General blabla, Het dagelijks overleven

As we speak

  • Aan het lezen in: La part de l’autre, nog steeds. Langzaam maar zeker is er vordering, maar ik raak snel afgeleid: een nieuw boek van Nora Roberts, een handleiding over Bullet journaling, boeken die ik toch nog eens wil herlezen. Ik vermoed dat La part de l’autre mijn enige geplande gelezen boek van juni 2017 wordt.
  • Aan het kijken naar: zonsondergangen. Jeroen Meus en zijn Goed volk (ik heb geweend bij die aflevering over de chassidische joden. En die over het Vreemdelingenlegioen. En misschien nog bij een aantal andere afleveringen ook.). De aflevering van Tom Waes over 12-12 (jij stort toch ook?).
  • Aan het hopen op: meer uren in een dag. Meer geld om tegen onze vakantie in Amerika te smijten. Zonnig weer vrijdag en zaterdag (momenteel ziet het er goed uit: een zonnetje én niet te hoge temperaturen!).
  • Bezig met: bullet journalen. Allemaal de schuld van Kelly, die zo’n tof boek schreef dat zo glashelder ineen zat dat ik vanalles aan het herschikken ben vanaf nu. En stiekem ook zin om dat #projectblogboek ooit eens aan te pakken. Misschien iets voor de zomermaanden, wanneer de rest wat meer op z’n gat ligt? Koken en bakken, dat ook.
Standard
Eten, General blabla, Weekmenu's

Weekmenu: week 25

Deze keer nogal vroeg, maar het belooft een volzet weekend te worden (zaterdag een hele dag sauna – thank God – en zondag een marathon proberen wandelen, ‘t schijnt dat dat tijd vraagt): ik ben er klaar voor!

  • Maandag: wok (nog twee koorrepetities te gaan en dan is het zomerstop, ik kijk er eigenlijk wel wat naar uit)
  • Dinsdag: fishsticks met sla
  • Woensdag: tomate farcie, aangezien dat er vorige week niet van gekomen is en ik daar wel goesting in heb
  • Donderdag: ik hoop op Deliveroo, aangezien ik zen de avond inga (een gezichtsbehandeling en massage zullen mijn deel zijn #bliss)
  • Vrijdag: mijn verjaardag! Ik werk een halve dag en trek nadien richting mijn ouders voor zon, BBQ en plezier
  • Zaterdag: nog meer zon, BBQ en plezier met de vrienden!
  • Zondag: naar de schoonpapa
  • Desserts: ik maak vrij veel in week 25. Om te trakteren op het werk heb ik havermoutkoekjes met chocolade en cheesecake voorzien, voor zaterdag ga ik voor tiramisu en crumble van rabarber en aardbeitjes. En ik hoop op taart vrijdagavond. Ik denk ook dat ik deze zondag zo ver mogelijk probeer te geraken, puur om volgende week veel dessert te kunnen eten 😉
Standard
Cultuur, Entertainment in het algemeen, General blabla, Het dagelijks overleven, Muziek, Reizen, Uncategorized

Watskeburt in juni

Juni: de maand met de langste dagen, mijn verjaardagsmaand én een maand waar wat gepland staat – en toffe dingen, niet normaal. Ik kijk uit naar juni, ja 🙂 Wat staat er allemaal gepland?

  • Een verjaardagsetentje, maar niet voor mij 😉 Twee goeie vrienden verjaren begin juni en nodigen uit in een Argentijns restaurant. Benieuwd, benieuwd, en vooral leuk om nog eens op het gemak te kunnen bijpraten!
  • Ik geef mijn eerste eigen training van het hoofdprogramma (een halve dag, in duo met een collega, maar toch). Klein beetje stress, maar ik kijk er ook wel naar uit.
  • Kroegentocht! De familie van de wederhelft vindt dat er op tijd en stond iets gedronken mag worden, dus wordt er af en toe een kroegentocht georganiseerd. Ik ga standaard voor de niet-alcoholische drank, maar dat mag de fun niet drukken.
  • Het koorjaar wordt afgesloten (en begint weer in september) met een kaas en wijn avondje.
  • Er staat een dagje sauna op de planning. Samen de schoonzus en de quasi-schoonmoeder gewoon een dagje sauna’s testen, in de zon liggen (hopelijk), relaxen, vijfentwintig sapjes proberen en lekker eten. Yes.
  • We proberen de Great Breweries Marathon uit te wandelen. Vorig jaar liep dat niet helemaal zoals gepland en gewild, hopelijk raak ik deze keer wél aan de eindstreep. De wandelbottinnes liggen al klaar!
  • Met in het achterhoofd mijn relax-plan heb ik besloten dat ik mezelf ook een verjaardagscadeautje mag geven: ik heb een gelaatsbehandeling en massage geboekt de avond voor mijn verjaardag. Kwestie van volledig Zen aan mijn 28ste levensjaar te kunnen beginnen 🙂 (of is dat mijn 29ste? Eigenlijk wel he? Crap.)
  • Ik heb de namiddag van mijn verjaardag verlof genomen om mijn grootouders te kunnen bezoeken (en hopelijk mee te krijgen naar mijn verjaardagsBBQ bij mijn ouders), ‘s avonds is het uitgebreid aperitieven en BBQen chez les parents. Die doen dat héél goed.
  • Ik doe ook een BBQ (‘t is er de maand normaal gezien voor) met vrienden voor mijn verjaardag: relax beginnen om 17h, de mannen zien staren in het BBQ-vuur en zelf veel zoete wijn drinken (dat mag voor mijn verjaardag).
  • Een collega trouwt in november en zou heel graag als versiering een duizendtal origami-kraanvogels hebben hangen. Met de collega’s hebben we een origami-namiddagje gepland om die arme mensen wat vooruit te helpen 😉
  • Eind juni trek ik naar Londen voor een weekend. In dat weekend liggen nu al vast: een concert van Adele (jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!) en een avondje musical (The Lion King, met goede plaatsen en hopelijk een topavond in het vooruitzicht).

Echt, juni, ge wordt top. Ik voel het nu al aan mijn dikke teen.

Standard
emoties, General blabla

Familie

We zijn met vier kinderen thuis. Jaja, vier, mijn ouders hebben dat goed gedaan. Dat is ook zo, na 28 jaar huwelijk zijn die toch nog altijd gelukkig samen, voor het merendeel van de tijd. Good job! Maar we zijn dus met vier kinderen. Ik ben de oudste, er volgden nog een broer en twee zusjes. Doorheen onze jeugd (hoor mij spreken, ik ben precies 40) hebben we op elkaar gevloekt, gesprongen, gebeten, geschoten, elkaar van trappen geduwd en de huid vol gescholden. Geweend, gezegd (of beter gezegd geroepen) tegen mijn ouders dat we elkaar haatten en dat die andere toch écht wel geadopteerd moest zijn, smerige streken uitgehaald en elkaar kortom het leven zuur gemaakt.

Geen paniek, het was (en is) uiteraard niet altijd zo. Wij organiseerden slaapfeestjes in de kamer van mijn ouders (tot hun grote jolijt – not) want die hadden én een groot bed én een TV op hun kamer én een zacht tapijt als vloerbedekking. Hopen Disneyfilms hebben we zo weten passeren, samen met Star Wars-films (ondertussen ook al Disney), Jurassic Park en nog veel meer klassiekers. Ook samen PlayStation spelen ging met momenten zeer goed (Spyro was wel dikke merde omdat het superlang duurde voor je dood was. Grmbl).

In de huidige situatie zijn we alle vier volwassen. Mijn broer en ik werken, mijn zusjes studeren nog. Sinterklaas brengt ons nog steeds een cadeautje (samen een activiteit inplannen), maar dat geraakt door drukke agenda’s al twee jaar niet meer benut. De laatste uitstap richting Efteling was echter wel groot plezier, dus het is niet dat we er tegen zijn. ’t Is alleen de tijd. Mijn zusjes waren ook mijn getuigen op onze trouw en mijn broer staat klaar als wannabe peter wanneer de eerste spruit eraan komt (mijn zussen ook, daar niet van).

Familie, ik kan niet zonder. Vaak ook niet met, maar vaker niet zonder. Advies over kleren, vragen over vakantiebestemmingen, een telefoontje en afspreken voor vervoer richting een familiefeest, etentjes bij onze ouders en in Antwerpen: het is een zaligheid. OK, ik vind nog steeds dat mijn broer zich regelmatig als een pasja gedraagt en soms kunnen die lieve zussen mij toch écht wel onnozel krijgen, maar ik zou ze niet kunnen missen. Hartjes all around.

Standard
Cultuur, Film, General blabla, L/literatuur, Muziek, TV

As we speak

  • Bezig met: mij afvragen waarom ik nu pas, op 27-jarige leeftijd, een allergische reactie op pollen ontwikkel. De berk, mijn vijand. Maar: lang leve pilletjes die na een uurtje of twee de jeuk wegnemen! Ook bezig met het plannen van mijn verjaardag (zowel dit jaar als al in 2019, wanneer bibi 30 wordt), want ik ben niet autistisch ingesteld. En vooral niet aan het uitkijken naar die verjaardag (ik kijk altijd uit naar mijn verjaardag. Misschien dat dat na 2019 verandert, maar tot dan: woohoow, verjaren!).
  • Lezen in: een aantal kleppers (The goldfinch van Donna Tartt is er daar één van), maar ook in boeken die ik al zeker tien keer las. En herlas. Liefde voor boeken, nog steeds.
  • Kijken naar: prentjes op websites voor verjaardagstaarten. En kwijlen, want te veel keuze en alles klinkt zo goed. De afleveringen van Liefde voor muziek staan hier ook al mooi voorgeprogrammeerd. Ik kijk ook met veel plezier naar het boeketje dat plots de weg naar ons huis vond via de wederhelft.
  • Luisteren naar: de soundtrack van La La Land. Nog steeds de film niet gezien, maar de muziek is al wel geweldig. Voor de rest mag de shufflefunctie van iTunes hier lustig zijn gang gaan; als het mij niet aanstaat spoel ik wel door 😉
  • Zoeken naar: weekends waarin wij onze Bongobonnen kunnen gebruiken. Manieren om dertig mensen van (gemakkelijk) eten te voorzien. Restaurants in Napa Valley en LA en San Francisco.
  • Hopend op: warmer weer. We zien toch vrij regelmatig de zon passeren, waarvoor grote dank aan de weergoden, maar een graadje of tien warmer zou ideaal zijn, dankuwel. Vooral wanneer we onze housewarming doen zou het leuk zijn om mensen de tuin in te kunnen sturen 😉
  • Wachtend op: antwoord over die auditie. Vandaag, hopelijk.
Standard
Cultuur, General blabla, Muziek

Auditie

Een paar weken geleden hoorde ik van mijn dirigent dat de Belgische stemfederaties (Vlaanderen, Wallonië en het Duitstalige gebied) een gezamenlijk project uit de grond wilden stampen: een Belgisch nationaal jeugdkoor. Jeugdkoor, dat zagen ze breed: tussen 18 en 30. Een paar dagen later zag ik een Facebookbericht van Koor & Stem (de Vlaamse stemfederatie) waar ze meer info gaven én de audities aankondigden. Auditie doen kon voor mensen tot en met 27. En word ik wel geen 28 binnen twee maanden zeker?

Je ziet mij al aankomen: ik heb mij ingeschreven. Meer zelfs, mijn auditie vond plaats op 5 april. We moesten zelf een werk doorgeven waar we onze eigen stem van wilden zingen (met of zonder pianobegeleiding), we kregen een zichtlezing voorgeschoteld en er kwam een opgelegd koorwerk bij kijken. Dat opgelegd koorwerk was May day van Vic Nees en onze Vic en ik, wij hebben niet altijd zo’n klik. Ik heb daar geen uitleg voor, behalve dat sommige partituren mij meer liggen dan andere, wat ergens wel logisch lijkt. Bon, ik heb nu een piano (hoera!) dus noten instuderen zou wel moeten lukken. Als eigen werk koos ik voor Notre père van M. Duruflé, enerzijds omdat ik dat rats van buiten ken en niet wou stressen over noten en woorden, anderzijds omdat dat één van de liedjes van onze trouwmis was en ik dat echt supergraag hoor. *ooooh*

Auditie gaan doen dus. Ik vind dat altijd spannend, want ik ben een koorzanger, geen solozanger. Dat betekent dat ik het opgelegd werk wel zag zitten (want dat zing je met andere stemmen samen), maar het eigen werk en de zichtlezing was wel extra stress. Daarbij komt dat die auditie niet voor één persoon plaatsvond, maar voor verschillende mensen. Ooit kwam ik voor een auditie in een ruimte terecht met ongeveer 10 à 12 mensen die aan het babbelen waren en keuvelde vrolijk mee. Aangenaam, dacht ik, ik ben niet de enige die hier moet passeren! Gevolgd door iedereen die achter tafels ging zitten, ik die helemaal alleen vooraan stond en de melding ‘doe maar’. Het liep goed af, maar jongens, dat is afzien. Gelukkig was het ontvangst ook nu heel hartelijk en had ik even wat ademrust voor ik richting judges trok.

Heb ik trouwens al gezegd dat die auditie plaatsvond in Brussel? Wel logisch, want de hoofdstad, maar ik ging met de auto (niet zo vlot bereikbaar met openbaar vervoer en al helemaal niet wanneer ik écht wel op tijd wil zijn) en Brussel en ik, dat vlot niet altijd zo. Heen ging zonder enig probleem (rustig gereden, vrolijk meegekweeld met de radio en een GPS die netjes alles juist aangaf), terug was wat lastiger (spitsuur, GPS die aangaf dat ik links moest invoegen terwijl ik even goed rechts de rustige baan had kunnen volgen en een stad die ik écht niet ken met de auto. Aaah.). Ik geraakte thuis, maar mijn motto in de auto gedurende dat eerste half uur terugrijden was toch ‘Brussel, ik haat u’. En ‘waar moet ik naartoe?’.

Ik ben tevreden over mijn zangprestaties. Op het moment van schrijven weet ik nog niet of ik mee mag doen of niet, maar als het niet is, dan kon ik echt niets meer doen dan ik nu al heb gedaan. Het ligt nu dus in handen van andere mensen en ik kan mij daar wel in vinden. Ik ga wel bij ieder telefoontje van een onbekend nummer de volgende dagen héél alert zijn, dat wel.

Standard
Cultuur, emoties, Film, General blabla

Beauty and the Beast

Na ettelijke maanden wachten en weken meeneuriën van de muziek die ik via Youtube te pakken had gekregen was het eindelijk zo ver: mijn jongste zusje en ik trokken richting Kinepolis voor een séance van Beauty and the Beast! Op voorhand werd het al dubbel zo tof omdat ik twee dagen voordien gratis tickets in mijn bus vond voor een avondje Kinepolis (meedoen met wedstrijden van een.be heeft af en toe z’n voordelen): ik moest dus alleen nog mijn popcorn betalen. Hoera!

We zaten dus met een beetje ingehouden adem in die fluwelen stoelen te wachten tot de alombekende openingsgeneriek van Disney. We kregen de muziek, er werd uitgezoomd… en in plaats van het Disneykasteel zagen we het kasteel van het Beest. Ik was verkocht. Echt waar, de film kon vanaf dat moment al niks meer misdoen. Dat is zo ook gebleven, trouwens: de muziek, de acteurs, de extra’s (meer verhaal over Belle en haar moeder! Meer verhaal over het Beest! Stress en bijna wenen op het einde – want wat als dat toch niet het gekende verhaal zou volgen?), de humor. En de knipogen: Belle die op het einde van de film aan de menselijke prins vraagt of hij er toch niet aan dacht om een baard te laten staan. Zalig. Ik ben dan toch niet de enige die het Beest knapper vindt dan de prins 😉

De popcorn was op halverwege de film, ik moest me inhouden om niet mee te zingen en het kleed van Belle blijft toch één van de mooiste Disneykleedjes ooit. De muziek vond ik trouwens ook heel goed (dikke chapeau voor de acteurs, vooral aangezien het allemaal toch goed gekende muziek is en iedereen daar met hoge verwachtingen naartoe trekt) en de casting was geweldig. Josh Gad als LeFou steekt er voor mij toch wel bovenuit: die slaagt er echt in om van een (laten we eerlijk zijn) tweedimensionaal personage een interessante persoonlijkheid te maken met veel humoristische insteek (die niet gratuit voelt). Het homomomentje (waardoor bijvoorbeeld Rusland de film niet toont, of toch niet volledig) is belachelijk snel gepasseerd en het transgender knipoogje op het einde van de film vond ik zo mogelijk nog leuker.

Ik weet wat gevraagd voor mijn verjaardag (met name: DVD en CD alsjeblieft dankuwel). Disney, you made me proud.

Standard