General blabla

#projectblogboek 5: linklijst met mijn beste posts

Jaja, ik ben van 3 naar 5 gesprongen in dit lijstje. Nummer 4 is een interview met een (blog)idool, maar mijn blogidool is nogal drukbezet. Ik heb via mail een lijstje met vragen doorgestuurd, maar ik heb zelfs geen flauw benul of ze daartoe gaat geraken. We shall see. Ik ga er in ieder geval niet met ingehouden adem op wachten, straks zie ik nog blauw 😉

Ik vind dit een moeilijke. Dat omgaan met statistieken, ik ben daar slecht in, dus geen flauw benul welke post het meest gelezen werd. Ik ga dus volledig de focus hier leggen op de posts waarvan ik vind dat die over de interessantste dingen gaan, of de posts waar ik het trotst op ben. Ja, ik kan egocentrisch zijn als dat moet 😉

  • 25 jaar. Een ode aan mijn ouders en hun invulling van het huwelijksinstituut van drie jaar geleden.
  • Taboe. Het blijft een heikel punt heb ik de indruk, maar ik kan melden dat ik enorm veel baat heb gehad aan mijn bezoekjes aan de psychiater.
  • Beter een goede collega dan een verre vriend. Heel veel hartjes voor mijn collega’s, niks aan veranderd.
  • Alcohol: to drink or not to drink. Na Tournée minérale duidelijk nog steeds actueel en mijn visie is eigenlijk niet veranderd.
  • Er even door zitten. Vergelijkbaar met Taboe, maar dan iets gemakkelijker aan te pakken 🙂 En sindsdien ook niet meer voorgekomen (zou mijn standaard ingeplande Zen-activiteit zoals een massage daar iets mee te maken hebben? Mogelijks wel.)
  • Het kleed: uitvoering. ‘t Is dat het niet gemakkelijk is om dat kleed regelmatig uit en nadien weer in de zak te krijgen, anders zouden mijn weekends in het chique zijn. Ik voel mij nog steeds een prinses als ik aan die dag terugdenk en wanneer ik de foto’s bekijk denk ik: no way dat ik een ander kleed had kunnen kiezen. En: mag ik toch nog eens trouwkleedjes gaan passen? Ik vond dat superleuk.
  • Bonnemaman. Bijna een jaar geleden moesten we haar afgeven, maar ze is nog lang niet vergeten.

Snuisteren doorheen je archieven zorgt wel voor een flinke dosis nostalgie. Blij dat ik deze blog bijhou, al was het maar voor mezelf.

 

Standard
emoties, General blabla

Summertime Tag

Via Josie leerde ik deze kennen en ik vond hem wel leuk. Welaan dan, mijn #SummertimeTag antwoorden! (ja, ik ben zo één die met #hashtags smijt op Instagram)

Wat is je zomerplanning? Ga je op vakantie?

In juli en augustus had/heb ik geen wilde plannen, buiten een weekendje Londen voor de eindconcerten van Adele. Daarbij zijn dan uiteindelijk nog last-minute een weekendje Franse Ardennen, een weekendje Belgische Ardennen en een weekendje zee gekomen. Als die er niet waren geweest was het ook goed: ik heb tot nu toe vooral veel genoten van de rust die er komt wanneer je vaste hobbies even stilliggen. In september gaan we drie weken naar de Westkust van Amerika. #yolo

Wat is je favoriete zomerse gerecht, wanneer het echt warm is?

Gazpacho. Tot ik er ziek van word. En dan aardappelsla, een kippenbilletje op de BBQ en mangochutney van een vriendin. En lekker versgemaakt ijs als dessert. Oei, da’s geen dessert, da’s een menu.

Wat mag er in de zomer niet ontbreken in je kledingkast?

Sinds deze zomer heb ik jumpsuits ontdekt die comfortabel én betaalbaar (dank u H&M) zijn. Ook dank u mama trouwens: zij vond dat mijn shortjes er verschrikkelijk uitzagen en ging mee shoppen voor die jumpsuits (ik heb die shortjes nog steeds trouwens).

Zwemmen of zonnen?

Als ik moet kiezen: zonnen. Maar dan liefst onder een parasol en met optie om ergens onder een afdak in een hangmat/bed te kruipen. Ik ben geen waterrat, hoewel dat als kind blijkbaar anders was.

Strand of zwembad?

Zwembad! Geen zand dat kruipt waar het niet gaan kan, geen wind die datzelfde zand in mijn eten strooit, proper water (min of meer) en een privé-gevoel.

Wat is je make-up look in de zomer?

Dezelfde look als tijdens de rest van het jaar: een onbestaande. Ik draag geen make-up, vind dat vooral lastig en een beetje overbodig. Ik doe wel meer een poging om crème te smeren tijdens de zomer (buiten zonnecrème dan, dat doe ik wel vrij flink) om mijn huid toch iets gezonder te houden.

Wat is het ultieme zomergevoel?

‘s Ochtends buiten ontbijten, ‘s avonds buiten eten, ‘s middags op een terrasje lunchen. Eten dus, maar dan buiten in plaats van binnen. En een mooie zonsondergang waar je gewoon naar kan blijven kijken en niet binnen moet vluchten voor de kou.

Wat is je favoriete zomerse uitstapje?

Een weekendje zee. Brood gaan halen bij de bakker, de dijk afwandelen, fietsen, uitslapen. En een ijsje van De Post.

In de zomer kan ik niet zonder…

Mijn zonnebril! Vroeger droeg ik een bril en veranderden mijn ogen te veel van sterkte om een zonnebril op sterkte aan te schaffen waardoor ik nooit een zonnebril droeg (of zo’n gigantisch grote die ik over mijn bril kon zetten). Sinds mijn lenzen (en mijn betaald werk) heb ik mij een Ray-Ban gekocht die al vijf jaar meegaat. Dikke liefde!

Standard
emoties, General blabla, Trouw

Samenwerkend vennootschap

De wederhelft was een week weg. Ik keek echt uit naar die week. Gewoon een week me-time, met eigen beslissingen volgens de manier waarop mijn hoed stond en niet aftoetsen met iemand anders en niet moeten dubbelchecken. Klonk geweldig. Was ook geweldig, voor het overgrote deel van de tijd.

Er was echter een klein deeltje tijd dat ik niet geweldig vond. Dat klein deeltje had ook een impact op mij, merkte ik; meer dan ik in gedachten had in ieder geval. Voordeel: na acht jaar samen zijn ben ik hem nog niet beu. Nadeel: zeven dagen zonder wederhelft, dat zou ik toch aan moeten kunnen? Hoe aanhankelijk en afhankelijk ben ik eigenlijk wel niet?

Pas op, ik schilder het nu zwart-wit af: ik overleef perfect zonder man. Ik lig niet snikkend in bed, bestook hem niet met smsjes en telefoontjes en het is niet alsof ik niet kan functioneren. Ik heb afgesproken met vrienden, ben in mijn eentje naar de cinema getrokken (twee keer: één keer voor Wonder Woman, één keer voor Baby Driver – allebei goeie films). Maar sommige punten waar ik heel trots op ben werden toch gekrenkt en dat had ik niet verwacht.

Case in point: mijn gezonde levensstijl. Ik ben altijd de persoon die denkt aan groentjes eten, aan fruitgehaltes hoger krikken, aan wandelen en vroeg gaan slapen. Altijd. Ik wil niet weten hoe vaak ik al niet vanuit de slaapkamer naar de wederhelft heb geroepen dat hij nu écht naar bed moest want dat ik wou slapen. Hoe vaak ik al niet lag te slapen wanneer hij naar boven kwam. Hoe lang zijn gezicht soms kan zijn wanneer ik hem meer groenten voorschotel dan hij in gedachten had. En wat doe ik wanneer ik eindelijk vrij spel heb? Ik lig niet voor middernacht in mijn bed, ontbijten is quasi onbestaande en beweging beperkt zich tot neerploffen in de zetel. Ik snap het niet. Het vreemdste van al: zaterdag bedacht ik mij dat de wederhelft zondag ging thuiskomen en ik ging gezonde inkopen doen. Ik maakte soep, bedacht manieren om groenten in dat weekmenu te verstoppen en was weer aan het wandelen. Waarom doe ik dat niet wanneer hij weg is?

Soms snap ik mijn eigen hoofd niet. Maar het is voor mij dus wel bewezen: het samenwerkend vennootschap, wij zijn daar deel van. Ik organiseer het huishouden, de agenda, zorg ervoor dat er gekuist wordt (niet door mij, maar kom) en zit achter zijn veren om ervoor te zorgen dat hij kan blijven voortdoen. Hij doorprikt alle zorgenballonnetjes die ik oplaat, houdt mij rustig wanneer ik mij opboei en draagt een zware job met heel veel verantwoordelijkheid waardoor wij ons huis hebben kunnen kopen. Ik ploeter en wroet te veel, hij bijt zich te vast in zijn gewoontes. We balance each other. En God, wat was ik blij toen hij weer door die deur gestapt kwam. Tijd voor mezelf, allemaal goed en wel. Maar tijd samen, dat is toch ook dikke liefde.

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Reizen, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Watskeburt in augustus

  • De wederhelft zit een weekje in Frankrijk op koorweek, ik hou mij vrolijk bezig in Antwerpen. Er is een uitnodiging om te gaan logeren bij mijn ouders en voor de rest plan ik thuis te zitten, alles te zien en beluisteren waar hij anders niet zo’n fan van is en heerlijk mijn eigen ding te doen 😉
  • Een buurvrouw organiseert voor haar wederhelft een verrassingsverjaardagsfeestje, dus daar springen we met veel plezier even binnen. Het ontbijt gaan we missen (boe, werk!).
  • Een tandartsbezoekje staat gepland voor een jaarlijks onderhoud. Tien minuutjes binnen en dan weer buiten, dat is het beproefde plan.
  • Een spaghettifestijn bij mijn schoonzus, hoera!
  • Een weekendje zee eind augustus, waarin dan ook een etentje voor de verjaardag van mijn broer en jongste zus zou plaatsvinden.
  • Een weekendje Ardennen in het huisje van mijn schoonvader.

Voor de rest is het heerlijk rustig en probeer ik vooral de reis naar de Westkust verder voor te bereiden. Aah, vakantie.

Standard
General blabla, Cultuur, Het dagelijks overleven, Reizen, tips

Een weekendje in de Ardennen

Het is er dan toch van gekomen: een spontaan, last-minute weekendje met ons tweeën. Een klein mirakel, maar we hebben goed gelachen, gebabbeld en elkaar nog eens die in de ogen gekeken 😉

De ingeving: een Vivabox voor een weekend die stof lag te vergaren op de kast. Koppel dat aan een verlengd weekend dat nog leeg was en wij zagen inspiratie langs alle kanten. Het hotel werd geboekt, vrijdag werd er uitgeslapen en rustig ingepakt en tegen 14h stonden wij in Bouillon voor een tussenstop. We kuierden langs een volleybalveld of drie, dronken een biertje en watertje en trokken richting kasteel. Mooi weer, weinig volk boven, snel wegvluchten zo gauw ik roofvogels zag (de gevleugelde beestjes, het zijn mijn vrienden niet).

Nadien reden we verder door naar Douzy (na uiteraard nog een drankje – het is verlengd weekend of het is het niet) en kregen onze kamer te zien. Ik moet eerlijk zijn: ik was niet echt gelukkig. Wij hadden al de beste soort kamer dat er beschikbaar was, maar ramen die enkel open of toe kunnen (en niet op kip-stand) en een sauna-gevoel op de kamer, het is mijn ding niet. Noem mij verwend, maar wanneer ik een hotelkamer boek ga ik ervan uit dat ze tijdens de dag mijn bed ook komen opmaken (tenzij het duidelijk aangegeven staat dat dit niet gaat gebeuren; dan kan ik ermee leven). Als dat niet gebeurt, verliest dat hotel in mijn aanzien wel veel respect. Helaas, pindakaas.

Het eten die eerste avond (in hetzelfde hotel, want dat leek ons het gemakkelijkste) was OK. Niet wow, niet vreselijk slecht, gewoon OK. De volgende dag besloten we dus ergens in de buurt een restaurantje te zoeken. Tijdens ons bezoek aan Sedan (waar er ook een kasteel is waar je zelfs korting krijgt als je voordien bijvoorbeeld het kasteel van Bouillon ging bezoeken) zagen we dat er op de binnenplaats ook een restaurant was. Wij dus naar daar met de vraag of we ‘s avonds daar iets konden eten. In het restaurant zelf niet meer (dat zat vol), maar in de bistro wél. Laten we zeggen dat het kader die avond al een pak beter zat 😉 Voor de rest deden we zaterdag onze wandelschoenen aan en hadden we geluk met het weer: op een paar malse regenbuien na zaten we droog in de auto toen het begon te regenen. Hoera!

De laatste dag trokken we al vroeg richting België terug: we gingen wandelen in Vresse-sur-Semois (ik ging trouwens met het vooruitzicht op een pannenkoek aan het einde van die wandeling; wandelen om te wandelen is niet altijd aan mij besteed). Laat het bij deze buiten kijf staan: de Semoisvallei is beeldschoon. Mooie (en goed aangegeven!) wandelingen, prachtige uitzichten en de zon die tegen het einde van de wandeling er ook nog eens stralend doorkwam: we komen nog eens terug naar deze streek, zonder enige twijfel.

Zo’n spontaan weekendje, ik vind dat wel leuk. Akkoord, ik ben organisatorisch te zwaar onderlegd om dit ook tijdens een langere vakantie vol te kunnen houden, maar wat afwisseling mag wel 😉

 

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

#projectblogboek 2: mijn bureau

IMG_0879

Hey kijk, een foto! *wuifwuif* Niet mijn natuurlijke habitat, maar kom. Een foto van mijn bureau op het werk zelfs, want een bureau thuis heb ik niet. De wederhelft heeft die wel, al is dat minder bureau en meer verzamelkot/werkkamer. Bon, ik blijf niet on point. Een foto van mijn bureau dus 🙂

Ik werk vrij simpel: het meeste zit in mijn laptop (voorzien door het werk, bedankt lieve werkgever). Daar zit een portaltool in waarin alle calls binnenkomen die via een portal (of website, want zo zit die van ons ineen) gelogd worden door de gebruikers van de programma’s die wij ondersteunen. *fiew* Lange zin. Die calls zijn niet de dringende calls, maar eerder vragen tot verbetering, problemen die niet gigantisch snel opgelost moeten worden, vragen waar de eindgebruiker doorheeft dat die wat tijd gaan kosten voor die opgelost gaan geraken, … Ook het userbeheer van die programma’s zit daar mee in, net zoals het systeem waarmee wij als helpdesk calls loggen wanneer we mensen aan telefoon hebben. Jup, die worden ook gelogd.

Die portaltool geldt dus ook als onze Google: hoe hard je ook probeert, het is onmogelijk om alles te onthouden. Je weet dus wel dat je een bepaald probleem al eens elders hebt gezien of gehoord of opgelost, dus zoek je binnen datzelfde systeem naar trefwoorden die overeenkomen met jouw issue. Het is alleen vaak zaak om door te hebben hoe je moet zoeken in dat systeem (niet simpel, eigenlijk).

Bon, de laptop is vrij cruciaal. Even cruciaal (of misschien net iets minder) is mijn headset: ik zit vaak 4 tot soms zelfs 8 uur per dag met dat ding op mijn hoofd. Zoveel gemakkelijker dan een gewone telefoon, want typen en op een scherm zoeken naar een oplossing of reden van een probleem gaat écht wel veel sneller als je je beide handen vrij hebt.

Die twee grote schermen die je ziet? Ook vrij noodzakelijk en nooit gedacht dat ik dat zou zeggen: ik vond een tweede scherm (naast dat van mijn laptop) al gigantisch veel in het begin, maar ik zou nu niet meer zonder kunnen. Really. ‘t Zal de invloed van het IT-landschap zijn.

Ik werk ook veel met post-its. Thuis probeer ik het af te leren met behulp van een bullet journal, maar op het werk ga ik geen bullet journal bijhouden. Waarom niet? Omdat de meeste dingen (pak 90% van de dingen die ik op post-itjes zet) de dag zelf of zelfs een uur later in de vuilbak terechtkomen wegens opgelost. Of gemeld. Of gecheckt. Bon, je begrijpt het wel. Mijn post-itjes en ik, wij begrijpen elkaar. Op die post-itjes staan niet alleen werkgerelateerde dingen, maar bijvoorbeeld ook dingen die ik tijdens de lunchpauze niet mag vergeten te doen (langs de post gaan, iets gaan kopen, letten op een bepaalde winkel voor een bepaald product) en overzichtjes van wie wat al betaald heeft (ik ben de organisator op het werk voor bijvoorbeeld samenleggen voor een afscheidscadeautje).

Andere cruciale dingen zijn mijn eetschuif (soepjes, chocolade, maïswafels), een schuif met een warme trui in (we zijn net verhuisd en op onze vorige verdieping hadden we het écht ijskoud, zelfs tijdens de zomer), een schuif met allerhande prullaria zoals een nietjesmachine en een perforator en een bakje met stylo’s. En een doosje thee (dat oranje dekseltje), voor alle seizoenen behalve de zomer (tenzij ik verkouden ben; dan ook tijdens de zomer). Je ziet ook nog mijn waterfles (dat turkoois geval links) en mijn Disneybeker (duh, rechts op de foto).

Voilà, mijn bureau!

Ik doe drie jaar na datum van #projectblogboek, geïnspireerd door de inspiratielijstjes voor blogposts die terug te vinden zijn in het eerste blogboek van Kelly (er is ook een vernieuwde versie). 

Standard
emoties, General blabla

#projectblogboek 1: de laatste keer

  • De laatste keer dat ik weende was een paar weken geleden. Geen idee waarom precies (echt waar), buiten dat alles tegenzat en de wederhelft een foute toon aansloeg aan telefoon en ik buikpijn had en ik bijna moest vertrekken naar het werk en dat niets ging. (Ter info: de wederhelft heeft zich ontzettend schuldig gevoeld tijdens die telefoon hoewel hij niks misdaan had en ik heb gewoon keihard bleitend de telefoon neergelegd met de woorden ‘ik ga nu inhaken want ik blijf maar wenen’. Moet ook kunnen, zeker?)
  • De laatste keer dat ik dessert maakte was het cheesecake. Met een speculooskorstje. Volgens dit recept. Jongens, lekker. En nu heb ik zin in cheesecake, lap.
  • De laatste keer dat ik ramen gekuist heb moet een jaar of twee geleden zijn. Drie misschien. Ik kan het niet, ik haat het om te zien dat ze er precies slechter uitzien na het kuisen dan ervoor en ik raak halverwege altijd gefrustreerd omdat ik zie dat het slecht gaat aflopen. Lang leve kruisvrouwen!
  • Het laatste waar ik trots op was is eerder een wie: mijn jongste zusje is in eerste zit door haar Bachelor van kinesi- en bewegingstherapie (of zoiets) doorgeraakt. Dat betekent dus ook dat die op drie jaar tijd maar één keer een herexamen heeft gehad. Da’s wel mijn kuikentje he: dikke pluim!
  • De laatste keer dat ik loog was het vorig puntje: ik ben nadien ook heel trots geweest op mijn andere zus. Die is namelijk bijna afgestudeerd als anthropologe (nog twee herexamens, komaan S.!) en heeft harder moet knokken om door alles van onderwijs te geraken dan ik ooit iemand anders heb zien doen. Ik zou in haar plaats al lang opgegeven hebben (en bedenk mij dat ik dat ook gedaan heb, hmm). Een nog dikkere pluim voor haar.
  • De laatste film die ik gezien heb van begin tot einde zal ofwel Beauty and the Beast (de nieuwe) of Moana geweest zijn. Denk ik. Oeh, geheugen, ‘t is een slecht ding.
  • De laatste ruzie tussen de wederhelft en mezelf ging over de strijk. Wij maken vaak ruzie over zo’n pietluttigheden, omdat we over de grote dingen meestal wel overeen komen. Zeg ik nu. Wie weet hoe hard mij dat nog in mijn achterste gaat bijten.

Ik doe van #projectblogboekeen jaar of drie te laat om echt mee te zijn. Kelly Deriemaeker (die van tales from the crib) heeft niet alleen een geweldig boek over bullet journals geschreven, maar heeft ook al twee boeken over bloggen uit (allez, een blogboek en een herwerkt blogboek). Dikke aanrader. Wat dat project betreft: ze geeft ook ideetjes in dat blogboek voor blogs en het plan is om die eens te volgen. Daarbij komend: ik volg Kelly eigenlijk al een jaar of vier, bedenk ik mij nu. Misschien vijf. #geheugenvaneenolifant en zo. 

Standard