Eten, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Weekmenu's

Weekmenu: week 9

Het voordeel van terugkomen van een gecaterde vakantie: ik heb superveel zin om terug te koken. En het wordt hier ook nog eens lekker fris, wat betekent dat ik gewoon al mijn favorieten kan maken (ik hou heel hard van herfst- en wintergerechten zoals ovenschotels en overduidelijke comfort food).

  • Maandag: ovenschotel met gehakt en spinazie (zondag al klaargemaakt)
  • Dinsdag: cordon bleu met spruitjes
  • Woensdag: kip met spek, rijst en een currysausje met ananas
  • Donderdag: ik moet enkel voor mezelf koken, want de wederhelft gaat op mannenetentje; ik heb al witte pens in de diepvries liggen voor mij
  • Vrijdag: spaghetti!
  • Zaterdag: ik zit een heel weekend in Knokke met mijn mama, want de wederhelft is vrijdagavond (laat) op shortski vertrokken met zijn collega’s. Oh, wat vind ik dat erg 😉 Het gaat dus van het martkaanbod afhangen!
  • Zondag: Restjes spaghetti van vrijdag

 

Advertisements
Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, projectblogboek, Projectjes, Veertig dagen bloggen

#projectblogboek 20: schrijf over die ene gebeurtenis die je leven veranderde

Ik was 18 en studeerde in Leuven. Geschiedenis, iets dat mij gigantisch fascineerde (en nu nog steeds fascineert), maar waar ik duidelijk niet voor weggelegd was om dat ook daadwerkelijk te studeren. Mijn eerste jaar was gestrand op 9 herexamens, waarvan ik er uiteindelijk toch 7 meesleepte naar het volgende jaar. Geen onverdeeld succes, dus. Ik had net een zware keelontsteking gehad waarvoor ik antibiotica had, toen ik merkte dat heel mijn lijf vol boebels zat en dat die jeukten. Gelijk. Zot. In die mate dat, toen ik naar de dokter wandelde, iedere stap een halve seconde verlichting gaf (mijn schoenen schuurden langs de boebels op mijn voeten) en nadien nog ergere jeuk dan voordien. De hel. Conclusie van de dokter: klierkoorts.

Door die klierkoorts ben ik een maand thuis geweest (ik zat op kot) waar ik elke dag een goede 16 tot 20 uur sliep en de andere uren in de zetel zat. Mijn mama was thuis, de rest van het gezin ook (al moesten die wel naar school) en ook papa kwam af en toe eens naast mij zitten voor een babbel. Dé grote verandering toen: ik ben niet meer teruggegaan naar Leuven om voort te doen met Geschiedenis. Ik zeg niet dat ik mijn weg plots veel klaarder zag, maar wist vooral: dit niet meer. Voor mij heeft dat de weg opengezet naar een paar jaar later tegen mijn ouders kunnen zeggen: ik wil niet meer studeren, ook al heb ik dan geen diploma. Ik wil gaan werken. Dat zat toen, een drietal jaar voor ik dat zo kon zeggen aan mijn ouders, ook al wel te broeden, maar die klierkoorts heeft me er wel toe gedwongen om gesprekken aan te gaan die anders nog jaren uitgesteld zouden geweest zijn.

Voor mij is die periode dus heel cruciaal geweest in eerlijker communiceren naar anderen toe en niet gewoon aanschuiven in het rijtje omdat dat verwacht werd. Nog steeds geen spijt van, vuistje voor mezelf.

Dit kadert binnen twee projectjes hier: #projectblogboek, geïnspireerd door Het Blogboek van Kelly Deriemaeker, en #veertigdagenbloggen, met dank aan Katleen van Verbeelding.  

 

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Veertig dagen bloggen

Body image

Ik snap het niet. Ik ben daar niet alleen in en het is er ook niet plots gekomen, maar: die spiegels overal, wat is daar in godsnaam mis mee?

Onze slaapkamerkast (zo’n goei grote PAX-kast) heeft een spiegelwand. Heel handig eigenlijk, nog steeds geen spijt van. Ik bekijk mezelf dus dagelijks twee keer in geklede en ongeklede toestand in’t groot en gedetailleerd. Ik kan dus vergelijken, zegt. Wat mij opviel: ik kan ‘s avonds naar mezelf kijken en denken ‘lap, die wederhelft heeft toch chance met mij, looking good!’. En de volgende ochtend opstaan (ter info: mijn slaapkop bekijk ik niet zo in die grote spiegel, da’s voor de badkamer) en hoewel er niks veranderd is aan mijn lichaam, toch denken: ‘gij koe’.

Gekleed gaat dat trouwens op dezelfde manier. Ik leef in jeans, zo ongeveer, dus ik zie mezelf vaak in de gelijkaardige of identieke outfits en iedere dag kan mijn gevoel bij dat spiegelbeeld 180° gedraaid zijn. Begrijpe wie begrijpe kan. En ik weet dat dat gevoel van voorbijgaande aard is, maar het kan toch een ferme deuk in je zelfvertrouwen geven waardoor die dag net iets minder goed begint. Er niet in kijken is geen optie, want die kast staat -uiteraard- langs mijn kant van het bed (en is loodzwaar, we krijgen dat ding niet verplaatst) dus blijf ik naar mezelf kijken.

Ik leef in hoop dat het nog wel eens verandert: ik heb jarenlang mijn voeten belachelijk lelijk gevonden (vooral mijn tenen dan) en door vorig jaar keitoffe sandaaltjes te kopen is dat idee toch al wat bijgesteld. Kleine stapjes en zo, we moeten ooit ergens geraken.

Standard
Cultuur, Eten, Film, Het dagelijks overleven, Iets specialer, L/literatuur, Projectjes, tips, Veertig dagen bloggen

The future looks bright

In mijn bullet journal heb ik -buiten hopen to do’s- ook lijstjes staan, waarvan er drie lijstjes regelmatig bekeken worden: die met de boeken die ik wil lezen, de films die ik wil zien en de restaurants die ik nog wil boeken. Kijken jullie mee?

Boeken (sinds ik begonnen met de Verbeelding Book Challenge kan ik hier regelmatig boeken afvinken)

  • Who do you love – Jennifer Weiner
  • The Magnolia Story – Chip Gaines
  • The girl with the lower back tattoo – Amy Schumer
  • Things the grandchildren should know – Mark Everett
  • De tolk van Java – Alfred Birney
  • Rich people problems – Kevin Kwan
  • The tobacconist – Robert Seethaler
  • S.T.A.G.S. – M.A. Bennett
  • The women in the castle – Jessica Shattuck
  • We were the lucky ones – Georgia Hunter
  • Thanks Obama – David Litt
  • How not to hate your husband after kids – Jancee Dunn
  • Noord – Sien Volders

Er zijn nog andere boeken die ook op het lijstje staan, maar die zijn te vinden in mijn posts over de Verbeelding Book Challenge – allen daarheen dus 😉

 

Films

  • Thor: Ragnarok
  • Kingsman: the golden circle
  • Me before you
  • X-men: Apocalypse
  • Pitch Perfect 3
  • Murder on the Orient Express
  • Coco

Wil ik zien maar zijn nog niet uitgekomen: Maleficent 2, de Disney-versie van De Notenkraker, Mary Poppins returns, World War Z 2, Toy Story 4, Uncharted, Ocean’s 8, The Incredibles 2, Jurassic World 2, Avengers: Infinity War, Star Wars: Han Solo, Deadpool 2, Black Panther, Mamma Mia 2, A wrinkle in time.

 

Restaurants

  • Het gerecht
  • Het gebaar
  • De vlasmarkt
  • Mich
  • Danieli Zuid
  • Il Capriani
  • Soma
  • Pure C
  • Hof van Cleve
  • Sombat

Er zijn plannen om ofwel Pure C ofwel Hof van Cleve dit jaar te doen, ik hou jullie op de hoogte 😉

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Projectjes, tips, Veertig dagen bloggen

Wishlist: de ervaringen

In navolging van mijn reis-wishlist heb ik ook een ervaringenwishlist: dingen die ik ooit eens wil doen, mits voldoende geld/opties/goesting. (wishlists, ik vind die wel leuk heb ik beseft. En nee, dit zijn nog steeds geen bucketlists, want die MOET je afstrepen en dit zou leuk zijn mocht het ooit lukken)

  • In eersteklas vliegen. Hoe cool zou dat zijn? Een lange vlucht (naar Australië bijvoorbeeld) en dan op mijn gemak kunnen slapen. Comfortabel liggen op een vliegtuig. Dit is zo eentje voor als ik de lotto ooit win, vermoed ik.
  • Een boek publiceren.
  • Een skydive/parachutesprong/paragliding. Zeg ik nu. Wanneer ik daar ooit sta gil ik heel dat land bijeen. Maar whatever: het staat toch in het lijstje.
  • Een parfumworkshop volgen zodat ik eindelijk weet welk parfum bij mij het beste is en wat ik het lekkerste vind ruiken.
  • Een weekend over the top relaxen in een super-de-luxe wellness. Dat is voor wanneer ik dat geld heb om in eersteklas te vliegen.
  • Deelnemen aan de Summer School van de King’s Singers, waar ik ooit al eens over schreef. Een week lang ondergedompeld worden in Engelse zangtechnieken en dat onder begeleiding van mijn persoonlijke zanghelden, ik ben nu al aan het aftellen naar binnen een paar maanden wanneer de inschrijvingen voor 2019 opengaan.
  • Rondrijden met een Mini Cooper gedurende een aantal dagen. Mijn absolute favoriete auto.

Ik word hier eigenlijk wel gelukkig van, van die wishlists maken. Omdat er zotte dingen tussenstaan, maar ook vrij bereikbare dingen. En omdat dromen mij altijd gelukkig maakt. Ahja.

Standard
Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, tips, Veertig dagen bloggen

YNAB: the point of no return

Ik zit nu drie maanden ver in mijn YNAB-experiment en kan met de hand op het hart zeggen dat dat programma mijn visie op geld volledig heeft veranderd. Op z’n kop gezet, zelfs. Ik ben me altijd bewust geweest van geld, als kind al: ik wist dat mijn papa veel centjes verdiende en als veertien- of vijftienjarige dacht ik: no way dat ik ooit zoveel geld verdien. Moet ook niet, ik zal wel gelukkig zijn met minder. Dat is ook zo, maar om maar te schetsen: het speelde wel in mijn hoofd.

Op advies van mijn papa (serieus, mijn held op heel veel gebieden, maar zeker op financieel vlak) was ik een jaar of drie geleden begonnen met in- en uitgaven bij te houden. Wat komt er gemiddeld binnen, wat gaat er buiten. Confronterend, maar wel interessant. Maar: ik had nog steeds niet écht een zicht op wat er met dat geld allemaal gebeurde. Die uitgaven, ja, die kon ik wel kaderen en verantwoorden, maar wat er met de rest van mijn geld gebeurde? Geen idee.

Met YNAB (ja, ik maak hier echt keihard reclame maar het is het volledig waard en ik word er geen cent rijker van) weet ik dat wél. Het spaargeld is netjes onderverdeeld in potjes: zoveel is voor onze buffer van het huis, zoveel voor de onroerende voorheffing wanneer die binnen een paar maanden in de bus valt, zoveel voor elektriciteit, zoveel voor skivakantie, zoveel voor gewone vakantie. En dat doet mijn oogkleppen afvallen, want als ik nu een folieke wil doen (ik zeg maar iets: dat prachtige paar sneakers waar ik al een tijdje geleden mijn oog op liet vallen) en ik heb dat niet op voorhand gebudgetteerd, dan moet ik dat geld ergens anders gaan halen. Uit dat potje voor vakantie, bijvoorbeeld. En dan stel ik mij de vraag: is dat paar sneakers mij meer waard dan een bijdrage voor onze vakantie? (spoiler: nu nog niet. Binnen een paar maanden, wanneer het helemaal afgeprijsd is, dan misschien wel ;))

Om maar te zeggen: dikke fan hier. Want die skivakantie waar ik nu mij amuseer? Gebudgetteerd. Met andere woorden: ik weet perfect wat ik hier kan en mag uitgeven om volgende maand niet op mijn gezicht te gaan bij het bekijken van bijvoorbeeld de mastercardrekening. Of de stand van onze zichtrekening. Hoera! Informatief: je kan een maand gratis proberen bij YNAB, om te zien of het je ligt. Nadien kan je dan beslissen of jet ervoor wil betalen (ter info: ik denk dat dat momenteel voor twaalf maanden YNAB op een kleine €70 uitkomt; ik heb zelf nog kunnen profiteren van een lager tarief).

Kelly van Tales from the Crib heeft een zalige cursus over YNAB – schrijf je in voor korting en updates! De link van YNAB in de blogpost zelf is de ‘gewone’ link naar YNAB, de link die je hier in deze zin vindt is mijn persoonlijke link; mocht je deze gebruiken en je ‘abonneren’ op YNAB, dan krijg ik een gratis maand. Werkt zo voor iedereen; ‘t is maar het proberen waard 😉 

Standard
emoties, Het dagelijks overleven

Nieuwe vooruitzichten

Ik had al eens gemeld dat ik dacht aan verandering op jobgebied. Nog niet onmiddellijk, maar wel mijn ogen openhouden. En dat ik het moeilijk vond, want dat ik mijn team geweldig vind en eigenlijk nog niet echt uitgekeken ben op mijn huidige job, maar wel aanvoel dat ik binnen een jaar, anderhalf jaar iets anders nodig ga hebben om het voor mij interessant te houden.

Ondertussen kijk ik af en toe eens rond, maar dat team blijft wel mentaal aan mijn mouw trekken. Echt weg wil ik niet. En vandaag verscheen er een interne vacature in mijn mailbox (die worden standaard naar heel het bedrijf doorgestuurd), eentje die mij echt wel interesseert. Maar zoals dat gaat wanneer je binnen hetzelfde bedrijf naar een andere job lonkt, ken je ook wel mensen op die dienst, waaronder de manager. Laat daar voor mij nu het schoentje wringen: op mijn huidige dienst ben ik, om het plat te zeggen, met mijn gat in de boter gevallen. Boem, patat, een menselijke manager die voor het overgrote deel achter ons staat (niemand is perfect, dus gevallen steekjes, daar let ik wat minder op). Met die mogelijk nieuwe manager kom ik niet altijd geweldig goed overeen. Misschien ligt dat aan mijn huidige functie en team, want wij moeten vrij regelmatig met hen samenwerken en zij hebben voor het grootste deel de overmacht, waardoor het Calimerogevoel bij ons nogal hoog kan liggen tegenover hen.

Ik zit dus in dubio. En ga de collega die daar van functie gaat veranderen eens proberen klissen voor een gesprek, om te horen hoe het bij hen eraan toe gaat. Veranderingen in het leven, ik vind dat niet gemakkelijk.

Standard