Cultuur, L/literatuur, Reizen, emoties

#projectblogboek 15: maak een lijst van vijf boeken die je leven hebben veranderd

Oh, da’s een moeilijke. Echt, een moeilijke. Maar OK, we doen ons best.

Ik heb (zo gaat de familielegende) mezelf leren lezen. Mama en papa lazen altijd voor en wij keken dan mee op de pagina’s. Tegen dat ik in het tweede kleuterklasje zat, vroeg ik af en toe ‘welke letter is dat? En dat woord, hoe zeg je dat?’ en op een bepaald moment kon ik gewoon lezen. Voilà. Mijn ouders gelukkig, want sindsdien kroop ik heelder uren in hoekjes met boekjes en amuseerde ik mij zo geweldig goed op mijn eentje. Ik heb dus al wel wat boeken weten passeren, maar deze zijn toch altijd iets harder blijven hangen. Enjoy!

  • De gebroeders Leeuwenhart – Astrid Lindgren. Ik denk dat dit het eerste, wat serieuzere boek was dat ik uit de bibliotheek meenam, of toch het eerste dat ik mij herinner. Ik heb het tig keer ontleend en als/wanneer ik zelf kinderen heb wordt dit eentje in hun boekenkast. Geen keuze. Dit was het eerste boek waarbij ik me kan herinneren dat ik zo enorm hard meeleefde met de personages. Zo’n hartjes voor Kruimel, echt waar. Hartjes, hartjes, hartjes.
  • Hogfather – Terry Pratchett. Diezelfde bibliotheek (shout out naar de bieb van Aartselaar die ik nog altijd mis eigelijk) leerde mij ook Terry Pratchett, grote held, kennen. De kleurrijke kaften trokken mij aan, de verhalen en humor lieten mij steeds nieuwe boeken uit de rekken trekken. Ik vind vooral zijn Diskworld-serie geweldig, van zijn kinderboeken over Tiffany (die niet echt als kinderboek gelden in mijn hoofd, maar kom) tot zijn focus op Ankh-Morpork (met speciale liefde voor de politie en dictator daar) en de fascinatie met heksen en tovenaars. Hij slaagde (helaas, de grote held is een paar jaar geleden overleden) er op fenomenale wijze in om dingen die wij nu meemaken (de filmwereld, (r)evolutie in transport en communicatie) te vertalen naar een fictiewereld en ons met onszelf te laten lachen. Wat zeg ik, schaterlachen.
  • Key of Light – Nora Roberts/Naked in Death – JD Robb. Ik moet eerlijk zijn, ik weet niet meer welk boek ik als eerste van de onontkombare Nora Roberts heb gelezen (uiteraard via de bieb leren kennen). Ik heb al lofzangen afgestoken over haar fenomenale schrijftalent, maar zij is de schrijfster waar ik echt waar élk boek van pre-order. Ik tel af tot 5 december wanneer een nieuwe trilogie uitkomt in een voor haar volledig nieuwe vertelomgeving. Ik overdrijf niet (echt waar, niet) als ik zeg dat ik minstens 80 boeken van haar in mijn bezit heb. Zeggen dat ik een fan ben is misschien een beetje licht uitgedrukt.
  • Father Frank – Paul Burke. Ook weer in de bibliotheek ontdekt en nadien zelfs van de bieb overgekocht (voor de luttele prijs van €1, terwijl ik het boek toen ook al een keer of vijf had uitgeleend). Het kan stom overkomen, maar dit boek heeft me doen inzien dat 1. de job als pastoor niet gemakkelijk is, vooral als je wat logisch nadenkt met momenten en 2. als je je job graag en passioneel doet, je echt wel ver kan geraken.
  • Eender welk boek van Bill Bryson. Als ik ooit door iemand ben aangestoken om te beginnen rondreizen en te wandelen tijdens die reizen, dan is het wel door deze man. Zijn reisverhalen en geweldige anekdotes zorgden ervoor dat Engeland steeds hoger op mijn reislijstje kwam en hopelijk lukt het om binnen twee jaar een week of twee, drie daar door te brengen. (Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ook Father Frank van hierboven daarbij geholpen heeft)

#projectblogboek werd geïnspireerd door het Blogboek van Kelly Deriemaeker (van Tales from the Crib). Allen daarheen! 

 

Advertisements
Standard
Eten, Reizen

De Westkust in drie weken: 2017

Door sommigen werd ik wat lacherig bekeken: hoezo, een reis naar de Westkust? Daar ben jij toch niet zo lang geleden al geweest? Ja, da’s waar, een dikke zes jaar geleden ben ik daar met mijn ouders geweest gedurende twee weken. Dik gelijk. Maar: niet op mijn tempo met mijn accenten, ten eerste. En ten tweede: ik mag daar toch nog eens langsgaan zeker? Ik dacht het wel, danku.

Maar dus, die reis. Drie weken, vijf nationale parken (we zijn er nog een vijftal extra tegengekomen maar die zijn we gepasseerd, snif), drie steden en maar één nacht twee kamers. En dat dat allemaal fantastisch is gelopen, buiten een kleine hiccup bij het terugvliegen naar België. Ah, the suspense.

Onze reis in etappes:

  • Los Angeles: hier kwamen we aan en deden we de eerste van onze vele kilometers (die kilometers deden we trouwens met een mid-size SUV: beste beslissing ooit met drie grote koffers en drie volwassenen die daarin moesten. Ik denk dat het mijn schoonzus was die zei dat ze nog nooit zoveel plaats in een auto heeft gehad als in deze en we hebben toch wel een veertigtal uur daarin gezeten; lang leve ruimte!). De stad zelf was niet bijzonder interessant voor ons; wij plakten er een dag Disneyland Resort aan en hebben ons daar geweldig goed geamuseerd.
  • Grand Canyon: de wederhelft keek niet-zo-stiekem heel hard uit naar dit park, want dat zag er keicool uit. Uiteraard. Iedereen was toch wel even stil bij die eerste aanblik van de canyon en die stilte is regelmatig teruggekomen tijdens onze wandelingen. Jongens, imposant of zo? Die kleuren, die wolken, die structuren: adembenemend. En héél veel toeristen die precies dood willen voor die ene perfecte foto: om de vijf minuten zagen we wel iemand op een rotspartij klauteren die duidelijk voorbij het pad lag om toch maar gefotografeerd te worden op een niet-typische Grand Canyon-locatie. Zotten.
    • De wandelingen en view points die we hier deden: Hermit’s Rest, Rim Trail, Mather Point, Yavapai, Desert View Drive, Desert View Tower
    • Hier aten we: El Tovar, een geweldig ontbijtbuffet in ons hotel, het restaurant van het hotel
  • Bryce Canyon: hier had ik zelf de beste herinneringen aan en ik moet eerlijk toegeven dat van alle parken die we gedaan hebben, dit ook nu mijn hart heeft gestolen. Relatief klein in oppervlakte, maar met een hoog familiegehalte op de best mogelijke manier en een park waar ik zelf met kinderen naartoe zou trekken. Dat heeft misschien ook met die herinneringen te maken, de kans zit erin. Maar prachtige zonsopgangen, leuke wandelingen, geweldige kleurensettings.
    • De wandelingen en goeie view points: Navajo Loop (gecombineerd met Queen’s Garden), Sunrise Point, Sunset Point, de scenic drive naar Rainbow Point.
    • Hier aten we héél goed: Bryce Canyon Lodge (avondeten), Bryce Canyon Pines (ontbijt). Dat ontbijt. Jongens. Wuifwuif naar Barb, de meest sympathieke serveuse die je je kan indenken. En vriendelijk, en behulpzaam. En lekker. Maar dat avondeten was ook spectaculair – en veel groenten! Lekkere groenten! Keuze te over!
  • Zion Canyon: relatief onbekend tegenover de grotere broertjes, maar qua park heel indrukwekkend door het verschil in perspectief tegenover de andere canyons. In Bryce en bij de Grand Canyon bekijk je alles van boven, in Zion sta je onderaan en krijg je een stijve nek van het vergapen naar boven toe. Tip (die wij ter plekke merkten): probeer je auto NIET in het park zelf te parkeren. Zet je in Springdale (een gehucht naast het park): het zal gratis zijn, je zal plaats hebben én er rijdt héél regelmatig een shuttle door de hoofdstraat naar het park. Binnen het park zelf is het quasi onmogelijk om met de auto rond te toeren (kan mits aanvraag, maar is enkel in bepaalde gevallen toegestaan) en die shuttles zitten wel goed ineen.
    • Wandelingen en view points: wij deden vooral kortere wandelingen maar hebben ons dat niet beklaagd (het was gigantisch warm): Pa’rus Trail (was heel aangenaam om te doen), Lower Emerald Pool Trail, Weeping Rock Trail (kort maar héél stijl), Riverside Walk
    • Overnachting: wij sliepen in de Majestic Views Lodge (als je aan de juiste kant van het hotel zit is die naam trouwens niet gestolen) en hebben daar ook gegeten; dat laatste was OK, maar niet fantastisch.
  • Las Vegas: wij logeerden in Excalibur (ik vind dat als je daar bent je best een hotel met inkleding kiest) en hebben zowat heel de Strip afgewandeld. Je komt hier de héél rijke en héél arme Amerikanen tegen, netjes naast elkaar, maar eens je daaraan gewend bent geraakt is het kort genieten. Wij waren er nog geen 24 uur en dat moest ook helemaal niet voor ons.
    • Hotels waar je zeker eens binnen moet/de attracties buiten moet bekijken: Bellagio en zijn fonteinen (vooral ‘s avonds heel leuk met de lichtjes), Paris Las Vegas, Caesar’s Palace (de detaillering is geweldig), The Venetian (mocht ik ooit nog eens terugkomen naar Vegas boek ik ons daar een kamer)
    • Restaurants: ons avondeten boekten we in Paris Las Vegas, een buffetformule. Zeker niet slecht, maar ook niet wow. Boek wel best op voorhand een restaurant, waar je ook gaat eten, want ik herinner mij van de reis met mijn ouders dat wij heel crabby rondliepen omdat we nergens een tafel hadden geboekt (we waren ook met zes. Mijn ouders hadden dat misschien wel moeten voorzien…)
  • Death Valley: voor mij een tegenstelling. Het park zelf lijkt geen park, maar heeft prachtige ritten in de aanbieding (zelfs de weg in en uit het park is fenomenaal) met view points en (korte) wandelingen in overvloed. Langs de andere kant weet iedere locatie in Death Valley héél goed dat er niet veel andere restaurants/winkels/wat dan ook aanwezig zijn en lijken ze niet allemaal even hard hun best te doen.
    • Wandelingen en view points: Artist’s Drive, Badwater (niet echt een wandeling, meer even de benen strekken en snel weer de airco opzoeken), Zabriski Point
    • Overnachting en restaurants: Furnace Creek Ranch (ondertussen Oasis at Death Valley geworden) was Ok qua hotel (je hebt hier sowieso niet veel keuze), avondeten in Corkscrew Saloon is absoluut af te raden en ontbijt in The Wrangler was dan weer zeker OK.
  • Yosemite: als we hadden gekund zouden we hier een week extra gebleven zijn. Zonder lachen: qua afwisseling, natuur en mogelijke wandelingen is dit voor ons een walhallah. Beestjes (mountain lions! Beren! Hertjes! Eekhoorns, maar die zitten letterlijk overal) met hopen, prachtige natuur en wij die daar doorheen gingen: ik wil nog eens terug. En dan in het park zelf logeren, aub.
    • Wandelingen en view points: Tenaya Lake, El Capitan, Glacier Point, de Waterfalls, sequoia’s, Tunnel View (we hadden echt het beste moment van de dag om dit te doen, vroege namiddag), Mirror Lake (ideaal om even uit te rusten en iets klein te eten, perfect met kinderen), Nevada Fall (stevige wandeling, wat de gidsen ook mogen zeggen)
    • Overnachting en restaurants: lunch bij Whoa Nellie Deli was geweldig, alleen al voor de naam; wij verbleven in de Cedar Lodge en aten daar de volgende dagen zowel ontbijt als avondeten – prijs/kwaliteit zeker OK.
  • Napa: ik wou voor het eten en de natuur gaan, de wederhelft en schoonzus gingen voornamelijk voor de wijn. Er is niemand teleurgesteld teruggekomen kan ik met veel plezier melden en als we ooit terugkeren naar San Francisco brei ik er zeker weer een aantal dagen Napa aan vast. Het eten, de sfeer, het weer: geweldig.
    • Dit bezochten we hier: Domaine Carneros (ideaal als aperitief-formule, met mogelijkheid om hapjes erbij te nemen), Castello di Amorosa (volledig kitsch maar zeker een belevenis), Beringer (classy en prachtige tuinen), Stags’ Leap (pas op waar je die apostrof zet, er is ook een Stag’s Leap en je wil écht wel naar de onze gaan: prachtige gronden, een fenomenaal huis met bijbehorend verhaal en als ik er kon logeren, ik zou het zo doen). Hors catégorie: The Old Faithful Geyser waar we toevallig op uitkwamen toen we een opvulactiviteit zochten tussen twee bezoeken door. Staat vermeld in de gidsen, is ideaal om gewoon te relaxen met een drankje vanop een schommel/vanuit een luie zetel terwijl je naar die geyser kijkt én je kan eventuele kinderen zonder enig probleem entertainen met waterspelletjes/de kinderboerderij/alle spelletjes die daar voorzien zijn.
    • Restaurants: wij gaan héél graag eten. Serieus. Onze restaurants lagen dus voordien al lang vast en we hebben het ons langs geen kanten beklaagd. ‘s Avonds aten we in Celadon (in Napa zelf) en Solbar (meer naar het noorden). Beiden waren fenomenaal, met voor mij een lichte voorkeur voor Solbar (die volgende keer in Napa, dan boek ik voor mij ook een dagje of twee in het wellness-gedeelte). Ontbijten deden we in Napa General Store, ongeveer een buur van Celadon en nog geen vijf minuten rijden van ons hotel. Niet goedkoop, maar zo lekker. Oh zo lekker. En een geweldig winkeltje dat verbonden was aan het eetgedeelte.
  • San Francisco: ik dacht dat ik San Francisco al goed gezien had, maar alleen al het herkenningsgevoel zorgt voor bonuspunten. Dikke minpunten voor de hele grote aantallen bedelaars, zwervers en -sorry om het zo te zeggen- marginale mensen die overal te vinden waren. Die zaten wel steevast in buurten waar we gelukkig niet vaak kwamen, maar toch: ik zou in die buurten niet graag wonen. In bepaalde andere buurten dan weer zonder enig probleem en enige aarzeling, zoals bijvoorbeeld op Leavenworth Street tussen Filbert Street en Francisco Street of -nog beter- op Lombard Street zelf, nummer 1040). Wij hebben ook wel één dag fantastisch weer gehad (gelukkig de dag dat we besloten fietsen te huren), met de andere dagen mist/motregen en mist/mooi weer.
    • Wat we bezochten: de Golden Gate (met de fiets -waar we de chance hadden om walvissen én dolfijnen te spotten en aldus zeker een uur op die brug hebben gezeten), Yerba Buena, Union Square (shopping!), Alexander Books Company (had ik gekund qua tijd en budget, ik had mij daar héél goed kunnen amuseren), Painted Ladies/Six Sisters (er is wat discussie over de juiste naam), Alcatraz (uiteraard; ook hier: best op voorhand tickets boeken en dan bedoel ik zeker een maand op voorhand), Pier 39 (met een kwartiertje stilstaan bij de zeeleeuwen)
    • Food: ontbijt was altijd Boudin Bakery. Dikke duim voor het lekkerste brood dat ik in Amerika gegeten heb. We hebben gedineerd in Sears (meh), Franciscan Crab Restaurant (lekker maar boertige obers, wel prachtig uitzicht) en Alioto’s (een klassieker met heel lekker eten, toffe obers en de mooiste zonsondergang die ik in tijden gezien heb). Goed lunchadresje: Pier Market (op Pier 39). Andere optie die we ook twee dagen gebruikten: extra brood halen bij Boudin en dat ‘s middags opsmikkelen.

Het hiccupje op de terugreis: we hadden heel weinig tijd voor onze overstap in Helsinki (50 minuten), maar hadden van de crew op het eerste vliegtuig gehoord dat het zou moeten lukken, zelfs mét een half uur vertraging. Wij hebben ons gehaast, maar kregen toch te horen bij de gate dat we het niet tijdig gehaald hebben (nadien hebben we ook gemerkt dat we al héél vroegtijdig geschrapt waren van de boarding list). De volgende vlucht naar Brussel was de volgende ochtend, dus er werd nog een nachtje Helsinki aangeplakt. Jammer en wij gaan vermoedelijk niet meer met Finnair vliegen (maar niet alleen door die vlucht, ook door de behandeling tijdens en nadien).

Standard
General blabla, Reizen

#projectblogboek 11: ga door je foto’s op je gsm en kies er een uit. Vertel het verhaal achter de foto.

IMG_1633

Ik vind hem écht wel cool, deze foto. Grappig, want ik kan mij zelfs niet helemaal meer herinneren dat ik hem genomen heb (en mijn GSM blijkbaar op z’n hoofd had staan, wat alleen maar bijdraagt aan het geheel). Dit is één van mijn zussen (de middelste) in Bordeaux afgelopen weekend.

Begin januari, op de nieuwjaarsvergadering van ons gezin (wij noemen dat een vergadering, want wij zijn nogal bizar zo. Ik steek dat volledig op de familie langs papa’s kant), besloten mijn ouders dat we vanaf nu gingen proberen ieder jaar één weekend als gezin op citytrip te gaan. In maart prikten we een datum, in juli kozen we een locatie uit (met veel geprotesteer van mijn broer want Bordeaux, dat trekt op niks en daar is niks te beleven) en begin oktober trokken wij naar daar.

Kleine conclusie: ga naar Bordeaux. Serieus, als je graag (goed) eet en fan bent van Franse steden die op anderhalf uurtje vliegen zijn en waar het weer altijd dat tikkeltje warmer is door de ligging, zet Bordeaux dan op je lijstje. En boek Le carreau, da’s een goeike.

Lange conclusie: voor het eerst in héél lang zijn we erin geslaagd een weekend met elkaar op te trekken zonder ruzie te maken of elkaar (heel) vies aan te kijken. Een klein mirakel. Het appartement dat mijn ouders boekten was fantastisch (gelegen aan de Place des Quinconces, blijkbaar een hotspot mét kermis twee keer per jaar, toevallig ook tijdens ons weekend daar), de sfeer zat goed door het nazomers gevoel van 22 graden en volle zon en eigen grenzen werden verlegd door onder andere een tripje met een Segway. Helemaal mijn ding niet, trouwens, die Segway: ik heb daar een uur verkrampt gestaan, maar mijn broer en zussen waren daar snel én gemakkelijk mee weg. Die sjeesden ervandoor en ik voelde mij vooral oud. En out. ‘t Zal het lot van de oudste zijn.

Maar dus Bordeaux. Wij zijn grote fan en plannen (zoals altijd plannen wij, maar geen idee of het in orde komt) om hier eens een week een huisje te huren en dan de streek ook te verkennen. Het is daar prachtig. En warm, had ik dat al gezegd?

#projectblogboek werd geïnspireerd door het boek van Kelly Deriemaeker. Je weet wel, die van Tales from the Crib

Standard
General blabla, Reizen

#projectblogboek 9: deel je wishlist voor kerst/je verjaardag/de zomer

Ik kies voor een wishlist voor mijn vakantie, want deze post is gescheduled (oooooh): ik zit eigenlijk nu in Amerika. Aaaah. Dus: mijn wishlist!

  • Genoeg zon om gelukkig van te worden, niet een hele reis lang een hittegolf
  • Beerloze wandelingen in de nationale parken (Yosemite, I’m looking at you dude)
  • Een uitgestorven Disneyland California waar we alles wat we willen doen zeker drie keer kunnen doen zonder één keer aan te moeten schuiven
  • Rustig water wanneer we de ferry naar Alcatraz nemen (en terug)
  • Prachtige zonsondergangen en zonsopgangen telkens we zo zot zijn om zo vroeg of laat in een nationaal park te staan
  • Fantastisch lekker eten (en een kleine kostprijs) wanneer we in Napa gaan eten
  • Genoeg tête-à-têtes met de wederhelft, ook al is de schoonzus mee

Mijn idee voor de wishlist haalde ik uit Het Blogboek van Kelly. Een aanrader!

Standard
Eten, General blabla, Reizen, Weekmenu's

Weekmenu: week 35

Zondag zitten we op het vliegtuig. Ik heb het gevoel dat deze reis al drie jaar geleden werd vastgelegd, maar da’s precies overdreven. In ieder geval: bijna vakantie!

  • Maandag: wok
  • Dinsdag: BBQ, als het weerbericht blijft wat het nu is
  • Woensdag: spaghetti (restjes uit de diepvries)
  • Donderdag: alle restjes die in de diepvries zitten verwerkt proberen krijgen (of uitdelen aan de buren)
  • Vrijdag: gaan eten bij vrienden
  • Zaterdag: omdat onze vlucht al gigantisch vroeg is, logeren wij de avond voordien tegenover het vliegveld. En mijn schoonzus trakteert op een etentje daar, hoera!

 

Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Reizen

Watskeburt in augustus

  • De wederhelft zit een weekje in Frankrijk op koorweek, ik hou mij vrolijk bezig in Antwerpen. Er is een uitnodiging om te gaan logeren bij mijn ouders en voor de rest plan ik thuis te zitten, alles te zien en beluisteren waar hij anders niet zo’n fan van is en heerlijk mijn eigen ding te doen 😉
  • Een buurvrouw organiseert voor haar wederhelft een verrassingsverjaardagsfeestje, dus daar springen we met veel plezier even binnen. Het ontbijt gaan we missen (boe, werk!).
  • Een tandartsbezoekje staat gepland voor een jaarlijks onderhoud. Tien minuutjes binnen en dan weer buiten, dat is het beproefde plan.
  • Een spaghettifestijn bij mijn schoonzus, hoera!
  • Een weekendje zee eind augustus, waarin dan ook een etentje voor de verjaardag van mijn broer en jongste zus zou plaatsvinden.
  • Een weekendje Ardennen in het huisje van mijn schoonvader.

Voor de rest is het heerlijk rustig en probeer ik vooral de reis naar de Westkust verder voor te bereiden. Aah, vakantie.

Standard
Cultuur, General blabla, Het dagelijks overleven, Reizen, tips

Een weekendje in de Ardennen

Het is er dan toch van gekomen: een spontaan, last-minute weekendje met ons tweeën. Een klein mirakel, maar we hebben goed gelachen, gebabbeld en elkaar nog eens die in de ogen gekeken 😉

De ingeving: een Vivabox voor een weekend die stof lag te vergaren op de kast. Koppel dat aan een verlengd weekend dat nog leeg was en wij zagen inspiratie langs alle kanten. Het hotel werd geboekt, vrijdag werd er uitgeslapen en rustig ingepakt en tegen 14h stonden wij in Bouillon voor een tussenstop. We kuierden langs een volleybalveld of drie, dronken een biertje en watertje en trokken richting kasteel. Mooi weer, weinig volk boven, snel wegvluchten zo gauw ik roofvogels zag (de gevleugelde beestjes, het zijn mijn vrienden niet).

Nadien reden we verder door naar Douzy (na uiteraard nog een drankje – het is verlengd weekend of het is het niet) en kregen onze kamer te zien. Ik moet eerlijk zijn: ik was niet echt gelukkig. Wij hadden al de beste soort kamer dat er beschikbaar was, maar ramen die enkel open of toe kunnen (en niet op kip-stand) en een sauna-gevoel op de kamer, het is mijn ding niet. Noem mij verwend, maar wanneer ik een hotelkamer boek ga ik ervan uit dat ze tijdens de dag mijn bed ook komen opmaken (tenzij het duidelijk aangegeven staat dat dit niet gaat gebeuren; dan kan ik ermee leven). Als dat niet gebeurt, verliest dat hotel in mijn aanzien wel veel respect. Helaas, pindakaas.

Het eten die eerste avond (in hetzelfde hotel, want dat leek ons het gemakkelijkste) was OK. Niet wow, niet vreselijk slecht, gewoon OK. De volgende dag besloten we dus ergens in de buurt een restaurantje te zoeken. Tijdens ons bezoek aan Sedan (waar er ook een kasteel is waar je zelfs korting krijgt als je voordien bijvoorbeeld het kasteel van Bouillon ging bezoeken) zagen we dat er op de binnenplaats ook een restaurant was. Wij dus naar daar met de vraag of we ‘s avonds daar iets konden eten. In het restaurant zelf niet meer (dat zat vol), maar in de bistro wél. Laten we zeggen dat het kader die avond al een pak beter zat 😉 Voor de rest deden we zaterdag onze wandelschoenen aan en hadden we geluk met het weer: op een paar malse regenbuien na zaten we droog in de auto toen het begon te regenen. Hoera!

De laatste dag trokken we al vroeg richting België terug: we gingen wandelen in Vresse-sur-Semois (ik ging trouwens met het vooruitzicht op een pannenkoek aan het einde van die wandeling; wandelen om te wandelen is niet altijd aan mij besteed). Laat het bij deze buiten kijf staan: de Semoisvallei is beeldschoon. Mooie (en goed aangegeven!) wandelingen, prachtige uitzichten en de zon die tegen het einde van de wandeling er ook nog eens stralend doorkwam: we komen nog eens terug naar deze streek, zonder enige twijfel.

Zo’n spontaan weekendje, ik vind dat wel leuk. Akkoord, ik ben organisatorisch te zwaar onderlegd om dit ook tijdens een langere vakantie vol te kunnen houden, maar wat afwisseling mag wel 😉

 

Standard