emoties, Het dagelijks overleven, tips

Always look on the bright side

Ik heb dipjes. Momenten dat ik liefst die laptop tegen de muur gooi, mijn hoofd onder lakens en kussens wil steken, mijn bed terug in wil voor de komende 24 uur en gewoon niet geconfronteerd wil worden met de mensheid. Wie heeft die niet? Ik heb wel een aantal trucjes om het voor mezelf op zo’n momenten behapbaarder te maken. Geen wonderlapmiddeltjes, maar manieren waarop ik mijn hersenen via kleine dingen gelukkiger maak. Misschien werken ze ook voor jullie?

  • Ik tel auto’sI know, klinkt autistisch, is het vermoedelijk ook een beetje. Als het écht erg is en ik dringend rust in mijn hoofd nodig heb, tel ik alle auto’s die ik op mijn fietstochtje tegenkom van en naar het werk. Wel auto’s van bepaalde merken: BMW, Mercedes, Mini Cooper, Audi, Porsche, … De duurdere merken dus. Kijk, ik mag snob zijn om mij relaxter te voelen vind ik. De light-versie (die ik héél regelmatig doe, wanneer ik naar het werk fiets en eigenlijk geen zin heb om te gaan werken) bestaat uit het tellen van auto’s waar ik een coup de foudre van heb. Mini Coopers in alle soorten en maten (behalve cabrio’s, die vind ik lelijk), een keitoffe kleur op een leuke auto, een auto waar je hart ‘oooooh’ van zegt. Ik vermoed dat dit gewoon een manier is om meer op mijn omgeving te letten, maar ik vind het wel leuk, vooral omdat ik het met een heel positief gevoel associeer.
  • Onlangs zat ik er op het werk in de voormiddag even door. Rotmail gehad, frustraties, geen manier om mij af te reageren. Ik heb gebruik gemaakt van het feit dat ik zo dicht bij huis woon, ben tijdens mijn pauze naar huis gefietst en heb de laatste tien minuten van Pitch Perfect 2 opgezet op Netflix. Een goed huilrondje later en ik voelde mij al een pak beter. Yes, I’m emotional. 
  • Soms kan je niet weg. Moet je even kunnen vluchten in je hoofd. Ik heb tonnen liedjes (uit musicals, van de radio, van het koor) in mijn hoofd zitten en als ik daar even op kan focussen gaat het ook weer beter.
  • Wanneer ik thuis ben en het rotgevoel mij daar te pakken krijgt, installeer ik mij mét dekentje en snacks allerhande (nee, ik tel geen calorieën) in de zetel en leg mij neer. Nog de meest comfortabele optie van allemaal maar helaas ook de minst gebruikte, want thuis is dat blah-moment minder aanwezig (oef!).

En jullie? Hebben jullie nog tips ‘n’ tricks?

Standard
Cultuur, L/literatuur, tips

Verbeelding Book Challenge 2017: juli

Dit las ik deze maand:

  • Deel 2 en 3 van Robert Galbraith. Deel 3 vond ik iets donkerder van vertelstijl en verhaal, maar het blijven voor mij wel heel goede boeken. Die Rowling, ze kan verdorie toch schrijven. Ik ben ook heel benieuwd naar de verdere ontwikkeling van de relatie tussen de hoofdpersonages: ik heb geen flauw benul waar J.K. Rowling precies naartoe wil en ik vind het geweldig.
  • Orphan X – Gregg Hurwitz. Donker, wat té realistisch geschreven naar mijn smaak soms. Het pakt je vast en laat niet los, wat het goed geschreven maakt, maar na het lezen van dit soort boek wil ik dit kunnen loslaten en dat lukte hier niet helemaal.

Nee, niks van onderstaand lijstje, maar toch nieuwe lectuur. Dat is trouwens niet het enige dat ik vorige maand gelezen heb, maar de rest was allemaal herlezing van boeken waar ik zot van ben, dus die zet ik hier niet bij. Mocht er toch iemand geïnteresseerd zijn: ik herlees momenteel de Dallas-reeks van J.D. Robb (aka Nora Roberts).

  1. Een boek met meer dan 700 pagina’s
    • De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch. Al een aantal keer in begonnen, maar telkens op slechte momenten. Een nieuwe poging in 2017 dus!
  2. Een boek met minder dan 200 pagina’s
  3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
    • Between the lines van Jodi Picoult en Samantha Van Leer, een moeder-dochter team. Of een boek van P.J. Tracy, nog zo’n moeder-dochter team.
  4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
    • The Bone Season van Samantha Shannon. Klein beetje confronterend om te zien hoeveel mensen van mijn leeftijd en jonger bestsellers geschreven hebben.
  5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
    • Eerlijk? Eender welk boek van Nora Roberts en die brengt jaarlijks wel een viertal boeken uit. Ik heb nog keuze 😉
  6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.)
  7. Een boek gepubliceerd in 2017
  8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant, …)
  9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt
    • You can’t touch my hair van Phoebe Robinson. Ik ben die tegengekomen op de luchthaven van Miami, was gefascineerd genoeg om de titel te noteren in mijn GSM en kijk, nu kan ik hem hier inzetten. Hoera!
  10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
    • Seveneves van Neal Stephenson. Staat al een jaar of zo op mijn ‘moet ik lezen’-lijstje, maar ik kom er niet toe. Misschien zo wel?
  11. Een boek met een kleur in de titel
    • Red Rising van Pierce Brown. Zowaar een dubbelslag: een kleur in de titel én in de auteursnaam 😉
  12. Een boek met een nummer in de titel
    • Vele hemels boven de zevende van Griet Op de Beeck. Ook zo eentje waar ik de titel al vaak van heb horen vallen maar die ik nog niet gelezen heb. Jongens, mijn ‘te lezen’-lijstje gaat gewoon leeg zijn tegen het einde van het jaar! Of nog drie keer zo vol staan, dat kan ook.
  13. Een boek met een illustratie op de cover
  14. Een non-fictie boek
  15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
    • Ik wil al heel lang The Book Thief van Markus Zusak lezen, lijkt me een ideaal moment.
  16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht, …)
  17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
  18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat
    • The Christmasaurus van Tom Fletcher. Drie keer raden welk seizoen hier centraal staat…
  19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
  20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd
    • Een goed moment om mijn klassiekers nog eens te bekijken, bijvoorbeeld Sherlock Holmes van Arthur Conan Doyle.
  21. Een boek dat je al een keertje las
    • Daar zit ik al aan, ik herlas net de 5 boeken van Melissa Nathan. Dikke tip voor wie feel good-lectuur nodig heeft.
  22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt
    • Ik heb de omschrijving geherinterpreteerd en heb gekozen (uiteindelijk) voor La part de l’autre van Eric-Emmanuel Schmitt. Een ver-van-mijn-bed boek qua verhaal en achtergrond, over Hitler en een wat-als interpretatie.
  23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
    • Beautiful Ruins van Jess Walter. Ah, Italië. Het wordt tijd dat ik nog eens van jouw zon geniet.
  24. Een boek uit de bibliotheek
    • Dat betekent dus naar de bibliotheek gaan. Ik heb volgens mij geen geldige lidkaart meer. Aaah.
  25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid
  26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
  27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las
    • Het gouden ei van Tim Krabbé. Zelfs geen flauw benul waar het precies over ging, maar ik weet dat ik het gelezen heb in het vierde of vijfde middelbaar, ik ben het even kwijt.
  28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij
  29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
    • Of Mice and Men van John Steinbeck, blijkbaar nog steeds op de gebande-boekenlijst in Amerika.
  30. Een eerste deel in een reeks
    • City of Bones van de Mortal Instruments-reeks door Cassandra Clare. Al een tijdje iets waar ik af en toe aan dacht, maar nu dus de uitgelezen kans om ze op het lijstje te zetten.
Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Reizen, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Watskeburt in augustus

  • De wederhelft zit een weekje in Frankrijk op koorweek, ik hou mij vrolijk bezig in Antwerpen. Er is een uitnodiging om te gaan logeren bij mijn ouders en voor de rest plan ik thuis te zitten, alles te zien en beluisteren waar hij anders niet zo’n fan van is en heerlijk mijn eigen ding te doen 😉
  • Een buurvrouw organiseert voor haar wederhelft een verrassingsverjaardagsfeestje, dus daar springen we met veel plezier even binnen. Het ontbijt gaan we missen (boe, werk!).
  • Een tandartsbezoekje staat gepland voor een jaarlijks onderhoud. Tien minuutjes binnen en dan weer buiten, dat is het beproefde plan.
  • Een spaghettifestijn bij mijn schoonzus, hoera!
  • Een weekendje zee eind augustus, waarin dan ook een etentje voor de verjaardag van mijn broer en jongste zus zou plaatsvinden.
  • Een weekendje Ardennen in het huisje van mijn schoonvader.

Voor de rest is het heerlijk rustig en probeer ik vooral de reis naar de Westkust verder voor te bereiden. Aah, vakantie.

Standard
General blabla, Cultuur, Het dagelijks overleven, Reizen, tips

Een weekendje in de Ardennen

Het is er dan toch van gekomen: een spontaan, last-minute weekendje met ons tweeën. Een klein mirakel, maar we hebben goed gelachen, gebabbeld en elkaar nog eens die in de ogen gekeken 😉

De ingeving: een Vivabox voor een weekend die stof lag te vergaren op de kast. Koppel dat aan een verlengd weekend dat nog leeg was en wij zagen inspiratie langs alle kanten. Het hotel werd geboekt, vrijdag werd er uitgeslapen en rustig ingepakt en tegen 14h stonden wij in Bouillon voor een tussenstop. We kuierden langs een volleybalveld of drie, dronken een biertje en watertje en trokken richting kasteel. Mooi weer, weinig volk boven, snel wegvluchten zo gauw ik roofvogels zag (de gevleugelde beestjes, het zijn mijn vrienden niet).

Nadien reden we verder door naar Douzy (na uiteraard nog een drankje – het is verlengd weekend of het is het niet) en kregen onze kamer te zien. Ik moet eerlijk zijn: ik was niet echt gelukkig. Wij hadden al de beste soort kamer dat er beschikbaar was, maar ramen die enkel open of toe kunnen (en niet op kip-stand) en een sauna-gevoel op de kamer, het is mijn ding niet. Noem mij verwend, maar wanneer ik een hotelkamer boek ga ik ervan uit dat ze tijdens de dag mijn bed ook komen opmaken (tenzij het duidelijk aangegeven staat dat dit niet gaat gebeuren; dan kan ik ermee leven). Als dat niet gebeurt, verliest dat hotel in mijn aanzien wel veel respect. Helaas, pindakaas.

Het eten die eerste avond (in hetzelfde hotel, want dat leek ons het gemakkelijkste) was OK. Niet wow, niet vreselijk slecht, gewoon OK. De volgende dag besloten we dus ergens in de buurt een restaurantje te zoeken. Tijdens ons bezoek aan Sedan (waar er ook een kasteel is waar je zelfs korting krijgt als je voordien bijvoorbeeld het kasteel van Bouillon ging bezoeken) zagen we dat er op de binnenplaats ook een restaurant was. Wij dus naar daar met de vraag of we ‘s avonds daar iets konden eten. In het restaurant zelf niet meer (dat zat vol), maar in de bistro wél. Laten we zeggen dat het kader die avond al een pak beter zat 😉 Voor de rest deden we zaterdag onze wandelschoenen aan en hadden we geluk met het weer: op een paar malse regenbuien na zaten we droog in de auto toen het begon te regenen. Hoera!

De laatste dag trokken we al vroeg richting België terug: we gingen wandelen in Vresse-sur-Semois (ik ging trouwens met het vooruitzicht op een pannenkoek aan het einde van die wandeling; wandelen om te wandelen is niet altijd aan mij besteed). Laat het bij deze buiten kijf staan: de Semoisvallei is beeldschoon. Mooie (en goed aangegeven!) wandelingen, prachtige uitzichten en de zon die tegen het einde van de wandeling er ook nog eens stralend doorkwam: we komen nog eens terug naar deze streek, zonder enige twijfel.

Zo’n spontaan weekendje, ik vind dat wel leuk. Akkoord, ik ben organisatorisch te zwaar onderlegd om dit ook tijdens een langere vakantie vol te kunnen houden, maar wat afwisseling mag wel 😉

 

Standard
Eten, Het dagelijks overleven, Iets specialer

#projectblogboek 3: mijn ontbijt

Van één foto in de vorige #projectblogboek post naar 6 foto’s in deze post: straks raak ik nog geïnspireerd! 😉 De bedoeling was mijn ontbijt vijf dagen na elkaar te fotograferen. Blijkt dat mijn ontbijt héél weinig varieert, tenzij ik heel veel tijd heb (wat deze week niet zo was). Genoeg excuses gezocht: zo ontbeet ik van 11/7 tot en met 15/7!

  • Dinsdag: IMG_0878Een kom met cornflakes (Chocos, met dank aan de firma van Kellogg’s). Mijn tactiek is hier relatief simpel: eerst een aantal cornflakes gewoon zo opeten, droog, en nadien melk erover kappen. Mjam.
  • Woensdag: IMG_0880Een boterham met chocoladekorreltjes/muisjes en een beker chocomelk. Blijft een basisontbijt ten huize Bibi (voor mij dan; de wederhelft kiest voor koffie en geen boterham). Koude chocomelk trouwens: zowel winter als zomer. ‘s Avonds kan daar wel eens een warme chocomelk van gemaakt worden, maar ‘s ochtends heb ik meestal echt gewoon nood aan een lekkere koude chocomelk met Nesquik. Nee, ik ben niet gesponsord, maar ik koop mij om de 4 à 5 maanden wel een nieuwe grote bus van dat chocoladepoeder.
  • Donderdag:

    Het standaardontbijt aan de linkerkant, de voorbereidingen voor mijn lasagne aan de rechterkant (wel pas ‘s avonds gemaakt, zo vroeg ben ik nu ook weer niet opgestaan). Het was trouwens lekker!

  • Vrijdag: IMG_0890Een variatie op dat standaardontbijt met smeerkaas in plaats van de korreltjes. De beker chocomelk, die blijft wel.
  • Zaterdag:IMG_0892Nog een variatie op dat ontbijt: de boterham werd ingewisseld voor een half chocoladebrood van bakkertje Goossens (veel liefde en hartjes voor die bakkerij) dat nog in de diepvries stak. De Nesquik staat iets prominenter op de foto aangezien ik alles gewoon op tafel had staan (je ziet nog net een hoekje melkbus op de foto) in plaats van alles voordien klaar te maken. Lazy Saturdays, I love you.

Conclusie: dit was een saaie ontbijt-vijfdaagse, waarvoor mijn excuses. Af en toe heb ik eens veel zin en tijd om er coolere dingen aan toe te voegen (een smoothie of wat verloren brood als ik héél veel tijd heb), maar dit was een doodnormale, rechttoe-rechtaan week. Met veel brood dus. En chocomelk. Nog meer hartjes voor chocomelk.

Standard
Eten, Het dagelijks overleven, Weekmenu's

Weekmenu: week 29

Korte week, woohoow! Nog zeven weken en we zitten aan de Westkust (of zijn onderweg, whatever, het komt neer op vakantie). Hoezo, ik tel af?

We zijn de drukte doorgeraakt (hallo twee kilo gehakt om lasagne te maken, hallo 48 uur testen van nieuwe omgevingen), nu komt de rust. Aaaah. Zetel, ik heb je gemist.

  • Maandag: Luikse salade
  • Dinsdag: vol-au-vent op vraag van de wederhelft
  • Woensdag: tomate farcie met rijst
  • Donderdag: mosselen gaan eten, misschien.
  • Vrijdag: we proberen nog een weekendje met twee te organiseren. Er ligt hier een Vivabox voor een charmeverblijf die gebruikt moet worden, dus misschien dat die nu wel van pas komt. Afhankelijk daarvan kook ik dit weekend zelf of wordt er voor mij gekookt 😉
  • Zaterdag: afhankelijk van de weekendplannen
  • Zondag: gaan eten bij mijn schoonvader

Het enige dat in mijn agenda staat voor week 29 is een lunch maandagmiddag met de collega’s. Voor de rest: niks. Zot. Hallucinant. Fantastisch. Dat is al bijna vakantie, eigenlijk.

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

#projectblogboek 2: mijn bureau

IMG_0879

Hey kijk, een foto! *wuifwuif* Niet mijn natuurlijke habitat, maar kom. Een foto van mijn bureau op het werk zelfs, want een bureau thuis heb ik niet. De wederhelft heeft die wel, al is dat minder bureau en meer verzamelkot/werkkamer. Bon, ik blijf niet on point. Een foto van mijn bureau dus 🙂

Ik werk vrij simpel: het meeste zit in mijn laptop (voorzien door het werk, bedankt lieve werkgever). Daar zit een portaltool in waarin alle calls binnenkomen die via een portal (of website, want zo zit die van ons ineen) gelogd worden door de gebruikers van de programma’s die wij ondersteunen. *fiew* Lange zin. Die calls zijn niet de dringende calls, maar eerder vragen tot verbetering, problemen die niet gigantisch snel opgelost moeten worden, vragen waar de eindgebruiker doorheeft dat die wat tijd gaan kosten voor die opgelost gaan geraken, … Ook het userbeheer van die programma’s zit daar mee in, net zoals het systeem waarmee wij als helpdesk calls loggen wanneer we mensen aan telefoon hebben. Jup, die worden ook gelogd.

Die portaltool geldt dus ook als onze Google: hoe hard je ook probeert, het is onmogelijk om alles te onthouden. Je weet dus wel dat je een bepaald probleem al eens elders hebt gezien of gehoord of opgelost, dus zoek je binnen datzelfde systeem naar trefwoorden die overeenkomen met jouw issue. Het is alleen vaak zaak om door te hebben hoe je moet zoeken in dat systeem (niet simpel, eigenlijk).

Bon, de laptop is vrij cruciaal. Even cruciaal (of misschien net iets minder) is mijn headset: ik zit vaak 4 tot soms zelfs 8 uur per dag met dat ding op mijn hoofd. Zoveel gemakkelijker dan een gewone telefoon, want typen en op een scherm zoeken naar een oplossing of reden van een probleem gaat écht wel veel sneller als je je beide handen vrij hebt.

Die twee grote schermen die je ziet? Ook vrij noodzakelijk en nooit gedacht dat ik dat zou zeggen: ik vond een tweede scherm (naast dat van mijn laptop) al gigantisch veel in het begin, maar ik zou nu niet meer zonder kunnen. Really. ‘t Zal de invloed van het IT-landschap zijn.

Ik werk ook veel met post-its. Thuis probeer ik het af te leren met behulp van een bullet journal, maar op het werk ga ik geen bullet journal bijhouden. Waarom niet? Omdat de meeste dingen (pak 90% van de dingen die ik op post-itjes zet) de dag zelf of zelfs een uur later in de vuilbak terechtkomen wegens opgelost. Of gemeld. Of gecheckt. Bon, je begrijpt het wel. Mijn post-itjes en ik, wij begrijpen elkaar. Op die post-itjes staan niet alleen werkgerelateerde dingen, maar bijvoorbeeld ook dingen die ik tijdens de lunchpauze niet mag vergeten te doen (langs de post gaan, iets gaan kopen, letten op een bepaalde winkel voor een bepaald product) en overzichtjes van wie wat al betaald heeft (ik ben de organisator op het werk voor bijvoorbeeld samenleggen voor een afscheidscadeautje).

Andere cruciale dingen zijn mijn eetschuif (soepjes, chocolade, maïswafels), een schuif met een warme trui in (we zijn net verhuisd en op onze vorige verdieping hadden we het écht ijskoud, zelfs tijdens de zomer), een schuif met allerhande prullaria zoals een nietjesmachine en een perforator en een bakje met stylo’s. En een doosje thee (dat oranje dekseltje), voor alle seizoenen behalve de zomer (tenzij ik verkouden ben; dan ook tijdens de zomer). Je ziet ook nog mijn waterfles (dat turkoois geval links) en mijn Disneybeker (duh, rechts op de foto).

Voilà, mijn bureau!

Ik doe drie jaar na datum van #projectblogboek, geïnspireerd door de inspiratielijstjes voor blogposts die terug te vinden zijn in het eerste blogboek van Kelly (er is ook een vernieuwde versie). 

Standard