Cultuur, emoties, Entertainment in het algemeen, Eten, Film, Het dagelijks overleven, Muziek, Sport

Watskeburt: december

De laatste van het jaar. Gah. Maar ik hou mijn mond over maanden en jaren die snel passeren. Ze passeren toch.

Wat heeft de maand december voor ons in petto?

  • De maand start fantastisch met het opsnuiven van kerstsfeer in Disneyland Paris. Kan niet missen. Die kerstcadeaus kopen zichzelf toch niet zeker?
  • Er wordt hard gerepeteerd, want zowel de wederhelft als ik zingen kerstconcerten deze maand. Ik heb zelfs een kleine solo (en een mengeling van hoera! en aaaaaaah! qua emoties hierdoor ;-))
  • Ik trek naar het Sportpaleis om Samson en zijn Gertje te gaan bewonderen
  • Mijn jongste zus geeft een concert in Gent met het GUHO
  • Er komen vrienden bij ons eten x 2: één keer ‘s avonds, één keer brunch
  • We zetten de kerstboom in het weekend na Sinterklaas
  • Ik ga met mijn ouders naar een concert voor Europalia én een kerstconcert
  • Ik ga met dezelfde ex-collega waarmee ik naar Samson & Gert ga ook naar Mozart: The Musical (en voordien sushi eten met haar en de huidige collega’s)
  • Naar het schijnt is er een Star Wars-film die uitkomt. Heb ik al gemeld dat er een overenthousiaste wederhelft in huis rondloopt die ook een Star Wars-adventskalender heeft?
  • Er is ook nog een kerstconcert van een goede vriend van ons.
  • In het kader van Music for Life wordt er een Warmathon georganiseerd in Antwerpen waarvoor ik mij ingeschreven heb samen met de buren.
  • En 3 kerstfeesten.
  • En 3 nieuwjaarsfeesten.

Als ik meld dat ik de eerste week van januari verlof heb genomen, dan vergeven jullie mij dat toch he? Het belooft een warme, enthousiaste en muzikale maand te worden.

Advertisements
Standard
Het dagelijks overleven, Sport

Wandel eens een marathon

Het was poging twee deze keer: vorig jaar liet ik mij oppikken tegen kilometer 21 door heuppijn, deze keer ging ik er alles tegenaan smijten om voorbij die kilometer 21 te geraken. Met succes: ik haalde kilometer 36.

Jup, op kilometer 36 was het schlüss en kwam mijn broer mij oppikken met de auto (de rest van het gezelschap haalde de finish, al was het met veel pijn en afzien – ik ben blij dat ik het niet getrokken heb). Maar: ik heb wél een medaille behaald! De wederhelft is zo fantastisch schattig geweest om terug naar de mensen van de organisatie te strompelen na zelf over de finishlijn te geraken en hen te vragen of ik ook geen medaille kreeg, met mijn 36 kilometer. Is dat nu té lief of ben ik gewoon verblind door de hartjes in mijn ogen? Anyway: ik heb thuis nu een medaille liggen. Mission accomplished! 

Het was warm gisteren. Echt ongelooflijk warm. Ik liep met een kuitbroek (om zo weinig mogelijk vlees verbrand te zien, wat gelukt is), een hoedje en om de 2 uur een laag zonnecrème. Regelmatig kregen we water toegestoken en ik heb twee liter water zelf binnengegoten tijdens die tocht, maar toch was ik vanaf kilometer 32 een slappe vod. Ik heb (met hulp van de wederhelft die mijn rugzak overnam) nog 4 kilometer bijgelopen, maar toen was het vat volledig af. Vermoedelijk had ik een kleine zonneklop (vanaf het moment dat ik thuis kwam heb ik felle hoofdpijn gekregen en die laatste kilometers stond ik niet meer zo vast op mijn voeten).

Het moet een hilarisch zicht geweest zijn eens de wederhelft en ik terug thuis waren: we hebben met ons tweeën door het huis gestrompeld en ik heb er even écht aan getwijfeld om de trap op handen en knieën te beklimmen en op de poep af te gaan. ‘t Is niet zo ver gekomen, maar toch: de mindset was er. Deze morgen ging het mij gelukkig al wat beter af, maar ook de collega’s grinniken af en toe eens. Het is hen gegund: ik zou hetzelfde doen in hun plaats.

Ik heb bijna een marathon uitgewandeld. Wat heeft me dat geleerd?

  • Wandelschoenen zijn een must. Zonder was ik nooit tot die 36 kilometer geraakt.
  • Water is het schoonste goed. Sportdrank ook.
  • Eentje is meer dan genoeg. Ik ga mij volgend jaar niet opnieuw kwellen. Ik zal wél klaarstaan als bezemwagen wanneer dat nodig zou zijn, maar ik ga mij niet er opnieuw doorsleuren. ‘t Is goed geweest!
  • Wanneer mijn lichaam ‘stop’ zegt, moet ik sneller luisteren. Misschien dat ik dan net iets vlotter thuisgeraakt zou zijn. #au
  • 10 miles lopen zou moeten gaan met mijn voeten en benen, héél misschien dat ik ooit tot 25 kilometer zou kunnen geraken als ik daar écht zin in had om daarvoor te trainen, maar 42 kilometer is echt geen optie: de marathon laat ik bij deze met veel plezier aan mijn neus voorbij gaan.

Het experiment is afgelopen, mijn stappenteller werd gisteren zot (meer dan 50000 stappen). Alles OK voor de rest, al hobbel ik dus nog steeds wat rond.

Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Sport

Waarom joggen goed voor mij is

Uiteraard is joggen (en sporten in het algemeen) goed voor de mens. Maar waarom specifiek voor mij?

  • Ik voel me beter. Fysiek, ja, maar ook mentaal. En dan niet van die zogenaamde runner’s high (nog niks van gemerkt), maar wel omdat ik dan een doel heb behaald: weer eens gaan lopen. Nooit gezegd dat ik niet egoïstisch kon zijn 😉
  • Ik word er rustig van. Niet dat ik anders zo’n stresskip ben, maar zondag ging ik lopen en heb ik een klein uurtje lang gewoon in mijn hoofd lopen zingen (mijn iPod was ik thuis vergeten). Zalige therapie, vooral als je dan nog wat enthousiaste hondjes weet passeren.
  • Het is flexibel. Begin- en einduur liggen niet vast en het kan eender waar en wanneer. OK, dat is soms ook een nadeel (want die zetel ziet er dan zo goed uit ‘en joggen kan morgen ook nog wel’), maar als ik merk dat het niet gaat of net wél supergoed, dan kan ik gemakkelijk langer lopen of gewoon stoppen en voortwandelen. Het ritme van mijn lichaam volgen, quoi. Nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen zeggen dat mijn benen goed zaten, trouwens. Speciaal gevoel 😉
  • Ik drink veel gemakkelijker na het joggen dan anders. Op het werk staat mijn waterfles voortdurend naast mij, om mij eraan te doen denken dat ik moet drinken. In het weekend gaat dat waterdrinken radicaal achteruit, maar door het joggen voel ik mijn lichaam snakken naar drank. Dat is dan vaak een halve liter Aquarius, maar dat lijkt me nog steeds beter dan gewoon niet drinken.
  • Wanneer ik een toffe sportoutfit koop, voel ik mij een pak minder schuldig. Ik gebruik ze namelijk nu (en soms gaan die kapot in het wasmachine, vooral als het gratis t-shirts zijn), dus mag er af en toe iets nieuw in de kast verschijnen.
  • Ik heb terug een sportdoel. Ik ga voor de 10 Miles in 2018. Dat geeft mij nog een jaar (min of meer) om aan 16 kilometer te geraken. Momenteel staat het record op 10 kilometer in één keer, maar over het algemeen blijf ik hangen op 8 kilometer. Ik zou mij daar slecht over kunnen voelen (plus: het gaat nog steeds ont-zet-tend traag), maar langs de andere kant kan ik wél netjes melden dat ik meestal ‘maar’ 8 kilometer loop. In één keer. Daar had ik een paar jaar geleden alleen nog maar van kunnen dromen. Ik mag dus trots zijn op dat lijf van mij, want het doet toch maar netjes wat ervan gevraagd wordt.
  • Als ze mij nu vragen wat ik van sport doe, kan ik zonder verpinken zeggen dat ik jog. Opnieuw: jaren geleden dat ik dat (eerlijk) kon zeggen, buiten een periode in 2016 teniet gelaten.

Ik ga nog steeds niet uit plezier sporten. Het is nog steeds tegen mijn goesting en levert mij ook niets op: geen slanker lijf, geen verbazingwekkende conditie (C. speelt nog steeds tomaat na een rondje lopen), geen adorerende hordes fans langs de zijkant. Maar de wederhelft is altijd trots wanneer ik gelopen heb en het schuldgevoel over de chocolaatjes op het werk gedurende de dag verdwijnt toch langzamerhand. Ahja, want ik loop.

Standard
Het dagelijks overleven, Sport

Joggen: deel oneindig

Een nieuwe lente, een nieuw geluid, al vind ik van mezelf dat ik wat in herhaling val: ik ben (terug) beginnen joggen. De 10 Miles vinden binnen drie weken plaats en de wederhelft besefte dat plots. Hij doet mee, is vrij competitief maar heeft tot nu toe nog niks gejogd dit jaar. Hij doet wel aan squash en voetbal, dus qua conditie zit hij wel vrij goed, maar da’s toch nog niet 16 kilometer joggen. Ik was in ieder geval gelukkig: mijn motivatie om te gaan lopen ligt altijd hoger wanneer er iemand anders meedoet.

Het was al wel bijna een jaar geleden (10 maanden) sinds mijn laatste jogpoging, met als gevolg dat ik mijn loopschoenen bijna niet herkende. Letterlijk: ik heb drie minuten zitten zoeken tussen een hoop schoenen tot ik die van mij terugvond. Het was dus een tijdje geleden, om het met een understatement te zeggen. Mijn sportoutfit vond ik wél vlotjes terug, met dank aan de yogalessen die ik volg. Da’s toch al een opsteker 😉

De wederhelft deed 6 toertjes (van elk ongeveer 2 kilometer), ik deed er 4 (3 lopend, het laatste ¼ lopend en ¾ wandelend). Niet slecht na een jaar stilzitten, maar er waren wel een paar conclusies te trekken:

  • Lopen zonder muziek gaat, zolang je een goed liedje on repeat in je hoofd hebt lopen voor een ritme.
  • Lopen met een activity tracker is niet hetzelfde als lopen met een sporthorloge. Ik mis het overzicht van afstand (mijn activity tracker beweert dat ik 8 kilometer heb gelopen terwijl ik die heb afgezet na rondje 3, dus heb ik net iets minder dan 6 kilometer gelopen), ik kon het nadien niet op een groter scherm oproepen om meer details te kunnen bekijken en een gemiddelde snelheid per kilometer zat er dus ook niet in. Positieve punten: ik kan nog wel genoeg hoofdrekenen om die gemiddelde snelheid te bereken (8 minuten per kilometer. Ik heb de Ladies Run aan iets minder dan 6 en een halve minuut per kilometer gelopen, dus de sleet zit er toch wel op) én ik heb mijn aantal stappen van die dag in minder dan een uur gehaald. Ook mijn aantal activiteitsminuten van die week waren ineens in orde 😉
  • Lopen in een park is zoveel aangenamer dan lopen op een Finse piste of ergens op straat. Veel honden die uitgelaten genoten van bos en vogels, medezweters die puffend passeerden (of net keihard langsliepen want die trainden al maanden voor die 10 miles – of de marathon, dat kan ook), de zon op mijn gezicht en het idee dat mijn frisse-lucht-quotum ook moeiteloos gehaald werd.
  • De dag nadien blijft dat toch stijfheid creëren. OK, ik had nu niet moeten verwachten dat ik er zonder iets van af zou komen, vooral na die rustperiode, maar een trap afgaan is toch net iets lastiger dan anders 😉

En nu eens kijken of ik het terug blijf volhouden: mijn vorige poging heeft toch 8 maanden looppret opgeleverd!

PS: ik werd ook terug in gang gezet door blogsters Sofie en Kelly die zo eerlijk en enthousiast over hun jogpogingen berichten; bedankt dames!

Standard
General blabla, Reizen, Sport

Shortski en skiweek

Het begon allemaal met een lang weekend in de Vogezen.

Samen met mijn gezin en goede vrienden (we waren in totaal met 13) trokken we richting Le Valtin, vlakbij skigebiek La Bresse – Hohneck. Bij onze aankomst donderdagavond werden we verwelkomd door regen en niet zo koude temperaturen, wat ons deed vrezen voor goede sneeuw de dagen nadien. Dat bleek al bij al nog goed mee te vallen (het skigebied ligt niet zo hoog), wat ervoor zorgde dat de wederhelft me zelfs een compliment gaf de eerste dag. Dat, en de opmerking dat hij mij nog nooit zoveel had zien skiën. Wat deed ik voordien dan?

We trokken zaterdag met goede moed terug richting het skigebied, maar merkten bovenaan dat het de avond voordien goed gevroren had en dat de papsneeuw van vrijdag nu meer ijs dan sneeuw was geworden. Ik geef grif toe dat ik het mentaal en fysiek heel moeilijk heb gehad in de voormiddag: wanneer ik op ski’s sta, wil ik over alles controle hebben. Ik ga dus niet snel, sta meer in ploeg dan in parallel maar voel me wel op mijn gemak (sinds mijn lessen op de mat). Dat was nu dus geen optie meer: stoppen lukte mij quasi niet, wat tot gevolg had dat ik begon te panikeren want ik had geen controle meer. De eerste relatief steile helling heeft mij dan ook veel blauwe plekken, tranen (zowel van pijn als van frustratie) en schrik opgeleverd. Beneden werd ik opgewacht door mijn mama, die ervoor zorgde dat de wederhelft (die braaf bij mij was gebleven eens hij doorhad hoe moeilijk ik het vond) kon verder skiën met de rest. Na anderhalf uur terrasjes doen (want het weer was wel prachtig) dacht ik: binnen twee weken sta ik weer op de latten. Ik wil niet met schrik beginnen aan die week.

Lang verhaal kort: mama en ik trokken weer naar boven, maar deze keer langs de kant van de berg die in de zon lag. De sneeuw bovenaan lag dan ook een pak beter dan de sneeuw die ik net getrotseerd had, dus er begon zelfs weer wat plezier aanwezig te zijn. Dat duurde tot de laatste pistes naar beneden, waar alles nog in de schaduw lag en ik weer dapper mijn ploeg aansprak. Vermoeiend, maar ik ben er geraakt zonder te vallen. Toch wel trots op!

En dan de volle week skiën…

De wederhelft telde af tot het moment dat hij weer op latten kon staan, ik vooral tot het moment dat ik de laptop van het werk een week toe kon laten. Die skilessen in Frankrijk (wij zaten in La Plagne, een groot domein met héél veel brede, blauwe pistes), ik zag daar wel tegenop. Drie lessen volgde ik samen met mijn schoonzus, twee andere lessen waren enkel me, myself en de skileraar. Ik ging afzien, ik was er zeker van. En geen plezier hebben, dat ook.

En kijk, blijkbaar pikken skileerkrachten dat op. En blijkbaar kan ik écht wel gefocust zijn tijdens het achterna skiën van iemand, in die mate dat ik voor zover ik weet nog nooit zo snel een piste heb gedaan. En zelfs verschillende dagen plezier heb gehad op die latten! Nog nooit voorgevallen, ik zweer het. Akkoord, er waren dagen waarop het alleen maar werken was (en afzien, tijdens momenten waarbij de wind tot 200 km per uur mij vooruit duwde en de zichtbaarheid nul komma nul was) en ik was toch altijd geweldig opgelucht om mijn skilaarzen uit te kunnen spelen in de namiddag, maar echt waar: ik heb staan glimlachen op mijn ski’s terwijl ik naar beneden ging. Hallelujah.

Het hielp ook wel dat mijn dagen op de latten bestonden uit chocomelk met veel slagroom (en soms marshmallows), een Orangina of drie over heel de weekperiode en dutjes tegen 17h. Uit gaan lunchen om 13h en veel frietjes binnenspelen, een pre-terrasje doen in de zon en na het skiën nog een chocomelk bestellen. Uit een wellness die klaarstond na dat skiën en staaltjes gezichtscrème die ik had meegekregen om mij mee te amuseren. ’t Was niet slecht, die week verlof. In die mate zelfs dat ik maandagochtend wakker en alert was om 6h30, zonder al te veel hulp van wekker of wederhelft. Ik ben benieuwd hoe lang dat gaat duren!

Skiën en ik, het zit nog niet helemaal snor. Maar het gaat de goede richting uit, tot plezier (en schattige reacties) van de wederhelft. Die latere kinders van ons, die gaan nogal skiles krijgen zulle.

 

Standard
Het dagelijks overleven, Sport

Yoga

Bij gebrek aan beter (mijn motivatie om terug te beginnen lopen is niet bestaande, wat ik niet goed begrijp, maar kom) en aangezien ik graag toch iets van beweging doe én omdat het werk het aanbiedt: yoga. Een zaal van met momenten 15 vrouwen en één dappere man die downward dog, hoge plank en God weet welke andere posities uitvoeren, want het enthousiasme voor yoga is groot. Het samenhorigheidsgevoel trouwens ook, want niets leuker dan nadien nog wat puffen en blazen over deze en gene positie die toch niet helemaal liep zoals verwacht.

Ik doe wel graag yoga, wanneer ik eraan denk om te gaan. In een ver verleden heb ik als bakvis samen met een medebakvis ook een jaar yoga gevolgd in ons sportcentrum, maar dat was precies nog net iets meer het ohm- en zengevoel dan deze versie. Er zijn ook zoveel verschillen, maar vraag me alsjeblieft niet welke die van ons is. Een combinatie van zen en zweten, denk ik. Het favoriete moment is -voor mij- het starten en eindigen met even liggen en focussen op mijn ademhaling. Als dat iets langer zou duren zou ik een fantastisch dutje kunnen doen, bedenk ik me regelmatig.

Ik weet niet of het veel effect heeft. Mijn buikvet wordt er in ieder geval niet minder van (maar dat kan ook liggen aan de Kinderchocolade die deze week aanwezig was op het werk) en iedere keer zit ik toch met bibberende spieren en een wankel evenwicht te vloeken en mij af te vragen hoe lang ik die positie nog moet aanhouden. Wat ik wél weet is dat het plezant is om samen met collega’s af te zien (ik kan wat sadomasochistisch zijn met momenten, het schijnt) en dat iets van beweging beter is dan geen beweging. Die yoga, dat wordt een blijvertje denk ik.

Standard
General blabla, Sport

Een marathon wandelen

We hadden een zot plan, een paar maanden geleden: The Great Breweries Marathon was in de buurt en hoewel we geen marathon konden en wilden lopen, zagen we het wandelen wel zitten. Op weekendjes in de Ardennen passeerden er relatief regelmatig wandelingen van 20+ kilometers, dus dan zou dit toch ook wel lukken, niet?

Fast-forward naar 5/6/2016: één iemand had al afgehaakt (ze was gevallen op de knie en kon daar niet veel druk op zetten, dan is 42 kilometer wandelen niet geweldig) en met ons drieën gingen we nog vol goede moed voor de eindstreep. Het weer was ideaal (niet te warm, niet te koud, geen regen), de sfeer zat goed en de wederhelft keek al uit naar verschillende bieren testen onderweg.

Na 10 kilometer (ter hoogte van brouwerij Palm, met mooie gebouwen!) kloeg de schoonzus over blijnen (zij die die nooit heeft) en gingen we toch relatief fluks door. Nog eens 5 kilometer verder merkte ik op dat mijn heupen niet helemaal OK leken, maar gingen we nog steeds door (toch nog een gemiddelde van 6 kilometer per uur). Bij kilometer 21 belde ik onze bezemwagen: kon ik gebruik maken van hun diensten?  Het ging niet meer. Bij kilometer 28 hing de schone zus ook aan de bel: bij haar ging het ook niet meer en de wederhelft kon nog wel, maar wou niet alleen verder.

Het komt erop neer dat we dus met ons drieën in de auto zaten, onze gratis pakketjes bier gingen ophalen en de wederhelft nu de trotse eigenaar van twee mini-Duvelglaasjes is. Het onweer stak plots zijn hoofd op, zodat we tussen Puurs en Boom even volop in de drash zaten, maar Antwerpen werd volledig gespaard. Logisch, want wij hadden grasmatten gelegd en het is toch toffer als we dat zelf kunnen sproeien dan wanneer de natuur daarvoor zorgt, niet?

Ondertussen zijn we alle drie bekomen van ons wandelavontuur, maar bij mij heeft het toch drie dagen geduurd voor ik dacht ‘nu wandel ik zonder dat ik ergens last van heb’. De wederhelft wil volgend jaar weer proberen, maar ik weet het niet: het trekt mij niet onmiddellijk weer aan. Of we moeten ons erop beginnen voorbereiden, maar daar heb ik dan gewoon weer geen zin in. Momenteel wordt er van een kleine fail gesproken, maar we kunnen er volop mee lachen, als is het bij de wederhelft dan voornamelijk groen. Achja.

Standard