General blabla, Reizen

#projectblogboek 11: ga door je foto’s op je gsm en kies er een uit. Vertel het verhaal achter de foto.

IMG_1633

Ik vind hem écht wel cool, deze foto. Grappig, want ik kan mij zelfs niet helemaal meer herinneren dat ik hem genomen heb (en mijn GSM blijkbaar op z’n hoofd had staan, wat alleen maar bijdraagt aan het geheel). Dit is één van mijn zussen (de middelste) in Bordeaux afgelopen weekend.

Begin januari, op de nieuwjaarsvergadering van ons gezin (wij noemen dat een vergadering, want wij zijn nogal bizar zo. Ik steek dat volledig op de familie langs papa’s kant), besloten mijn ouders dat we vanaf nu gingen proberen ieder jaar één weekend als gezin op citytrip te gaan. In maart prikten we een datum, in juli kozen we een locatie uit (met veel geprotesteer van mijn broer want Bordeaux, dat trekt op niks en daar is niks te beleven) en begin oktober trokken wij naar daar.

Kleine conclusie: ga naar Bordeaux. Serieus, als je graag (goed) eet en fan bent van Franse steden die op anderhalf uurtje vliegen zijn en waar het weer altijd dat tikkeltje warmer is door de ligging, zet Bordeaux dan op je lijstje. En boek Le carreau, da’s een goeike.

Lange conclusie: voor het eerst in héél lang zijn we erin geslaagd een weekend met elkaar op te trekken zonder ruzie te maken of elkaar (heel) vies aan te kijken. Een klein mirakel. Het appartement dat mijn ouders boekten was fantastisch (gelegen aan de Place des Quinconces, blijkbaar een hotspot mét kermis twee keer per jaar, toevallig ook tijdens ons weekend daar), de sfeer zat goed door het nazomers gevoel van 22 graden en volle zon en eigen grenzen werden verlegd door onder andere een tripje met een Segway. Helemaal mijn ding niet, trouwens, die Segway: ik heb daar een uur verkrampt gestaan, maar mijn broer en zussen waren daar snel én gemakkelijk mee weg. Die sjeesden ervandoor en ik voelde mij vooral oud. En out. ‘t Zal het lot van de oudste zijn.

Maar dus Bordeaux. Wij zijn grote fan en plannen (zoals altijd plannen wij, maar geen idee of het in orde komt) om hier eens een week een huisje te huren en dan de streek ook te verkennen. Het is daar prachtig. En warm, had ik dat al gezegd?

#projectblogboek werd geïnspireerd door het boek van Kelly Deriemaeker. Je weet wel, die van Tales from the Crib

Advertisements
Standard
General blabla, Reizen

#projectblogboek 9: deel je wishlist voor kerst/je verjaardag/de zomer

Ik kies voor een wishlist voor mijn vakantie, want deze post is gescheduled (oooooh): ik zit eigenlijk nu in Amerika. Aaaah. Dus: mijn wishlist!

  • Genoeg zon om gelukkig van te worden, niet een hele reis lang een hittegolf
  • Beerloze wandelingen in de nationale parken (Yosemite, I’m looking at you dude)
  • Een uitgestorven Disneyland California waar we alles wat we willen doen zeker drie keer kunnen doen zonder één keer aan te moeten schuiven
  • Rustig water wanneer we de ferry naar Alcatraz nemen (en terug)
  • Prachtige zonsondergangen en zonsopgangen telkens we zo zot zijn om zo vroeg of laat in een nationaal park te staan
  • Fantastisch lekker eten (en een kleine kostprijs) wanneer we in Napa gaan eten
  • Genoeg tête-à-têtes met de wederhelft, ook al is de schoonzus mee

Mijn idee voor de wishlist haalde ik uit Het Blogboek van Kelly. Een aanrader!

Standard
Eten, General blabla, Reizen, Weekmenu's

Weekmenu: week 35

Zondag zitten we op het vliegtuig. Ik heb het gevoel dat deze reis al drie jaar geleden werd vastgelegd, maar da’s precies overdreven. In ieder geval: bijna vakantie!

  • Maandag: wok
  • Dinsdag: BBQ, als het weerbericht blijft wat het nu is
  • Woensdag: spaghetti (restjes uit de diepvries)
  • Donderdag: alle restjes die in de diepvries zitten verwerkt proberen krijgen (of uitdelen aan de buren)
  • Vrijdag: gaan eten bij vrienden
  • Zaterdag: omdat onze vlucht al gigantisch vroeg is, logeren wij de avond voordien tegenover het vliegveld. En mijn schoonzus trakteert op een etentje daar, hoera!

 

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Reizen

Watskeburt in augustus

  • De wederhelft zit een weekje in Frankrijk op koorweek, ik hou mij vrolijk bezig in Antwerpen. Er is een uitnodiging om te gaan logeren bij mijn ouders en voor de rest plan ik thuis te zitten, alles te zien en beluisteren waar hij anders niet zo’n fan van is en heerlijk mijn eigen ding te doen 😉
  • Een buurvrouw organiseert voor haar wederhelft een verrassingsverjaardagsfeestje, dus daar springen we met veel plezier even binnen. Het ontbijt gaan we missen (boe, werk!).
  • Een tandartsbezoekje staat gepland voor een jaarlijks onderhoud. Tien minuutjes binnen en dan weer buiten, dat is het beproefde plan.
  • Een spaghettifestijn bij mijn schoonzus, hoera!
  • Een weekendje zee eind augustus, waarin dan ook een etentje voor de verjaardag van mijn broer en jongste zus zou plaatsvinden.
  • Een weekendje Ardennen in het huisje van mijn schoonvader.

Voor de rest is het heerlijk rustig en probeer ik vooral de reis naar de Westkust verder voor te bereiden. Aah, vakantie.

Standard
Cultuur, General blabla, Het dagelijks overleven, Reizen, tips

Een weekendje in de Ardennen

Het is er dan toch van gekomen: een spontaan, last-minute weekendje met ons tweeën. Een klein mirakel, maar we hebben goed gelachen, gebabbeld en elkaar nog eens die in de ogen gekeken 😉

De ingeving: een Vivabox voor een weekend die stof lag te vergaren op de kast. Koppel dat aan een verlengd weekend dat nog leeg was en wij zagen inspiratie langs alle kanten. Het hotel werd geboekt, vrijdag werd er uitgeslapen en rustig ingepakt en tegen 14h stonden wij in Bouillon voor een tussenstop. We kuierden langs een volleybalveld of drie, dronken een biertje en watertje en trokken richting kasteel. Mooi weer, weinig volk boven, snel wegvluchten zo gauw ik roofvogels zag (de gevleugelde beestjes, het zijn mijn vrienden niet).

Nadien reden we verder door naar Douzy (na uiteraard nog een drankje – het is verlengd weekend of het is het niet) en kregen onze kamer te zien. Ik moet eerlijk zijn: ik was niet echt gelukkig. Wij hadden al de beste soort kamer dat er beschikbaar was, maar ramen die enkel open of toe kunnen (en niet op kip-stand) en een sauna-gevoel op de kamer, het is mijn ding niet. Noem mij verwend, maar wanneer ik een hotelkamer boek ga ik ervan uit dat ze tijdens de dag mijn bed ook komen opmaken (tenzij het duidelijk aangegeven staat dat dit niet gaat gebeuren; dan kan ik ermee leven). Als dat niet gebeurt, verliest dat hotel in mijn aanzien wel veel respect. Helaas, pindakaas.

Het eten die eerste avond (in hetzelfde hotel, want dat leek ons het gemakkelijkste) was OK. Niet wow, niet vreselijk slecht, gewoon OK. De volgende dag besloten we dus ergens in de buurt een restaurantje te zoeken. Tijdens ons bezoek aan Sedan (waar er ook een kasteel is waar je zelfs korting krijgt als je voordien bijvoorbeeld het kasteel van Bouillon ging bezoeken) zagen we dat er op de binnenplaats ook een restaurant was. Wij dus naar daar met de vraag of we ‘s avonds daar iets konden eten. In het restaurant zelf niet meer (dat zat vol), maar in de bistro wél. Laten we zeggen dat het kader die avond al een pak beter zat 😉 Voor de rest deden we zaterdag onze wandelschoenen aan en hadden we geluk met het weer: op een paar malse regenbuien na zaten we droog in de auto toen het begon te regenen. Hoera!

De laatste dag trokken we al vroeg richting België terug: we gingen wandelen in Vresse-sur-Semois (ik ging trouwens met het vooruitzicht op een pannenkoek aan het einde van die wandeling; wandelen om te wandelen is niet altijd aan mij besteed). Laat het bij deze buiten kijf staan: de Semoisvallei is beeldschoon. Mooie (en goed aangegeven!) wandelingen, prachtige uitzichten en de zon die tegen het einde van de wandeling er ook nog eens stralend doorkwam: we komen nog eens terug naar deze streek, zonder enige twijfel.

Zo’n spontaan weekendje, ik vind dat wel leuk. Akkoord, ik ben organisatorisch te zwaar onderlegd om dit ook tijdens een langere vakantie vol te kunnen houden, maar wat afwisseling mag wel 😉

 

Standard
Cultuur, Entertainment in het algemeen, General blabla, Het dagelijks overleven, Muziek, Reizen, Uncategorized

Watskeburt in juni

Juni: de maand met de langste dagen, mijn verjaardagsmaand én een maand waar wat gepland staat – en toffe dingen, niet normaal. Ik kijk uit naar juni, ja 🙂 Wat staat er allemaal gepland?

  • Een verjaardagsetentje, maar niet voor mij 😉 Twee goeie vrienden verjaren begin juni en nodigen uit in een Argentijns restaurant. Benieuwd, benieuwd, en vooral leuk om nog eens op het gemak te kunnen bijpraten!
  • Ik geef mijn eerste eigen training van het hoofdprogramma (een halve dag, in duo met een collega, maar toch). Klein beetje stress, maar ik kijk er ook wel naar uit.
  • Kroegentocht! De familie van de wederhelft vindt dat er op tijd en stond iets gedronken mag worden, dus wordt er af en toe een kroegentocht georganiseerd. Ik ga standaard voor de niet-alcoholische drank, maar dat mag de fun niet drukken.
  • Het koorjaar wordt afgesloten (en begint weer in september) met een kaas en wijn avondje.
  • Er staat een dagje sauna op de planning. Samen de schoonzus en de quasi-schoonmoeder gewoon een dagje sauna’s testen, in de zon liggen (hopelijk), relaxen, vijfentwintig sapjes proberen en lekker eten. Yes.
  • We proberen de Great Breweries Marathon uit te wandelen. Vorig jaar liep dat niet helemaal zoals gepland en gewild, hopelijk raak ik deze keer wél aan de eindstreep. De wandelbottinnes liggen al klaar!
  • Met in het achterhoofd mijn relax-plan heb ik besloten dat ik mezelf ook een verjaardagscadeautje mag geven: ik heb een gelaatsbehandeling en massage geboekt de avond voor mijn verjaardag. Kwestie van volledig Zen aan mijn 28ste levensjaar te kunnen beginnen 🙂 (of is dat mijn 29ste? Eigenlijk wel he? Crap.)
  • Ik heb de namiddag van mijn verjaardag verlof genomen om mijn grootouders te kunnen bezoeken (en hopelijk mee te krijgen naar mijn verjaardagsBBQ bij mijn ouders), ‘s avonds is het uitgebreid aperitieven en BBQen chez les parents. Die doen dat héél goed.
  • Ik doe ook een BBQ (‘t is er de maand normaal gezien voor) met vrienden voor mijn verjaardag: relax beginnen om 17h, de mannen zien staren in het BBQ-vuur en zelf veel zoete wijn drinken (dat mag voor mijn verjaardag).
  • Een collega trouwt in november en zou heel graag als versiering een duizendtal origami-kraanvogels hebben hangen. Met de collega’s hebben we een origami-namiddagje gepland om die arme mensen wat vooruit te helpen 😉
  • Eind juni trek ik naar Londen voor een weekend. In dat weekend liggen nu al vast: een concert van Adele (jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!) en een avondje musical (The Lion King, met goede plaatsen en hopelijk een topavond in het vooruitzicht).

Echt, juni, ge wordt top. Ik voel het nu al aan mijn dikke teen.

Standard
General blabla, Reizen, Sport

Shortski en skiweek

Het begon allemaal met een lang weekend in de Vogezen.

Samen met mijn gezin en goede vrienden (we waren in totaal met 13) trokken we richting Le Valtin, vlakbij skigebiek La Bresse – Hohneck. Bij onze aankomst donderdagavond werden we verwelkomd door regen en niet zo koude temperaturen, wat ons deed vrezen voor goede sneeuw de dagen nadien. Dat bleek al bij al nog goed mee te vallen (het skigebied ligt niet zo hoog), wat ervoor zorgde dat de wederhelft me zelfs een compliment gaf de eerste dag. Dat, en de opmerking dat hij mij nog nooit zoveel had zien skiën. Wat deed ik voordien dan?

We trokken zaterdag met goede moed terug richting het skigebied, maar merkten bovenaan dat het de avond voordien goed gevroren had en dat de papsneeuw van vrijdag nu meer ijs dan sneeuw was geworden. Ik geef grif toe dat ik het mentaal en fysiek heel moeilijk heb gehad in de voormiddag: wanneer ik op ski’s sta, wil ik over alles controle hebben. Ik ga dus niet snel, sta meer in ploeg dan in parallel maar voel me wel op mijn gemak (sinds mijn lessen op de mat). Dat was nu dus geen optie meer: stoppen lukte mij quasi niet, wat tot gevolg had dat ik begon te panikeren want ik had geen controle meer. De eerste relatief steile helling heeft mij dan ook veel blauwe plekken, tranen (zowel van pijn als van frustratie) en schrik opgeleverd. Beneden werd ik opgewacht door mijn mama, die ervoor zorgde dat de wederhelft (die braaf bij mij was gebleven eens hij doorhad hoe moeilijk ik het vond) kon verder skiën met de rest. Na anderhalf uur terrasjes doen (want het weer was wel prachtig) dacht ik: binnen twee weken sta ik weer op de latten. Ik wil niet met schrik beginnen aan die week.

Lang verhaal kort: mama en ik trokken weer naar boven, maar deze keer langs de kant van de berg die in de zon lag. De sneeuw bovenaan lag dan ook een pak beter dan de sneeuw die ik net getrotseerd had, dus er begon zelfs weer wat plezier aanwezig te zijn. Dat duurde tot de laatste pistes naar beneden, waar alles nog in de schaduw lag en ik weer dapper mijn ploeg aansprak. Vermoeiend, maar ik ben er geraakt zonder te vallen. Toch wel trots op!

En dan de volle week skiën…

De wederhelft telde af tot het moment dat hij weer op latten kon staan, ik vooral tot het moment dat ik de laptop van het werk een week toe kon laten. Die skilessen in Frankrijk (wij zaten in La Plagne, een groot domein met héél veel brede, blauwe pistes), ik zag daar wel tegenop. Drie lessen volgde ik samen met mijn schoonzus, twee andere lessen waren enkel me, myself en de skileraar. Ik ging afzien, ik was er zeker van. En geen plezier hebben, dat ook.

En kijk, blijkbaar pikken skileerkrachten dat op. En blijkbaar kan ik écht wel gefocust zijn tijdens het achterna skiën van iemand, in die mate dat ik voor zover ik weet nog nooit zo snel een piste heb gedaan. En zelfs verschillende dagen plezier heb gehad op die latten! Nog nooit voorgevallen, ik zweer het. Akkoord, er waren dagen waarop het alleen maar werken was (en afzien, tijdens momenten waarbij de wind tot 200 km per uur mij vooruit duwde en de zichtbaarheid nul komma nul was) en ik was toch altijd geweldig opgelucht om mijn skilaarzen uit te kunnen spelen in de namiddag, maar echt waar: ik heb staan glimlachen op mijn ski’s terwijl ik naar beneden ging. Hallelujah.

Het hielp ook wel dat mijn dagen op de latten bestonden uit chocomelk met veel slagroom (en soms marshmallows), een Orangina of drie over heel de weekperiode en dutjes tegen 17h. Uit gaan lunchen om 13h en veel frietjes binnenspelen, een pre-terrasje doen in de zon en na het skiën nog een chocomelk bestellen. Uit een wellness die klaarstond na dat skiën en staaltjes gezichtscrème die ik had meegekregen om mij mee te amuseren. ’t Was niet slecht, die week verlof. In die mate zelfs dat ik maandagochtend wakker en alert was om 6h30, zonder al te veel hulp van wekker of wederhelft. Ik ben benieuwd hoe lang dat gaat duren!

Skiën en ik, het zit nog niet helemaal snor. Maar het gaat de goede richting uit, tot plezier (en schattige reacties) van de wederhelft. Die latere kinders van ons, die gaan nogal skiles krijgen zulle.

 

Standard