emoties, familie, General blabla, Het dagelijks overleven, Relatie

Kleding is gewoon (niet) mijn pakkie-an…

(Ter info: titel komt uit de musical Aida van Elton John en Tim Rice – checken die handel, prachtige muziek heel die musical. Verdere ter info: deze post gaat knal tegen mijn gewoonte in en zal voornamelijk gaan over kledij-issues en meer van dat leuks. Be warned.)

Zoals ik al een paar keer aanhaalde ben ik geen held wat betreft kleding, fashion en bezig zijn met hoe ik eruit zie. Dat geeft meestal geen problemen (tenzij ik ergens naartoe ga waar mijn moeder ook aanwezig zal zijn en zij verwacht dat ik toch op z’n minst mijn best doe; dan heb ik meestal twee of drie outfits mee), maar nu werd ik toch voor een probleem gesteld: het schijnt dat je bijkomt, tijdens zo’n zwangerschap.

Ik heb nog vrij veel geluk gehad en moest pas tegen week 22 echt op zoek naar alternatieven voor mijn gewone kledij, dus de strijd met winkels en draag- én betaalbare zwangerschapskledij werd wat uitgesteld, maar ik moest er toch aan geloven. Zomerkledij bleek bij mij meestal vrij aansluitend te zijn rond buik en heupen, wat een paar mogelijke problemen opleverde met mijn huidige buik. Lang leve een héél lange pre-zomertijd waarin je al gedwongen wordt om je zomergarderobe te bekijken, anders zou ik het pas de week voor de vakantie doorgehad hebben vermoed ik. Anyway.

Hoe lastig is het om goede zwangerschapskledij te vinden, met name: die goed zit en valt én geen stukken van mensen kost? Bij de H&M en C&A krijg je twee rekjes met keuze (ergens tussen de plus-sizes gestoken), op de websites van bijvoorbeeld Esprit, Zalando en Newlook vind je tof gerief dat -eens aangekomen via de post- of een volledig foute maat is, of zo oncomfortabel mogelijk zit, of gewoon zijn geld niet waard is. Zucht. En ik wou ook nog eens een jeans, want daar leef ik meestal in (mijn gewone broeken kan ik nog min of meer aan, maar mijn jeans is een no-go zone want die geven blijkbaar niet zo veel mee. Jeuj). Ik ben dus gaan aankloppen bij mijn mama met de wanhopige vraag of ze het zag zitten om als verjaardagscadeau voor mij mee te gaan shoppen. Uiteraard kreeg ik daar een heel enthousiaste reactie op, tot mijn grote blijdschap.

Resultaat: ik ben de trotse eigenares van een zalige jumpsuit en (grijze) jeans van Fragile (prachtige winkel waar ik hoop diezelfde jumpsuit in een andere versie te vinden in de solden, want mijn portefeuille kan de niet-solden-prijzen niet aan), een kleedje van H&M (de niet-zwangerschapscollectie) en een jumpsuit van Esprit. En na de zomer zien we wel verder. Maar jongens, buiten de zoektocht naar de crèche is die zwangerschapskledij toch het meest stresserende aan mijn zwangerschap tot nu toe.

Advertisements
Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven

Gelukkig zijn

  • Door dit filmpje (al relatief oud/out, maar ik blijf platliggen van het lachen. Zalig)
  • Door schoonzussen en tantes die body’kes kopen wanneer ze op vakantie gaan/ergens iets schattig zien. En ik heb zelf dus nog niks gekocht (OK, gelogen. Ik kocht al een leesboekje).
  • Door onze frambozenstruik die bol staat van de frambozen, de vogels die die frambozen met rust lijken te laten (toch een voordeel aan werken in de buurt) en ik die ‘s ochtends dagverse frambozen kan gaan plukken.
  • Door onze braamstruik die ook al bol staat van bramen-in-wording. Mmmmmm.
  • Door het zien van enthousiaste Belgische supporters (zolang het duurt, natuurlijk). Die dan wel klagen, want we hebben tegen Engeland gewonnen en nu zitten we in de moeilijke helft, maar ik vind het toch toffer dat onze spelers zich te goed vonden om expres te verliezen 😉
  • Door langere fietstochtjes. Naar het zwembad van mijn ouders. In de stralende zon. OK, één zo’n fietstochtje per dag is voldoende, want te veel zorgt voor een klein zonneslag-effect (en een hoed opzetten ging niet, want te veel wind), maar toch: zalig.
  • Door dat zwembad, trouwens.
  • Door mijn aftelkalender die aangeeft dat we binnen 18 dagen op vakantie zijn.
  • Door het enthousiasme dat ik voel opborrelen bij het idee dat ik geboortekaartjes mag beginnen fantaseren. En zo.
  • Door de veelvuldige BBQs die spontaan en niet-spontaan hier de revue passeren.
  • Door de fijne collega’s die het niet erg vinden om na de uren eens een cock- of mocktailtje te gaan drinken.
  • Door de fijne collega’s die gewoon fijn zijn tijdens de werkuren ook.
  • Door mijn algemene happiness, die precies blijft voortduren.
  • Door mijn past-self die zo geweldig is geweest om een kappersbeurt en pedicure te boeken vlak voor die vakantie.

Net gemerkt dat ik het lijstje nodig heb, trouwens. Onze regenwaterpomp is kapot, er moet een nieuwe geïnstalleerd worden en we kregen net de offerte door. Au.

 

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Reizen

Watskeburt: juli

Oh, wat heb ik uitgekeken naar juli. Kijken jullie even mee uit?

  • Het lentefeest van het petekind van mijn papa. Lekker eten, goed weer, fijne mensen.
  • We vieren de verjaardag van mijn mama aan de zee!
  • En de verjaardag van de quasi-oma van de wederhelft wordt ook gevierd – die wordt 90, dus grote picknick 🙂
  • We schrijven de toekomstige nakomeling in in de crèche die twee straten van ons thuis ligt – en knal op de route naar het werk. Aaaaaah, heaven.
  • We gaan eten bij vrienden die net verhuisd zijn en bespreken dan ineens vakantieplannen voor 2019 – want plannen is driekwart van de fun. Nee?
  • Er staat een tête-à-tête ingepland met de wederhelft in een restaurant waar we nog niet geweest zijn. Benieuwd!
  • Ik plande een pedicure in, vlak voor de vakantie zodat ik al niet moet beginnen vloeken op teennagels.
  • Want… wij zijn weg. Drie weken. Italië en Frankrijk. Afgeteld, echt waar. Pizza, pasta, slaatjes, ijsjes, zwembad. En dutjes, hopen dutjes.
Standard
General blabla, Het dagelijks overleven

‘t Is stil…

… aan deze kant van het scherm. Toch op de blog, niet in real life. Er wordt hier vanalles bekokstoofd (verjaardagen! BBQs! Vakantieieieieieieie), dingen worden geregeld voor babystuff (peter en meter: check, crèche: check. Dat zijn de belangrijke dingen, toch?), dutjes moeten ingepland worden.

Ik denk dat ik de komende weken het Blogboek nog eens bovenhaal, dan is het probleem ‘geen inspiratie’ al van de baan. En kom ik misschien meer in mijn blog-groove. Maar dus: ik ben nog niet dood, het is gewoon even stil.

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Watskeburt: juni

Juni! Mijn verjaardagsmaand! Zomer! Hoera!

  • Het eerste weekend van juni trekken de wederhelft en ik richting de Champagnestreek, hij voor de champagne, ik voor het eten en de omgeving. Win-win.
  • We gaan met de collega’s op babybezoek bij een ex-collega. Yay.
  • Mijn mama heeft een tentoonstelling van haar schilderijen (ze volgt al een aantal jaar schilderles en zit nu in haar laatste jaar). Benieuwd!
  • We gaan eten bij De Laet en Van Haver – lang leve rood vlees rood mogen eten tijdens een zwangerschap. *hartjesenal*
  • Er is nog een concert in de Elisabethzaal om te gaan ontdekken.
  • Een dagje Efteling met collega’s! Ik duim voor prachtig weer, we gaan met goedkopere tickets want de Albert Heijn-actie is ieder jaar weer zalig.
  • Een dagje sauna met mijn schoonzus en quasi-schoonmama. Ik ga zelf de sauna niet in (ga wel massages boeken), maar hoop op mooi weer, veel dutjes, heerlijk eten en all the smoothies that exist.
  • Teambuilding op het werk! Ik organiseer dit jaar, dus wordt het een begeleide wandeling door Antwerpen gevolgd door eten met iedereen.
  • Op mijn verjaardag wordt een groot feestje georganiseerd, aangezien de nicht van de wederhelft dan trouwt. Ik ga veel dutjes doen die dag (en cadeaus opendoen?) en mij ‘s avonds heel veel amuseren. En misschien speciaal voor die dag nieuwe coole platte schoenen die perfect onder een gekleed kleedje passen kopen.

Rustiger, die maand juni. I’m feeling it. Ook een gynaecoloogbezoek en bezoek aan een mogelijke crèche (duimen jullie? Crèches in Antwerpen zijn moeilijk te vinden) passeren en ergens deze maand ben ik halverwege mijn zwangerschap, maar dat overvalt mij meer dan dat het écht gepland aanvoelt 🙂

Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Relatie

‘t Is gebeurd

Ik was aan het tellen geslagen. Tellen hoeveel dagen er gemiddeld tussen mijn regels zitten, om zo te kunnen zien vanaf wanneer ik in een zone terecht kwam dat het wel eens zo ver zou kunnen zijn. Ik had geteld en op 27/2 ging ik in die zone terechtkomen, maar flink en voorzienig als ik was besloot ik te wachten tot 1/3 ‘s ochtends om een test te doen.

Dat wachten is dus niet gelukt. 28/2 zat ik ‘s avonds uit alle macht NIET te turen naar een stokje gedurende een minuut. Om dan een minuut later toch te kijken en twee lijntjes te zien. Zeggen dat mijn wereld veranderde klopt, en toch ook niet helemaal. Ik ben nog steeds C en ik ben nog steeds even hard aan het stressen over het feit dat het allemaal nu samenkomt terwijl ik net een aantal projecten heb aangenomen (ik ben penningmeester van het koor, ik ga mee een (familie)boek schrijven aan de hand van verhalen van mijn grootvader, ik heb me net vol enthousiasme op het feestcomité van het werk gesmeten) en het leven toch eigenlijk echt wel duur is (hallo, nieuwe meubels?).

Maar die ochtend van 1/3 kwam ik mijn bed uit, keek ik in de spiegel en zette ik dat body image verhaal op zijn kop: ik dacht ‘ja, ik heb een buikje en hmm, ik zie er niet fantastisch uit. Maar: het zou eens kunnen zijn dat daar een beginnend kindje in zit. Dus flink zo lijf, je doet dat goed’.

Uiteraard was de eerste afspraak die ik bij de huisarts kon maken voor bloedcontrole en bevestiging (hopelijk) van die zwangerschap pas 5 dagen later. Op kolen zitten is er niks tegen. Uiteindelijk ben ik toch tot bij de dokter geraakt en bleek uit de bloedresultaten dat ik -jawel- zwanger was. Zo’n 6 weken.

De volgende stap: een afspraak bij de gynaecoloog. Geraakte ik eindelijk tot bij de receptioniste om ingepland te worden, bleek dat ze mij pas een afspraak op 12 weken konden geven omdat er voordien geen -haha- gaatje was. Dat was dus een dikke 6 weken wachten. OK dan.

En nu ben ik 15 weken ver, ben ik alweer aan het aftellen naar de volgende afspraak bij de gynaecoloog en kwam onze NIPT-test met perfecte resultaten terug. En zijn wij gewoon heel blij. Eind oktober komt er hier -als alles goedloopt, want ik ben daar plots toch wel heel bijgelovig in geworden- uitbreiding bij.

(Ik ga mijn uiterste best doen om er geen mamablog van te maken, net zoals ik mijn uiterste best ga doen om gewoon fulltime te blijven werken en mijn eigen identiteit te behouden en niet C-de-mama te worden.)

Standard
Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Watskeburt: mei

Mei. Serieus? Januari en februari lijken niet voort te maken, maar vanaf maart steekt het jaar toch altijd een tandje bij qua snelheid. Oh well.

Wat staat er in mijn agenda voor deze maand?

  • We starten de maand goed met een sushidate met (ex-)collega’s. Veel lachen, wat roddelen, je gewoon goed amuseren. Hoera!
  • Om dat uit te balanceren moet ik naar de tandarts om een gaatje te laten vullen. Boe.
  • Ik moet een koorauditie doen (we zijn ons koor volledig aan het hervormen, in de hoop de komende jaren niet alleen te overleven maar een nieuwe adem door het koor te laten gaan)
  • De wederhelft heeft een concertweekend (zaterdag én zondag concert)
  • We gaan brunchen met goede vrienden van ons
  • Ik ga naar het concert van mijn kleine zus in Gent
  • We zijn uitgenodigd voor een etentje met (koor)vrienden
  • Er komt nog eens een concert langs in de Elisabethzaal (het laatste van dit abonnement)
  • We gaan met een aantal collega’s ons samen installeren om naar Eurosong (de finale) te kijken en alles te becommentariëren
  • Er passeren twee familievergaderingen (serieus, dat zijn echte vergaderingen)
  • Er staat een weekendje Barcelona op til (yaaaaaay)
  • De wederhelft en ik gaan eten voor ons negenjarig samenzijn
  • Uiteraard passeert er nog een etentje (deze keer met het petekind van de wederhelft – we schillen 3 jaar of zo)
  • Mijn grootouders geven een feest want worden dit jaar 80. Hoera!
  • We gaan nog eens eten met de collega’s
  • Ik ga eten met mijn medebestuur van het koor.

En dan is de maand mei rond. En bedenk ik mij dat het géén rustige maand gaat worden. Ach ja. Een goede combinatie van concerten en etentjes, als ik het even snel doorloop!

Standard