Eten, Reizen, Weekmenu's

Weekmenu: week 29

Een korte week, want vrijdag zijn we al richting Italië aan het rijden. Hartjes, hartjes, hartjes. Maar eerst de ijskast legen!

  • Maandag: cordon bleu uit de diepvries met boontjes uit de diepvries en puree
  • Dinsdag: wij hadden nog een gezellige tête-à-tête gepland in Cena (want de volgende drie weken zijn we quasi nooit met ons tweetjes) met dank aan de promo’s van Dining City.
  • Woensdag: legen van ijskast en diepvries
  • Donderdag: legen van ijskast en diepvries

Het zou kunnen dat het hier rustiger wordt, de komende weken. Kan ook van niet, als ik mijn plan om op voorhand dingen te schrijven en dan later te publiceren tot uitvoering kan brengen. Spannend 😉

Advertisements
Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Reizen

Watskeburt: juli

Oh, wat heb ik uitgekeken naar juli. Kijken jullie even mee uit?

  • Het lentefeest van het petekind van mijn papa. Lekker eten, goed weer, fijne mensen.
  • We vieren de verjaardag van mijn mama aan de zee!
  • En de verjaardag van de quasi-oma van de wederhelft wordt ook gevierd – die wordt 90, dus grote picknick 🙂
  • We schrijven de toekomstige nakomeling in in de crèche die twee straten van ons thuis ligt – en knal op de route naar het werk. Aaaaaah, heaven.
  • We gaan eten bij vrienden die net verhuisd zijn en bespreken dan ineens vakantieplannen voor 2019 – want plannen is driekwart van de fun. Nee?
  • Er staat een tête-à-tête ingepland met de wederhelft in een restaurant waar we nog niet geweest zijn. Benieuwd!
  • Ik plande een pedicure in, vlak voor de vakantie zodat ik al niet moet beginnen vloeken op teennagels.
  • Want… wij zijn weg. Drie weken. Italië en Frankrijk. Afgeteld, echt waar. Pizza, pasta, slaatjes, ijsjes, zwembad. En dutjes, hopen dutjes.
Standard
General blabla, Projectjes, Reizen, Sport, Veertig dagen bloggen

Mijn weekje in La Plagne

Sinds gisterenavond (rond 18h) zijn we weer thuis. Geen gebroken benen, geen gekneusde ledematen (de wederhelft klaagt wel over een knie, maar werd onderuit geskied door twee skikindjes-in-wording en kan wel perfect stappen, dus ik schiet niet in paniek), veel rust in het hoofd gevonden.

En skiplezier, dat ook. Ik kan echt met mijn hand op het hart zeggen dat ik mij dagelijks zeker een uur of vier heb geamuseerd op mijn ski’s. Nog nooit voorgevallen, zoals ik in die eerdere blogpost al duidelijk maakte. Ik ga zelfs niet spreken over ‘zotjes’, het is gewoon hallucinant. Het hielp ook wel dat er heel veel sneeuw lag. Zoveel sneeuw dat de skileerkrachten er zelf versteld van stonden (en uiteraard heel gelukkig waren, dat ook).

Wat nog meer hielp was dat die skileerkrachten (van de Reflex Ski School, boek hen als je les wil nemen want die zijn allemaal supergoed en vriendelijk en lach eens vriendelijk naar Jean Christophe van mij? Zo’n schatje) perfect wisten dat ik een grote bangeschijter ben op de skilatten. Ik wil controle, ik wil absoluut géén snelheid (hmm. Volgens de ski-app heb ik toch wel iets meer dan 50 kilometer per uur gehaald als topsnelheid), ik haat harde sneeuw. De twee leerkrachten die ik heb gehad hebben daar allebei perfect rekening mee gehouden en mij ook nog eens alleen maar blauwe pistes laten doen én mij toch laten vooruitgang boeken. Meer van dat!

De rust in het hoofd was er vaak tijdens het skiën, behalve wanneer het te steil naar mijn zin was of wanneer ik geen tien meter voor mij uit kon zien. Skiën en ik, wij zijn dan echt geen vriendjes. Maar die rust was er nog meer wanneer ik vanop het (ijskoude) balkon van de hotelkamer naar de besneeuwde bossen keek, de vallende sneeuw bewonderde of gewoon even genoot van mijn dagelijks dutje of lang bad. Ja, ik doe dagelijks een dutje op skivakantie. Ik stop meestal met skiën rond 16h, keer dan terug naar het hotel, doe mijn skikleren uit en kruip dan mijn bed in met een boek en een heerlijk warm gevoel (heb ik al vermeld dat het gemiddeld -5° of kouder was? Nee? Mijn benen waren iedere keer ijskoud als ik ergens warm binnenstapte). De anderen verklaren mij zot maar ik vind dat zalig. Dat betekent ook dat ik in combinatie met de vroege nachtrust en het tijdig opstaan ‘s ochtends heerlijk uitgerust terugkom van vakantie. Dat is uiteraard weer verdwenen na de eerste werkweek, maar ik heb het toch maar gehad. Ik denk dat ik deze week aan een kleine 9 uur zat als gemiddeld aantal slaapuren. Ik droom daarvan, van dat gemiddelde.

Conclusie? Het zat goed, deze week. De wederhelft was blij want ik heb me echt goed gevoeld op de latten, ik ben blij want ik heb mij goed gevoeld op die latten én ben volledig bijgeslapen én ik heb vandaag nog verlof. Hoeveel beter kan het worden? (dat kleurtje is er niet van gekomen, hoewel we ook zeker zon hebben gezien. Ik ben ook niet rood geworden, dus da’s ook al niet slecht)

Ik doe mee met het #veertigdagenbloggen-project van Katleen van Verbeelding. Hier kan je de lijst met andere deelnemers terugvinden! 

Standard
emoties, Projectjes, Reizen, Sport, Veertig dagen bloggen

De jaarlijkse skitrip

Wanneer jullie dit lezen, zit ik normaal gezien al ergens in Frankrijk. Beter gezegd: lig ik ergens in Frankrijk, want de heen- en terugrit richting Alpen ziet C. meestal diep weggezakt op de achterbank dutjes doen. Ideaal. En lezen, dat ook. Ik spaar boeken op voor de lange ritten, want hoe doe je dat anders? Toch niet babbelen met mensen rondom jou zeker? Tss.

We gaan voor de derde keer naar La Plagne, een skigebied waar veel blauwe pistes zijn (hiphoi!), net zoals rode en zwarte (boe – die zijn voor de wederhelft, zijn zus en neef). We zitten daar ook telkens in hetzelfde hotel, hoewel we echt ons best doen om eens iets anders te kiezen. Dat komt dan toch altijd duurder/slechter/verder uit dan verwacht, dus blijven we maar waar het goed is. Omdat we trouwens zo’n fans zijn van La Plagne, keren we er deze zomer terug om te gaan wandelen – lijkt me wel leuk om dan te zoeken naar de pistes waar we vijf maanden eerder afkwamen.

Vorig jaar was ik flink en heb ik lessen op de mat genomen voordien, kwestie van minder gecrispeerd op die latten te staan (nee, het is niet mijn favoriete sport). Dat is er dit jaar niet van gekomen, door drukke weken en gewoon geen zin. Wel neem ik terug privéles in het skigebied zelf, dus ik laat mezelf niet volledig gaan. We gaan voor zeker een vol uur skiplezier (in totaal, per dag is dat een illusie vrees ik)!

Ik kan erover zagen, maar het punt blijft wel: ik vind die vakantie wel tof. OK, het skiën ligt me niet echt, maar die natuur wél. De rust, dat zonnetje, de sneeuw, het cocoonen ‘s avonds en een hele dag buiten zijn: ik ben daar volledig fan van. En ik kom dus ook wel opgeladen terug. De liefde voor het skiën is er helaas nog niet. Misschien ooit wel?

In deze vastentijd doe ik mee met #veertigdagenbloggen, met dank aan Verbeelding. Join us!

Standard
General blabla, Reizen

Wishlist: de reiseditie

Ik heb geen bucketlist. Ik zou ook niet goed weten wat daarop te zetten, maar ik reis wel héél graag. Dus ga ik voor een wishlist: als ik deze top-10 tijdens mijn leven niet bezoek ga ik mijn leven niet als gefaald beschouwen, maar als ik ze wél kan afvinken ben ik eens zo blij 😉

  • Australië. Dan niet gedurende drie weken, maar wel minstens anderhalve maand. Voor wanneer we op pensioen zijn, vermoedelijk.
  • Peru, meer bepaald de Inca Trail. Moet geweldig zijn.
  • Nieuw-Zeeland. Zie Australië: met drie weken vermoed ik dat we daar niet zouden toekomen.
  • Cruisen naar de Caraïben of de Middellandse Zee. Vrij verschillend en ja, de Caraïben hebben we al gehad. Maar er gaat geen week voorbij (letterlijk) dat we niet naar elkaar kijken en zeggen ‘wanneer gaan we terug?’. Cruisen ligt ons ook blijkbaar geweldig goed, dus dat concept mag op de wishlist 😉
  • Kenia/Tanzania. Safari’s zijn fantastisch en dit is wél mogelijk op drie weken. Muahaha.
  • Jordanië. ‘t Schijnt dat dat prachtig moet zijn, maar wanneer we daar weer veilig naartoe kunnen gaan…
  • Een tropisch eiland voor een week all out, all-in relax. Mozambique, Martinique, Seychellen,
  • Santorini. Vraag me niet waarom, maar dat staat letterlijk al 10 jaar op mijn to-do lijstje. Nu dus ook officieel op de wishlist.
  • Engeland en dan voornamelijk de Lake DistrictIk droom dus letterlijk van twee à drie weken door Engeland rijden, met groene velden, mooie bossen en meren rond mij. En dat Engelse accent, heerlijk.
  • De Zuidelijke Amerikaanse staten en steden. Ik denk dan aan New Orléans, Mississippi in het algemeen, St. Augustine en meer van dat leuks.

Hebben jullie ook zo’n wishlist? Wat staat er bij jullie op?

Standard
Cultuur, emoties, L/literatuur, Reizen

#projectblogboek 15: maak een lijst van vijf boeken die je leven hebben veranderd

Oh, da’s een moeilijke. Echt, een moeilijke. Maar OK, we doen ons best.

Ik heb (zo gaat de familielegende) mezelf leren lezen. Mama en papa lazen altijd voor en wij keken dan mee op de pagina’s. Tegen dat ik in het tweede kleuterklasje zat, vroeg ik af en toe ‘welke letter is dat? En dat woord, hoe zeg je dat?’ en op een bepaald moment kon ik gewoon lezen. Voilà. Mijn ouders gelukkig, want sindsdien kroop ik heelder uren in hoekjes met boekjes en amuseerde ik mij zo geweldig goed op mijn eentje. Ik heb dus al wel wat boeken weten passeren, maar deze zijn toch altijd iets harder blijven hangen. Enjoy!

  • De gebroeders Leeuwenhart – Astrid Lindgren. Ik denk dat dit het eerste, wat serieuzere boek was dat ik uit de bibliotheek meenam, of toch het eerste dat ik mij herinner. Ik heb het tig keer ontleend en als/wanneer ik zelf kinderen heb wordt dit eentje in hun boekenkast. Geen keuze. Dit was het eerste boek waarbij ik me kan herinneren dat ik zo enorm hard meeleefde met de personages. Zo’n hartjes voor Kruimel, echt waar. Hartjes, hartjes, hartjes.
  • Hogfather – Terry Pratchett. Diezelfde bibliotheek (shout out naar de bieb van Aartselaar die ik nog altijd mis eigelijk) leerde mij ook Terry Pratchett, grote held, kennen. De kleurrijke kaften trokken mij aan, de verhalen en humor lieten mij steeds nieuwe boeken uit de rekken trekken. Ik vind vooral zijn Diskworld-serie geweldig, van zijn kinderboeken over Tiffany (die niet echt als kinderboek gelden in mijn hoofd, maar kom) tot zijn focus op Ankh-Morpork (met speciale liefde voor de politie en dictator daar) en de fascinatie met heksen en tovenaars. Hij slaagde (helaas, de grote held is een paar jaar geleden overleden) er op fenomenale wijze in om dingen die wij nu meemaken (de filmwereld, (r)evolutie in transport en communicatie) te vertalen naar een fictiewereld en ons met onszelf te laten lachen. Wat zeg ik, schaterlachen.
  • Key of Light – Nora Roberts/Naked in Death – JD Robb. Ik moet eerlijk zijn, ik weet niet meer welk boek ik als eerste van de onontkombare Nora Roberts heb gelezen (uiteraard via de bieb leren kennen). Ik heb al lofzangen afgestoken over haar fenomenale schrijftalent, maar zij is de schrijfster waar ik echt waar élk boek van pre-order. Ik tel af tot 5 december wanneer een nieuwe trilogie uitkomt in een voor haar volledig nieuwe vertelomgeving. Ik overdrijf niet (echt waar, niet) als ik zeg dat ik minstens 80 boeken van haar in mijn bezit heb. Zeggen dat ik een fan ben is misschien een beetje licht uitgedrukt.
  • Father Frank – Paul Burke. Ook weer in de bibliotheek ontdekt en nadien zelfs van de bieb overgekocht (voor de luttele prijs van €1, terwijl ik het boek toen ook al een keer of vijf had uitgeleend). Het kan stom overkomen, maar dit boek heeft me doen inzien dat 1. de job als pastoor niet gemakkelijk is, vooral als je wat logisch nadenkt met momenten en 2. als je je job graag en passioneel doet, je echt wel ver kan geraken.
  • Eender welk boek van Bill Bryson. Als ik ooit door iemand ben aangestoken om te beginnen rondreizen en te wandelen tijdens die reizen, dan is het wel door deze man. Zijn reisverhalen en geweldige anekdotes zorgden ervoor dat Engeland steeds hoger op mijn reislijstje kwam en hopelijk lukt het om binnen twee jaar een week of twee, drie daar door te brengen. (Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ook Father Frank van hierboven daarbij geholpen heeft)

#projectblogboek werd geïnspireerd door het Blogboek van Kelly Deriemaeker (van Tales from the Crib). Allen daarheen! 

 

Standard