General blabla, Het dagelijks overleven, Reizen, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

Watskeburt in augustus

  • De wederhelft zit een weekje in Frankrijk op koorweek, ik hou mij vrolijk bezig in Antwerpen. Er is een uitnodiging om te gaan logeren bij mijn ouders en voor de rest plan ik thuis te zitten, alles te zien en beluisteren waar hij anders niet zo’n fan van is en heerlijk mijn eigen ding te doen 😉
  • Een buurvrouw organiseert voor haar wederhelft een verrassingsverjaardagsfeestje, dus daar springen we met veel plezier even binnen. Het ontbijt gaan we missen (boe, werk!).
  • Een tandartsbezoekje staat gepland voor een jaarlijks onderhoud. Tien minuutjes binnen en dan weer buiten, dat is het beproefde plan.
  • Een spaghettifestijn bij mijn schoonzus, hoera!
  • Een weekendje zee eind augustus, waarin dan ook een etentje voor de verjaardag van mijn broer en jongste zus zou plaatsvinden.
  • Een weekendje Ardennen in het huisje van mijn schoonvader.

Voor de rest is het heerlijk rustig en probeer ik vooral de reis naar de Westkust verder voor te bereiden. Aah, vakantie.

Standard
General blabla, Cultuur, Het dagelijks overleven, Reizen, tips

Een weekendje in de Ardennen

Het is er dan toch van gekomen: een spontaan, last-minute weekendje met ons tweeën. Een klein mirakel, maar we hebben goed gelachen, gebabbeld en elkaar nog eens die in de ogen gekeken 😉

De ingeving: een Vivabox voor een weekend die stof lag te vergaren op de kast. Koppel dat aan een verlengd weekend dat nog leeg was en wij zagen inspiratie langs alle kanten. Het hotel werd geboekt, vrijdag werd er uitgeslapen en rustig ingepakt en tegen 14h stonden wij in Bouillon voor een tussenstop. We kuierden langs een volleybalveld of drie, dronken een biertje en watertje en trokken richting kasteel. Mooi weer, weinig volk boven, snel wegvluchten zo gauw ik roofvogels zag (de gevleugelde beestjes, het zijn mijn vrienden niet).

Nadien reden we verder door naar Douzy (na uiteraard nog een drankje – het is verlengd weekend of het is het niet) en kregen onze kamer te zien. Ik moet eerlijk zijn: ik was niet echt gelukkig. Wij hadden al de beste soort kamer dat er beschikbaar was, maar ramen die enkel open of toe kunnen (en niet op kip-stand) en een sauna-gevoel op de kamer, het is mijn ding niet. Noem mij verwend, maar wanneer ik een hotelkamer boek ga ik ervan uit dat ze tijdens de dag mijn bed ook komen opmaken (tenzij het duidelijk aangegeven staat dat dit niet gaat gebeuren; dan kan ik ermee leven). Als dat niet gebeurt, verliest dat hotel in mijn aanzien wel veel respect. Helaas, pindakaas.

Het eten die eerste avond (in hetzelfde hotel, want dat leek ons het gemakkelijkste) was OK. Niet wow, niet vreselijk slecht, gewoon OK. De volgende dag besloten we dus ergens in de buurt een restaurantje te zoeken. Tijdens ons bezoek aan Sedan (waar er ook een kasteel is waar je zelfs korting krijgt als je voordien bijvoorbeeld het kasteel van Bouillon ging bezoeken) zagen we dat er op de binnenplaats ook een restaurant was. Wij dus naar daar met de vraag of we ‘s avonds daar iets konden eten. In het restaurant zelf niet meer (dat zat vol), maar in de bistro wél. Laten we zeggen dat het kader die avond al een pak beter zat 😉 Voor de rest deden we zaterdag onze wandelschoenen aan en hadden we geluk met het weer: op een paar malse regenbuien na zaten we droog in de auto toen het begon te regenen. Hoera!

De laatste dag trokken we al vroeg richting België terug: we gingen wandelen in Vresse-sur-Semois (ik ging trouwens met het vooruitzicht op een pannenkoek aan het einde van die wandeling; wandelen om te wandelen is niet altijd aan mij besteed). Laat het bij deze buiten kijf staan: de Semoisvallei is beeldschoon. Mooie (en goed aangegeven!) wandelingen, prachtige uitzichten en de zon die tegen het einde van de wandeling er ook nog eens stralend doorkwam: we komen nog eens terug naar deze streek, zonder enige twijfel.

Zo’n spontaan weekendje, ik vind dat wel leuk. Akkoord, ik ben organisatorisch te zwaar onderlegd om dit ook tijdens een langere vakantie vol te kunnen houden, maar wat afwisseling mag wel 😉

 

Standard
Cultuur, Entertainment in het algemeen, General blabla, Het dagelijks overleven, Muziek, Reizen, Uncategorized

Watskeburt in juni

Juni: de maand met de langste dagen, mijn verjaardagsmaand én een maand waar wat gepland staat – en toffe dingen, niet normaal. Ik kijk uit naar juni, ja 🙂 Wat staat er allemaal gepland?

  • Een verjaardagsetentje, maar niet voor mij 😉 Twee goeie vrienden verjaren begin juni en nodigen uit in een Argentijns restaurant. Benieuwd, benieuwd, en vooral leuk om nog eens op het gemak te kunnen bijpraten!
  • Ik geef mijn eerste eigen training van het hoofdprogramma (een halve dag, in duo met een collega, maar toch). Klein beetje stress, maar ik kijk er ook wel naar uit.
  • Kroegentocht! De familie van de wederhelft vindt dat er op tijd en stond iets gedronken mag worden, dus wordt er af en toe een kroegentocht georganiseerd. Ik ga standaard voor de niet-alcoholische drank, maar dat mag de fun niet drukken.
  • Het koorjaar wordt afgesloten (en begint weer in september) met een kaas en wijn avondje.
  • Er staat een dagje sauna op de planning. Samen de schoonzus en de quasi-schoonmoeder gewoon een dagje sauna’s testen, in de zon liggen (hopelijk), relaxen, vijfentwintig sapjes proberen en lekker eten. Yes.
  • We proberen de Great Breweries Marathon uit te wandelen. Vorig jaar liep dat niet helemaal zoals gepland en gewild, hopelijk raak ik deze keer wél aan de eindstreep. De wandelbottinnes liggen al klaar!
  • Met in het achterhoofd mijn relax-plan heb ik besloten dat ik mezelf ook een verjaardagscadeautje mag geven: ik heb een gelaatsbehandeling en massage geboekt de avond voor mijn verjaardag. Kwestie van volledig Zen aan mijn 28ste levensjaar te kunnen beginnen 🙂 (of is dat mijn 29ste? Eigenlijk wel he? Crap.)
  • Ik heb de namiddag van mijn verjaardag verlof genomen om mijn grootouders te kunnen bezoeken (en hopelijk mee te krijgen naar mijn verjaardagsBBQ bij mijn ouders), ‘s avonds is het uitgebreid aperitieven en BBQen chez les parents. Die doen dat héél goed.
  • Ik doe ook een BBQ (‘t is er de maand normaal gezien voor) met vrienden voor mijn verjaardag: relax beginnen om 17h, de mannen zien staren in het BBQ-vuur en zelf veel zoete wijn drinken (dat mag voor mijn verjaardag).
  • Een collega trouwt in november en zou heel graag als versiering een duizendtal origami-kraanvogels hebben hangen. Met de collega’s hebben we een origami-namiddagje gepland om die arme mensen wat vooruit te helpen 😉
  • Eind juni trek ik naar Londen voor een weekend. In dat weekend liggen nu al vast: een concert van Adele (jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!) en een avondje musical (The Lion King, met goede plaatsen en hopelijk een topavond in het vooruitzicht).

Echt, juni, ge wordt top. Ik voel het nu al aan mijn dikke teen.

Standard
General blabla, Reizen, Sport

Shortski en skiweek

Het begon allemaal met een lang weekend in de Vogezen.

Samen met mijn gezin en goede vrienden (we waren in totaal met 13) trokken we richting Le Valtin, vlakbij skigebiek La Bresse – Hohneck. Bij onze aankomst donderdagavond werden we verwelkomd door regen en niet zo koude temperaturen, wat ons deed vrezen voor goede sneeuw de dagen nadien. Dat bleek al bij al nog goed mee te vallen (het skigebied ligt niet zo hoog), wat ervoor zorgde dat de wederhelft me zelfs een compliment gaf de eerste dag. Dat, en de opmerking dat hij mij nog nooit zoveel had zien skiën. Wat deed ik voordien dan?

We trokken zaterdag met goede moed terug richting het skigebied, maar merkten bovenaan dat het de avond voordien goed gevroren had en dat de papsneeuw van vrijdag nu meer ijs dan sneeuw was geworden. Ik geef grif toe dat ik het mentaal en fysiek heel moeilijk heb gehad in de voormiddag: wanneer ik op ski’s sta, wil ik over alles controle hebben. Ik ga dus niet snel, sta meer in ploeg dan in parallel maar voel me wel op mijn gemak (sinds mijn lessen op de mat). Dat was nu dus geen optie meer: stoppen lukte mij quasi niet, wat tot gevolg had dat ik begon te panikeren want ik had geen controle meer. De eerste relatief steile helling heeft mij dan ook veel blauwe plekken, tranen (zowel van pijn als van frustratie) en schrik opgeleverd. Beneden werd ik opgewacht door mijn mama, die ervoor zorgde dat de wederhelft (die braaf bij mij was gebleven eens hij doorhad hoe moeilijk ik het vond) kon verder skiën met de rest. Na anderhalf uur terrasjes doen (want het weer was wel prachtig) dacht ik: binnen twee weken sta ik weer op de latten. Ik wil niet met schrik beginnen aan die week.

Lang verhaal kort: mama en ik trokken weer naar boven, maar deze keer langs de kant van de berg die in de zon lag. De sneeuw bovenaan lag dan ook een pak beter dan de sneeuw die ik net getrotseerd had, dus er begon zelfs weer wat plezier aanwezig te zijn. Dat duurde tot de laatste pistes naar beneden, waar alles nog in de schaduw lag en ik weer dapper mijn ploeg aansprak. Vermoeiend, maar ik ben er geraakt zonder te vallen. Toch wel trots op!

En dan de volle week skiën…

De wederhelft telde af tot het moment dat hij weer op latten kon staan, ik vooral tot het moment dat ik de laptop van het werk een week toe kon laten. Die skilessen in Frankrijk (wij zaten in La Plagne, een groot domein met héél veel brede, blauwe pistes), ik zag daar wel tegenop. Drie lessen volgde ik samen met mijn schoonzus, twee andere lessen waren enkel me, myself en de skileraar. Ik ging afzien, ik was er zeker van. En geen plezier hebben, dat ook.

En kijk, blijkbaar pikken skileerkrachten dat op. En blijkbaar kan ik écht wel gefocust zijn tijdens het achterna skiën van iemand, in die mate dat ik voor zover ik weet nog nooit zo snel een piste heb gedaan. En zelfs verschillende dagen plezier heb gehad op die latten! Nog nooit voorgevallen, ik zweer het. Akkoord, er waren dagen waarop het alleen maar werken was (en afzien, tijdens momenten waarbij de wind tot 200 km per uur mij vooruit duwde en de zichtbaarheid nul komma nul was) en ik was toch altijd geweldig opgelucht om mijn skilaarzen uit te kunnen spelen in de namiddag, maar echt waar: ik heb staan glimlachen op mijn ski’s terwijl ik naar beneden ging. Hallelujah.

Het hielp ook wel dat mijn dagen op de latten bestonden uit chocomelk met veel slagroom (en soms marshmallows), een Orangina of drie over heel de weekperiode en dutjes tegen 17h. Uit gaan lunchen om 13h en veel frietjes binnenspelen, een pre-terrasje doen in de zon en na het skiën nog een chocomelk bestellen. Uit een wellness die klaarstond na dat skiën en staaltjes gezichtscrème die ik had meegekregen om mij mee te amuseren. ’t Was niet slecht, die week verlof. In die mate zelfs dat ik maandagochtend wakker en alert was om 6h30, zonder al te veel hulp van wekker of wederhelft. Ik ben benieuwd hoe lang dat gaat duren!

Skiën en ik, het zit nog niet helemaal snor. Maar het gaat de goede richting uit, tot plezier (en schattige reacties) van de wederhelft. Die latere kinders van ons, die gaan nogal skiles krijgen zulle.

 

Standard
Reizen

Vakantieplannen: de Westkust

Na de officiële bevestiging van het werk (‘jaja, die weken zijn goed, neem maar’) heb ik gemaild naar het reisbureau dat ze de vliegtickets mogen bestellen: in september zijn we drie weken naar Amerika. Drie weken rondtoeren met de huurauto, volgens een parcours dat we zelf hebben samengesteld (dus ja, we weten en beseffen zeer goed dat het een zwaar parcours gaat zijn, bedankt om ons daar nogmaals op te wijzen), de wederhelft, de schoonzus en ik.

Nog zoiets: ja, wij gaan gewoon met ons drieën op vakantie. Ik heb daar al meermaals vreemde blikken op gekregen, want wij zijn dan ook al meermaals samen op vakantie geweest. Nog geen drie weken (aangezien de vorige en enige keer dat ik drie weken vakantie nam onze huwelijksreis was), maar al wel lang genoeg om te weten dat wij goed overeenkomen op reisgebied. Op andere gebieden ook, maar in dit geval gaat het dus over reizen. Ik zeg het even duidelijk: wij hebben géén vreemde relatie. De wederhelft en ik zijn heel gelukkig getrouwd (al bijna een jaar voor de wet, hoe zot is dat?) en mijn schoonzus gaat vermoedelijk naar drie weken moeten afkicken van ons en wij van haar, maar we komen goed overeen en dat zie ik nog niet snel veranderen. Samen op reis dus!

Die route werd met ons drieën samengesteld op basis van bestaande routes van reisbureaus die wij hebben aangepast naar eigen smaak en voorkeur. Er was veel discussie en die zal sowieso ook tijdens de reis aanwezig zijn (sterke en gelijkaardige karakters, ‘t toch altijd iets he), maar compromissen worden nog vrij gemakkelijk gesloten. Ik heb er zin in, de wederhelft en de schoonzus ook. Open blik, een beetje afwachtendheid (gaat Amerika echt anders zijn onder Trump?) en een goede dosis goesting: nog maar acht maanden wachten.

De hotels zijn ook net geboekt, straks ga ik de auto vastleggen (met een Jeep! Want zeg nu zelf, hier in België gaan we toch nooit met zo’n ding rondrijden) en de vakantiegidsen worden links en rechts te leen gevraagd. Ik heb daar zin in, niet normaal.

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Het Huis, Reizen, Trouw

Dit was 2016

  • Meer bezoeken dan wenselijk waren aan de notaris en de bank in januari
  • Een verlovingsfeest in februari dat een burgerlijke trouw werd door vrij spontane ingevingen, gevolgd door een short-skiweekend
  • Een verhuis in maart naar ons eigen huis – driewerf hoera en veel stress! Die verhuis die samenviel met een weekend weg met vrienden – beste idee ooit. In diezelfde maand vond ik trouwens mijn trouwkleed.
  • Drukke momenten op het werk in april, zowel bij mij als bij de wederhelft. Ondertussen liep ik voor de eerste keer 5 kilometer in groepsverband en gingen we op weekend naar de Champagnestreek.
  • We zeilden ons een weg naar de zon (maar niet echt) in mei en mijn schouder blokkeerde spontaan van de werkdruk.
  • Twee trouwfeesten die niet die van mij waren in juni, vergezeld van een concert van Adele in Antwerpen en één van de King’s Singers in Echternach!
  • Twee weken verlof in la douce France en een groot feest voor de 90ste verjaardag van mijn grootmoeder in juli.
  • Nog meer trouw- en andere feesten in augustus, samen met mijn eerste pasbeurt.
  • Afscheid nemen van mijn grootmoeder in september, wat een dubbel gevoel gaf. Een vrijgezellenweekend met een fantastisch groepje en nog fantastischere getuigen een weekend nadien, wat helemaal vreemd was.
  • Een lange/korte (hangt ervan af hoe je ernaar kijkt) aanloop naar De Trouw in oktober
  • Drie weken huwelijksreis die vanaf nu geldt als the trip to beat in oktober en november.
  • Onze eerste kerstboom in het huis in december.

2016 was op een persoonlijk vlak een toppertje van formaat, met de bedenking dat het volgend jaar wat rustiger mag op grote-dingen-die-georganiseerd-moeten-worden-vlak.

Op wereld- en ander vlak: 2016, ge waart niet in goede doen. Herpak u in evolutie naar 2017!

 

Standard
emoties, Reizen

Tips ‘n’ tricks in Florida en de Caraïben

Het was onze allereerste keer voor beide bestemmingen en een volledig nieuw concept met de cruise, dus veel nieuwe indrukken, maar een aantal dingen staken er toch wel bovenuit. Onze tips!

  • Eten
    • Antoine’s, Sarasota: dit is een Belgisch-Frans koppel met een eigen restaurant in het stadje Sarasota. De bediening is ontzettend vriendelijk, wij spraken met Olivier (de Fransman) Nederlands terwijl hij in het Frans terugpraatte en het eten is to die for. Verder ook interessant (voor mij dan toch): de desserts worden met Belgische chocolade gemaakt. (Opmerking: de locatie is op een parking lot dus niet geweldig, maar eens je je daar over hebt gezet is het allemaal in orde.)
    • Osteria del Teatro, Miami: een heel gezellig Italiaans restaurant met (opnieuw) fantastische bediening en een suggestiegerecht waar de wederhelft nog altijd kwijlend over spreekt: filet mignon die drie weken lang gerijpt was in barolo (blijkbaar een heel goede wijn? Ik ben wijnleek en wens dat te blijven, maar ’t schijnt dat het een dure wijn is). Echt waar: we zijn teruggegaan de dag nadien; de wederhelft voor die filet mignon, ik voor de desserts. Mjam.
    • Marmalade, San Juan: volgens Trip Advisor restaurant #1 in San Juan. De wederhelft héél geïnteresseerd, ik wou eigenlijk eerder een hamburger of in ieder geval iets simpel. Simpel werd het niet, maar wel héél lekker en fantastische bediening (ik zie een rode draad doorheen onze tips). Ook een tof concept: je betaalt voor minstens een 4-gangenmenu (qua prijs valt het heel goed mee), maar je kiest elk andere gerechtjes en het is de bedoeling dat je deelt. Alles hebben we gedeeld (en zelfs bepaalde gerechten opnieuw gevraagd, want overheerlijk), maar het dessert was toch ieder voor zich 😉
  • Activiteiten
    • Kennedy Space Center: de wederhelft heeft zijn hart kunnen ophalen aan ruimtetuigen die echt in de ruimte geweest zijn, ik vond de activiteiten (toegegeven, voorzien voor de kinderen) heel leuk. Ook de rondleiding met de bus was echt interessant: de filmpjes zijn vrij basic, maar de gidsen zijn heel gedreven en enthousiast.
    • Pretparken: wij deden in Orlando Seaworld, Universal Studios en Disney World aan. Wow. OK, wij doen graag pretparken en als die pretparken ook nog eens een geweldige inkleding hebben zijn we helemaal verkocht, maar wat een fantastische organisatie! We hadden de chance dat we in de rustige periode gingen, maar hebben zo wel veel minder moeten aanschuiven. Dingen die we opmerkten: Universal Studios hebben we bezocht met een dikke nadruk op alles wat met Harry Potter te maken had (koop park-to-park tickets! Het ritje met de Hogwarts Express is zalig!) en was fenomenaal afgewerkt, Disney World is een dikke aanrader tijdens de eerste twee uren dat het park open is: je moet nergens écht lang aanschuiven. Peter Pan en de rit met het treintje van de Zeven Dwergen hebben we er zo doorgeduwd gekregen, op gewone momenten was het tot 2h aanschuiven hier.
    • Het strand bij Siesta Key: een zaligheid. Zo’n zacht zand heb ik echt nog nooit meegemaakt. En blauw water, dat ook. Nadeel: onze cultuur van strandbars en eettentjes is precies nog niet doorgedrongen hier. Ook openbare toiletten waren moeilijk terug te vinden. De tip die we kregen na 5 hotels binnengestapt te zijn (en nee, daar naar toilet gaan was geen optie): bij de kustwacht waren er wél toiletten beschikbaar. Zelfs family toilets, waar je met heel het gezin binnen kunt om zo eventuele stress zoveel mogelijk te vermijden.
    • Om door te gaan op stranden: die van St. John’s zijn fenomenaal. Ik ben géén strand- of zeefanaat, maar hier heb ik mij toch met veel plezier gedurende 3 uur neergeplaveid en in de golven gespeeld. En dat weer. Alleen al dat weer. En dat water.
    • Zwemmen met dolfijnen: voor ons een persoonlijk hoogtepunt, samen met de walvis- en dolfijnensafari die we ook deden. Het gevoel van die huid onder je vingers (waar zij schijnbaar even veel plezier aan beleven als wij), een kusje geven (cliché maar wel speciaal), samen met zwemmen: superplezant. Lichtjes magisch, dat ook.
    • De Everglades: we deden een kleine safari met een busje, zagen hopen alligators en vergaapten ons aan de natuur. En dan te bedenken dat het park tot een aantal jaar geleden systematisch kromp door slecht beheer.

Miami deden we ook aan, maar ik was niet onder de indruk (tenzij van de Apple Store). Ook andere steden (Naples, Orlando) gaven ons geen wow-gevoel. Het leuke aan een roadtrip doorheen Amerika is het wisselende landschap dat je vanuit de auto te zien krijgt. Ook de verkiezingsbordjes en -stickers zorgden voor entertainment, al was het soms meer groen dan ander. Vermoedelijk ben ik ook nog een aantal dingen vergeten, maar die zijn dan niet zo blijven hangen.

In ieder geval: onze huwelijksreis, dat was een toppertje. Hopelijk zijn jullie ook iets met de tips!

Standard