General blabla, Het dagelijks overleven

As we speak

  • Aan het lezen in: La part de l’autre, nog steeds. Langzaam maar zeker is er vordering, maar ik raak snel afgeleid: een nieuw boek van Nora Roberts, een handleiding over Bullet journaling, boeken die ik toch nog eens wil herlezen. Ik vermoed dat La part de l’autre mijn enige geplande gelezen boek van juni 2017 wordt.
  • Aan het kijken naar: zonsondergangen. Jeroen Meus en zijn Goed volk (ik heb geweend bij die aflevering over de chassidische joden. En die over het Vreemdelingenlegioen. En misschien nog bij een aantal andere afleveringen ook.). De aflevering van Tom Waes over 12-12 (jij stort toch ook?).
  • Aan het hopen op: meer uren in een dag. Meer geld om tegen onze vakantie in Amerika te smijten. Zonnig weer vrijdag en zaterdag (momenteel ziet het er goed uit: een zonnetje én niet te hoge temperaturen!).
  • Bezig met: bullet journalen. Allemaal de schuld van Kelly, die zo’n tof boek schreef dat zo glashelder ineen zat dat ik vanalles aan het herschikken ben vanaf nu. En stiekem ook zin om dat #projectblogboek ooit eens aan te pakken. Misschien iets voor de zomermaanden, wanneer de rest wat meer op z’n gat ligt? Koken en bakken, dat ook.
Standard
Het dagelijks overleven, Sport

Wandel eens een marathon

Het was poging twee deze keer: vorig jaar liet ik mij oppikken tegen kilometer 21 door heuppijn, deze keer ging ik er alles tegenaan smijten om voorbij die kilometer 21 te geraken. Met succes: ik haalde kilometer 36.

Jup, op kilometer 36 was het schlüss en kwam mijn broer mij oppikken met de auto (de rest van het gezelschap haalde de finish, al was het met veel pijn en afzien – ik ben blij dat ik het niet getrokken heb). Maar: ik heb wél een medaille behaald! De wederhelft is zo fantastisch schattig geweest om terug naar de mensen van de organisatie te strompelen na zelf over de finishlijn te geraken en hen te vragen of ik ook geen medaille kreeg, met mijn 36 kilometer. Is dat nu té lief of ben ik gewoon verblind door de hartjes in mijn ogen? Anyway: ik heb thuis nu een medaille liggen. Mission accomplished! 

Het was warm gisteren. Echt ongelooflijk warm. Ik liep met een kuitbroek (om zo weinig mogelijk vlees verbrand te zien, wat gelukt is), een hoedje en om de 2 uur een laag zonnecrème. Regelmatig kregen we water toegestoken en ik heb twee liter water zelf binnengegoten tijdens die tocht, maar toch was ik vanaf kilometer 32 een slappe vod. Ik heb (met hulp van de wederhelft die mijn rugzak overnam) nog 4 kilometer bijgelopen, maar toen was het vat volledig af. Vermoedelijk had ik een kleine zonneklop (vanaf het moment dat ik thuis kwam heb ik felle hoofdpijn gekregen en die laatste kilometers stond ik niet meer zo vast op mijn voeten).

Het moet een hilarisch zicht geweest zijn eens de wederhelft en ik terug thuis waren: we hebben met ons tweeën door het huis gestrompeld en ik heb er even écht aan getwijfeld om de trap op handen en knieën te beklimmen en op de poep af te gaan. ‘t Is niet zo ver gekomen, maar toch: de mindset was er. Deze morgen ging het mij gelukkig al wat beter af, maar ook de collega’s grinniken af en toe eens. Het is hen gegund: ik zou hetzelfde doen in hun plaats.

Ik heb bijna een marathon uitgewandeld. Wat heeft me dat geleerd?

  • Wandelschoenen zijn een must. Zonder was ik nooit tot die 36 kilometer geraakt.
  • Water is het schoonste goed. Sportdrank ook.
  • Eentje is meer dan genoeg. Ik ga mij volgend jaar niet opnieuw kwellen. Ik zal wél klaarstaan als bezemwagen wanneer dat nodig zou zijn, maar ik ga mij niet er opnieuw doorsleuren. ‘t Is goed geweest!
  • Wanneer mijn lichaam ‘stop’ zegt, moet ik sneller luisteren. Misschien dat ik dan net iets vlotter thuisgeraakt zou zijn. #au
  • 10 miles lopen zou moeten gaan met mijn voeten en benen, héél misschien dat ik ooit tot 25 kilometer zou kunnen geraken als ik daar écht zin in had om daarvoor te trainen, maar 42 kilometer is echt geen optie: de marathon laat ik bij deze met veel plezier aan mijn neus voorbij gaan.

Het experiment is afgelopen, mijn stappenteller werd gisteren zot (meer dan 50000 stappen). Alles OK voor de rest, al hobbel ik dus nog steeds wat rond.

Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Sport

Waarom joggen goed voor mij is

Uiteraard is joggen (en sporten in het algemeen) goed voor de mens. Maar waarom specifiek voor mij?

  • Ik voel me beter. Fysiek, ja, maar ook mentaal. En dan niet van die zogenaamde runner’s high (nog niks van gemerkt), maar wel omdat ik dan een doel heb behaald: weer eens gaan lopen. Nooit gezegd dat ik niet egoïstisch kon zijn 😉
  • Ik word er rustig van. Niet dat ik anders zo’n stresskip ben, maar zondag ging ik lopen en heb ik een klein uurtje lang gewoon in mijn hoofd lopen zingen (mijn iPod was ik thuis vergeten). Zalige therapie, vooral als je dan nog wat enthousiaste hondjes weet passeren.
  • Het is flexibel. Begin- en einduur liggen niet vast en het kan eender waar en wanneer. OK, dat is soms ook een nadeel (want die zetel ziet er dan zo goed uit ‘en joggen kan morgen ook nog wel’), maar als ik merk dat het niet gaat of net wél supergoed, dan kan ik gemakkelijk langer lopen of gewoon stoppen en voortwandelen. Het ritme van mijn lichaam volgen, quoi. Nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen zeggen dat mijn benen goed zaten, trouwens. Speciaal gevoel 😉
  • Ik drink veel gemakkelijker na het joggen dan anders. Op het werk staat mijn waterfles voortdurend naast mij, om mij eraan te doen denken dat ik moet drinken. In het weekend gaat dat waterdrinken radicaal achteruit, maar door het joggen voel ik mijn lichaam snakken naar drank. Dat is dan vaak een halve liter Aquarius, maar dat lijkt me nog steeds beter dan gewoon niet drinken.
  • Wanneer ik een toffe sportoutfit koop, voel ik mij een pak minder schuldig. Ik gebruik ze namelijk nu (en soms gaan die kapot in het wasmachine, vooral als het gratis t-shirts zijn), dus mag er af en toe iets nieuw in de kast verschijnen.
  • Ik heb terug een sportdoel. Ik ga voor de 10 Miles in 2018. Dat geeft mij nog een jaar (min of meer) om aan 16 kilometer te geraken. Momenteel staat het record op 10 kilometer in één keer, maar over het algemeen blijf ik hangen op 8 kilometer. Ik zou mij daar slecht over kunnen voelen (plus: het gaat nog steeds ont-zet-tend traag), maar langs de andere kant kan ik wél netjes melden dat ik meestal ‘maar’ 8 kilometer loop. In één keer. Daar had ik een paar jaar geleden alleen nog maar van kunnen dromen. Ik mag dus trots zijn op dat lijf van mij, want het doet toch maar netjes wat ervan gevraagd wordt.
  • Als ze mij nu vragen wat ik van sport doe, kan ik zonder verpinken zeggen dat ik jog. Opnieuw: jaren geleden dat ik dat (eerlijk) kon zeggen, buiten een periode in 2016 teniet gelaten.

Ik ga nog steeds niet uit plezier sporten. Het is nog steeds tegen mijn goesting en levert mij ook niets op: geen slanker lijf, geen verbazingwekkende conditie (C. speelt nog steeds tomaat na een rondje lopen), geen adorerende hordes fans langs de zijkant. Maar de wederhelft is altijd trots wanneer ik gelopen heb en het schuldgevoel over de chocolaatjes op het werk gedurende de dag verdwijnt toch langzamerhand. Ahja, want ik loop.

Standard
Cultuur, Entertainment in het algemeen, General blabla, Het dagelijks overleven, Muziek, Reizen, Uncategorized

Watskeburt in juni

Juni: de maand met de langste dagen, mijn verjaardagsmaand én een maand waar wat gepland staat – en toffe dingen, niet normaal. Ik kijk uit naar juni, ja 🙂 Wat staat er allemaal gepland?

  • Een verjaardagsetentje, maar niet voor mij 😉 Twee goeie vrienden verjaren begin juni en nodigen uit in een Argentijns restaurant. Benieuwd, benieuwd, en vooral leuk om nog eens op het gemak te kunnen bijpraten!
  • Ik geef mijn eerste eigen training van het hoofdprogramma (een halve dag, in duo met een collega, maar toch). Klein beetje stress, maar ik kijk er ook wel naar uit.
  • Kroegentocht! De familie van de wederhelft vindt dat er op tijd en stond iets gedronken mag worden, dus wordt er af en toe een kroegentocht georganiseerd. Ik ga standaard voor de niet-alcoholische drank, maar dat mag de fun niet drukken.
  • Het koorjaar wordt afgesloten (en begint weer in september) met een kaas en wijn avondje.
  • Er staat een dagje sauna op de planning. Samen de schoonzus en de quasi-schoonmoeder gewoon een dagje sauna’s testen, in de zon liggen (hopelijk), relaxen, vijfentwintig sapjes proberen en lekker eten. Yes.
  • We proberen de Great Breweries Marathon uit te wandelen. Vorig jaar liep dat niet helemaal zoals gepland en gewild, hopelijk raak ik deze keer wél aan de eindstreep. De wandelbottinnes liggen al klaar!
  • Met in het achterhoofd mijn relax-plan heb ik besloten dat ik mezelf ook een verjaardagscadeautje mag geven: ik heb een gelaatsbehandeling en massage geboekt de avond voor mijn verjaardag. Kwestie van volledig Zen aan mijn 28ste levensjaar te kunnen beginnen 🙂 (of is dat mijn 29ste? Eigenlijk wel he? Crap.)
  • Ik heb de namiddag van mijn verjaardag verlof genomen om mijn grootouders te kunnen bezoeken (en hopelijk mee te krijgen naar mijn verjaardagsBBQ bij mijn ouders), ‘s avonds is het uitgebreid aperitieven en BBQen chez les parents. Die doen dat héél goed.
  • Ik doe ook een BBQ (‘t is er de maand normaal gezien voor) met vrienden voor mijn verjaardag: relax beginnen om 17h, de mannen zien staren in het BBQ-vuur en zelf veel zoete wijn drinken (dat mag voor mijn verjaardag).
  • Een collega trouwt in november en zou heel graag als versiering een duizendtal origami-kraanvogels hebben hangen. Met de collega’s hebben we een origami-namiddagje gepland om die arme mensen wat vooruit te helpen 😉
  • Eind juni trek ik naar Londen voor een weekend. In dat weekend liggen nu al vast: een concert van Adele (jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!) en een avondje musical (The Lion King, met goede plaatsen en hopelijk een topavond in het vooruitzicht).

Echt, juni, ge wordt top. Ik voel het nu al aan mijn dikke teen.

Standard
emoties, Het dagelijks overleven

Afscheid nemen

Een goede vriendin mailde me deze morgen. We waren al een tijdje een poging aan het doen om af te spreken voor een etentje, met veel lachen en agenda’s vergelijken en gibberen. De datum lag vast, maar nu liet ze weten dat het veel slechter ging met haar mama. Euthanasie-slechter, zelfs.

Ik met mijn week hart, ik heb het daar al moeilijk mee op zich. Het kwam nu nog harder binnen omdat mijn grootouders momenteel in een sukkelstraatje lijken te zitten. Een gebroken arm door te vallen met de fiets, een garagedeur op het hoofd waardoor er nu een sultan-grootvader rondloopt, verminderde eetlust na het verliezen van mijn grootmoeder in september. Ik weet het ook wel, grootouders, dat zijn nog geen moeders, maar ooit van hen afscheid moeten nemen gaat ook mijn hart breken. Dat hart geraakt nadien wel weer gelijmd, maar je krijgt toch niet alle stukjes terug.

Afscheid nemen, ik ben daar niet goed in. Van mijn grootmoeder heb ik eigenlijk nog niet echt afscheid genomen. Ja, ik heb zwaar gesnotterd op haar begrafenis en ik snap nog steeds niet hoe mijn zus erin geslaagd is prachtig op haar saxofoon tijdens die dienst te spelen (ik zou geen adem gehad hebben door het snotteren), maar ik heb een deal met haar gemaakt: iedere keer ik een kerk binnenstap (en dat is echt iedere keer, ook toen ik vorige zondag een concert in een kerk zong) doe ik een babbeltje met haar. Kort, lang, over zware dingen of over lichtere onderwerpen, ik hou haar op de hoogte. Ik heb dus niet het gevoel dat ze weg is. Weet niet of ze ooit echt weg zal zijn voor mij.

Ja, als het ooit zo ver is kan ik iets gelijkaardigs zoeken voor mijn andere grootouders. En God forbid voor mijn ouders en andere familieleden en vrienden en… Maar toch: ik ga iedere keer een beetje kapot. Allez, iedere keer, ik heb het nog maar één keer voorgehad. Ik kon zo trouwens ook perfect werken, ze stierf op een zondagochtend (ben haar zaterdag nog gaan bezoeken) en haar begrafenis was de volgende zaterdag, goed getimed dus. Ik weet niet of dat hierna ook zonder probleem gaat lukken, maar ik sta ook niet te popelen om het te testen.

Dat ze dat sukkelstraatje maar weer uitgeraken, ik ben écht nog niet klaar om opnieuw afscheid te nemen. En ik hoop van harte dat ik die vriendin kan steunen zoals zij nodig heeft. En dat ze hulp vraagt als het nodig blijkt.

Standard
Eten, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Weekmenu's

Weekmenu: week 20

Hey, kijk, een weekmenu dat tijdens een weekend gepost wordt! Dat moet aan een ingeplande post te wijten zijn 😉

  • Maandag: wok wegens sowieso geen fut die dag: de training die ik dan geef gaat mij niet echt energie geven vrees ik.
  • Dinsdag: ze voorspellen prachtig weer. Ik heb het BBQ-vlees al ingeslagen.
  • Woensdag: pasta met balletjes, bloemkool en witte saus
  • Donderdag: kip, broccoli en asperges in de wok. Kan toch niet mislopen?
  • Vrijdag: eten bij de tante van de wederhelft in ruil voor smartphone-advies
  • Zaterdag: mijn grootouders nodigen ons gezin (mijn ouders en de kinderen) uit voor een etentje in hun nieuwe appartement. Ik ben nog altijd op zoek naar een housewarmingcadeau 😉
  • Zondag: een ovenschotel met veel comfort en relaxmogelijkheden
  • Baksel: cheesecake met speculoosbodem. Ik hoop het recept geperfectioneerd te krijgen tegen eind juni zodat ik hem voor mijn verjaardag kan maken 😉
Standard
Cultuur, emoties, Film, Het dagelijks overleven, L/literatuur, TV

Relax

Zoals aangekondigd ging ik na de housewarming niet veel doen voor de rest van het weekend én was de wederhelft zondag en maandag weg. Resultaat: een weekend voor mij alleen zonder geplande uitstapjes.

Op het programma:

  • TV kijken. Series op de digibox, films op DVD. Kijken en lachen en wenen. Met snacks in de nabije omgeving, uiteraard, en een dekentje voor extra comfort. Extra fun: een goede vriend bracht mij Moana. Jongens, ik heb een nieuw item voor op mijn verlanglijstje.
  • Lezen. In het kader daarrond trouwens op zondag een bezoekje gebracht aan de bibliotheek, voor de eerste keer in 5 jaar. Mijn jongere ik zou gechoqueerd zijn dat ik nu pas de bibliotheek binnenwandel in mijn nieuwe woonplaats. Oeps.
  • Cinema. Op mijn eentje, jawel. Beauty and the Beast blijft geweldig en ik ben zo blij dat ik die terug ben gaan zien. Hartjes.
  • Zoo. Een bezoekje, wat beestjes zien, genieten van het plezier van wandelen.
  • Slapen. Dutjes, half doezelen op de zetel, uitslapen en vroeg in bed kruipen. De batterijen opladen en mijn lichaam tot rust laten komen.

Echt, zwier hier ergens nog een tropisch weertje bij en iemand die mij op vraag drank en eten brengt en ik ben gewoon op vakantie. Zalig. Alleen jammer dat het gepasseerd is. *snif*

Standard