skypesysteem waar er grondig op gevloekt wordt tegenwoordig.
  • Hier in beeld: mijn Disneybeker met een goede portie chocomelk en melkschuim. Minder in beeld: mijn waterfles en theehouder, een headsethouder en mijn knie (ooh).
  • Tijdens mijn lunchuur probeer ik regelmatig buiten rond te wandelen, zeker als het mooi weer is. Hier zit ik aan de zijkant van het Paleis, maar drie minuutjes wandelen van het werk. Jup, de Meir en omgeving is een dankbare locatie om rond te struinen. Hartjes voor herfst trouwens.
  • Mijn laptoptas (met een streepje paars van de hoes): normaal gezien zit mijn laptop in een plastieken zak, maar ik was nu te voet naar het werk gegaan omdat ik nadien de auto van mijn mama moest gaan ophalen in de garage van mijn papa (vraag me niet hoe die daar geraakt is) zodat ik die bij mijn ouders thuis kon afzetten. Dat kon, want op maandag gaan mijn mama en ik samen naar de repetitie van het koor, dus dat kwam goed uit. Te voet naar het werk gaan betekent ook dat ik liever niet met te veel gerief over mijn schouders sleur, dus gebruikte ik de tas met wieltjes die we vorig jaar van het werk kregen. Moet toch zeker de tweede of derde keer geweest zijn dat ik dat ding gebruikte.
  • Een smsje naar de wederhelft (die Francis heet *wuifwuif*) om te melden dat de training die ik op 13 november ging geven gecancelled werd door een gebrek aan inschrijvingen en dat ik dus verlof kon aanvragen (hij had sowieso op 13 november verlof omdat zijn werk dan 11 november had gepland). Bij deze kan ik melden dat ik die dag verlof gekregen heb 😉 Oh, en wij communiceren wel dagelijks hoor. Alleen niet altijd via sms, maar vaker via telefoon (de wederhelft smst niet zo graag).
  • Op de website van De Morgen zag ik een melding dat er een nieuwe reeks begon die avond op Canvas, genaamd De Strafpleiters. Bij het uittypen van de blog heb ik de opname nog niet gezien, maar het wordt gepresenteerd/geleid door Gilles De Coster en ik zie die wel graag bezig. Via die post-it dacht ik eraan om die reeks op te nemen, hoera!
  • Op typische wijze ben ik mijn GSM thuis vergeten bij het naar de repetitie vertrekken, dus geen foto van mijn keicoole leenauto 😉 Wel een foto van toen ik de eerste keer die avond thuiskwam en dacht ‘oh, die wolken zien er cool uit’.
  • De laatste foto van de dag is die van mijn avondritueel: een antwoord geven op een vraag in mijn Q&A-boekje (ik ben nu bezig aan het vierde jaar in dat boekje) en kruiswoordraadsels invullen. In mijn bed ja, da’s comfortabeler dan aan een tafel en als ik boven dat kruiswoordraadsel in slaap val, kan ik het gewoon wegleggen en het licht uitdoen.

Kijk, het valt beter mee dan ik had verwacht, zo’n plog 🙂

Het #projectblogboek is gebaseerd op het originele Blogboek van Kelly van Tales from the Crib, één van mijn bloghelden.  

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven

Watskeburt: november

  • Ik zing een concertmis op 1/11 in Antwerpen met het koor – handig, ik heb met momenten geen stem met dank aan verkoudheden. Benieuwd hoe dat nog evolueert.
  • Op 3 en 4 november wordt Kelly op de Boekenbeurs verwacht. Ik ga binnenspringen denk ik 🙂
  • Mijn opa wordt 79 en dat wordt gevierd!
  • Mijn zus geeft haar laatste concert met de harmonie uit Hoboken – wij gaan steunen.
  • Ik geef mijn eerste volledige opleidingsdag.
  • Een collega trouwt en wij gaan dat feestje op gang trekken 😉
  • Mijn andere grootvader wordt 89 en ook dat wordt gevierd.
  • Het kot van de wederhelft doet van reünie en er gaan geruchten op over een escape room.
  • Het werk zorgt voor de jaarlijkse quiz om Music for life te steunen.

Ondertussen mag ik binnen een maand van mezelf weer kerstmuziek opzetten. 2017, niet zo snel jong.

Standard
emoties, Entertainment in het algemeen, General blabla, L/literatuur, Muziek, TV

As we speak

  • lezen in: blogs. Herlezen van blogs ook (ik ben er zo één ja, moet ik mij daarvoor schamen? Nee, dat zorgt voor goede statistieken voor lieve bloggers). Feelings (ik heb momenteel een abonnement voor een half jaar met dank aan een Bongobon). Dikke boeken met titels die ik niet kan onthouden (het gaat hier over Een klein leven van Hanya Yanagihara, het blijft duidelijk niet hangen na die eerste vijftig pagina’s).
  • kijken naarDie Huis (jup, ik kijk nog steeds graag binnen in het leven van bekende mensen), Youtubefilmpjes met mooie muziek en/of schattige beestjes. The Green Mile (de eerste keer dat ik die zag, hoe schandalig is dat?).
  • nadenken over: het werk, het koor, de work-life balans, hoe zot het is dat Trump president is in het échte Amerika in de échte wereld, klimaatopwarming, afbetalingen van leningen. Het lichte denkwerk, quoi.
  • uitkijken naar: kerstmis. Serieus: ik wil kerstmis. Sneeuw. Regendagen waarbij ik niet voorbij mijn voordeur moet. Rustigere momenten op het werk. Vakantie in 2018.
  • luisteren naar: Bart Peeters met zijn nieuwste kindje Brood voor morgenvroeg (eerste luisterpoging: mwah. Tweede luisterpoging: ow, echt wel een aantal mooie teksten en liedjes), The Book of MormonBeauty and the Beast (soundtrack van de versie van 2017), Rent, het Requiem van Mozart.
  • genieten van: herinneringen aan een jaar geleden, lekkere cheesecake die ik zelf niet gemaakt heb, warme groentensoep die ik wel zelf gemaakt heb, verse frietjes van de schoonvader, een Indian summer die ervoor zorgt dat België even weer gelukkig lijkt, mooie muziekakkoorden.
  • zoeken naar: innerlijke rust. Laat dat even het belangrijkste zijn.
Standard