emoties, General blabla, Trouw

Samenwerkend vennootschap

De wederhelft was een week weg. Ik keek echt uit naar die week. Gewoon een week me-time, met eigen beslissingen volgens de manier waarop mijn hoed stond en niet aftoetsen met iemand anders en niet moeten dubbelchecken. Klonk geweldig. Was ook geweldig, voor het overgrote deel van de tijd.

Er was echter een klein deeltje tijd dat ik niet geweldig vond. Dat klein deeltje had ook een impact op mij, merkte ik; meer dan ik in gedachten had in ieder geval. Voordeel: na acht jaar samen zijn ben ik hem nog niet beu. Nadeel: zeven dagen zonder wederhelft, dat zou ik toch aan moeten kunnen? Hoe aanhankelijk en afhankelijk ben ik eigenlijk wel niet?

Pas op, ik schilder het nu zwart-wit af: ik overleef perfect zonder man. Ik lig niet snikkend in bed, bestook hem niet met smsjes en telefoontjes en het is niet alsof ik niet kan functioneren. Ik heb afgesproken met vrienden, ben in mijn eentje naar de cinema getrokken (twee keer: één keer voor Wonder Woman, één keer voor Baby Driver – allebei goeie films). Maar sommige punten waar ik heel trots op ben werden toch gekrenkt en dat had ik niet verwacht.

Case in point: mijn gezonde levensstijl. Ik ben altijd de persoon die denkt aan groentjes eten, aan fruitgehaltes hoger krikken, aan wandelen en vroeg gaan slapen. Altijd. Ik wil niet weten hoe vaak ik al niet vanuit de slaapkamer naar de wederhelft heb geroepen dat hij nu écht naar bed moest want dat ik wou slapen. Hoe vaak ik al niet lag te slapen wanneer hij naar boven kwam. Hoe lang zijn gezicht soms kan zijn wanneer ik hem meer groenten voorschotel dan hij in gedachten had. En wat doe ik wanneer ik eindelijk vrij spel heb? Ik lig niet voor middernacht in mijn bed, ontbijten is quasi onbestaande en beweging beperkt zich tot neerploffen in de zetel. Ik snap het niet. Het vreemdste van al: zaterdag bedacht ik mij dat de wederhelft zondag ging thuiskomen en ik ging gezonde inkopen doen. Ik maakte soep, bedacht manieren om groenten in dat weekmenu te verstoppen en was weer aan het wandelen. Waarom doe ik dat niet wanneer hij weg is?

Soms snap ik mijn eigen hoofd niet. Maar het is voor mij dus wel bewezen: het samenwerkend vennootschap, wij zijn daar deel van. Ik organiseer het huishouden, de agenda, zorg ervoor dat er gekuist wordt (niet door mij, maar kom) en zit achter zijn veren om ervoor te zorgen dat hij kan blijven voortdoen. Hij doorprikt alle zorgenballonnetjes die ik oplaat, houdt mij rustig wanneer ik mij opboei en draagt een zware job met heel veel verantwoordelijkheid waardoor wij ons huis hebben kunnen kopen. Ik ploeter en wroet te veel, hij bijt zich te vast in zijn gewoontes. We balance each other. En God, wat was ik blij toen hij weer door die deur gestapt kwam. Tijd voor mezelf, allemaal goed en wel. Maar tijd samen, dat is toch ook dikke liefde.

Standard
emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Het Huis, Reizen, Trouw

Dit was 2016

  • Meer bezoeken dan wenselijk waren aan de notaris en de bank in januari
  • Een verlovingsfeest in februari dat een burgerlijke trouw werd door vrij spontane ingevingen, gevolgd door een short-skiweekend
  • Een verhuis in maart naar ons eigen huis – driewerf hoera en veel stress! Die verhuis die samenviel met een weekend weg met vrienden – beste idee ooit. In diezelfde maand vond ik trouwens mijn trouwkleed.
  • Drukke momenten op het werk in april, zowel bij mij als bij de wederhelft. Ondertussen liep ik voor de eerste keer 5 kilometer in groepsverband en gingen we op weekend naar de Champagnestreek.
  • We zeilden ons een weg naar de zon (maar niet echt) in mei en mijn schouder blokkeerde spontaan van de werkdruk.
  • Twee trouwfeesten die niet die van mij waren in juni, vergezeld van een concert van Adele in Antwerpen en één van de King’s Singers in Echternach!
  • Twee weken verlof in la douce France en een groot feest voor de 90ste verjaardag van mijn grootmoeder in juli.
  • Nog meer trouw- en andere feesten in augustus, samen met mijn eerste pasbeurt.
  • Afscheid nemen van mijn grootmoeder in september, wat een dubbel gevoel gaf. Een vrijgezellenweekend met een fantastisch groepje en nog fantastischere getuigen een weekend nadien, wat helemaal vreemd was.
  • Een lange/korte (hangt ervan af hoe je ernaar kijkt) aanloop naar De Trouw in oktober
  • Drie weken huwelijksreis die vanaf nu geldt als the trip to beat in oktober en november.
  • Onze eerste kerstboom in het huis in december.

2016 was op een persoonlijk vlak een toppertje van formaat, met de bedenking dat het volgend jaar wat rustiger mag op grote-dingen-die-georganiseerd-moeten-worden-vlak.

Op wereld- en ander vlak: 2016, ge waart niet in goede doen. Herpak u in evolutie naar 2017!

 

Standard
General blabla, Trouw

De Trouw: let’s talk about it

Een maand geleden zijn we getrouwd. OK, daar zitten drie weken vakantie tussen, maar toch: wij zijn al een maand getrouwd. Time flies when you’re having fun! Voor ons als koppel heeft het -buiten de obligate ‘we zijn getrouwd!’-berichtjes die we elkaar op reis en nu nog regelmatig sturen- niet veel veranderd. Hoewel: over bepaalde onderwerpen (zoals daar onder andere zijn: kinderen, carrière-vooruitzichten) hebben we de laatste weken wel meer en intensiever gesproken dan voordien. Knopen doorhakken, weetjewel.

Het hele hoofdstuk is echter nog niet afgesloten: mijn ouders zijn momenteel de verdeelsleutel concreet aan het toepassen op de totale rekening van dat geweldige feest, de foto’s werden net digitaal aan ons bezorgd, ik ben aan het spelen met kerst/bedankingskaartjes en langzaamaan maar zeker komt ook de vraag: en hoe zit dat met kinderen? Ik denk dan: voer voor een andere blog 😉

Een maand na De Trouw (sorry, de hoofdletters blijven: ik vond het fantastisch) aan denk- en beleeftijd zorgt er wel voor dat je met wat afstand kan kijken naar die dag. Mijn bedenkingen:

  • Ceremoniemeesters: als je niet één van je vrienden (waarvan je weet dat ze op alles voorzien zullen zijn én die zonder enig probleem heel de dag vrijmaken om alles mee te beleven) kan hebben, ga dan voor een professionele ceremoniemeester. Ja, dat kost geld, maar als ik verhalen hoor van andere koppels die géén ceremoniemeester hadden denk ik: hadden we die van ons niet gehad, ik had er geld voor uitgegeven. Ik zou er over hebben moeten nadenken, maar het gemak was zo groot en de beleving van de dag zoveel comfortabeler op deze manier dat het mij echt wel wat geld waard zou geweest zijn.
  • Fotografen: kies er één waarmee je goed overeenkomt. Ja, die is er maar voor één dag. Maar die is er (in ons geval toch) wel de hele dag bij, staat soms bijna op je gezicht te trekken, geeft suggesties voor foto’s en om dat allemaal goed te laten verlopen moet je als koppel wel op je gemak zijn. Zorg er dus voor dat die klik langs beide kanten (of zelfs driedubbele kanten) goed zit: langs die van de bruid, die van de bruidegom en die van de fotograaf. Wij zijn héél tevreden van die van ons en de nawerking (opvolging van mails, informatie delen, uiteindelijke foto’s en levering hiervan) is geniaal.
  • Zaal: omdat ik het niet zag zitten alles zelf aan te kleden (ik zou dat met veel plezier doen, maar dan had ik twee jaar voorbereidingstijd nodig, een magazijn om alles in afwachting van de trouw te stallen en nog een pak meer geduld) heb ik volledig op de zaal vertrouwd. Zaligheid, want: een perfecte organisatie, voortdurende aftoetsing met mezelf in aanloop naar De Trouw en met de ceremoniemeester op de dag zelf en een vlekkeloos verloop van de avond (we stonden rond 23h op de dansvloer. Ideaal!).
  • Mijn stad: sinds De Trouw is Antwerpen écht wel volledig mijn stad geworden. Wanneer ik nu door het centrum wandel, begin ik spontaan te glimlachen bij de leuke herinneringen aan onze twee trouwdagen (zowel februari als oktober). Ook geweldig: vorige zondag zaten we voor de eerste keer sinds De Trouw in de kathedraal en mijn band met dat gebouw en dat instituut is nu wel duizend keer feller geworden. Ik *hartje* kathedraal. Leuke bijkomstigheid: ik kijk iedere dag vanachter mijn bureau op de kathedraal. Happiness.

Ik ben nog vijfhonderd dingen en bedenkingen en slimme ideeën vergeten, maar hier ben ik toch al tevreden van als lijstje. Het was fantastisch. Wij plannen ons vijfjarig jubileum al, eigenlijk. Nog eens zo’n feestje!

Verdere info over hoe ik het heb aangepakt: alles met De Trouw in de titel is uiteraard gelinkt aan dit onderwerp 😉 

Standard
Reizen, Trouw

De Huwelijksreis

Zoals lezers van de blog weten, heeft onze huwelijksreis wel wat voeten in de aarde gehad. Wat zeg ik: het was zowat het enige punt waar ik stress over kende. De combinatie wat-willen-we en -hoeveel-willen-we-uitgeven bleek moeilijker dan verwacht. Uiteindelijk, na lange omzwervingen langs Afrika, Nieuw-Zeeland en een klein flirt met Azië en Europa kwamen we terecht bij een andere liefde: Amerika. We kozen voor een rondreis door Florida van twee weken en besloten die af te sluiten met een cruise door de Caraïben. Zeg nu zelf, een huwelijksreis doe je maar één keer 😉

Het werd dus met de auto rondrijden in Florida en relaxen in de Caraïben, maar ik zou mezelf niet zijn mocht ik de avond voor de reis niet een aantal dingen opmerken:

  1. We waren nog nooit drie weken samen op vakantie geweest, gewoon met ons tweetjes. Nog nooit. Zelfs twee weken was nog niet voorgevallen. We wonen dan al wel samen sinds 2012 en hebben al vakanties van een week samen gehad, maar langer: nope.
  2. Onze inpakstrategie is heel verschillend. Ik pak dingen waarvan ik hoop dat ik op het einde van de reis alles heb aangehad (ter info: deze reis is dat gelukt! Hoera!), de wederhelft pakt voor alle mogelijke noodscenario’s. Hierdoor had hij een regenjas mee (ik niet, want ik ging ervan uit dat het niet ging regenen of toch minstens warm genoeg ging zijn om niet al te lastig te zijn), een kostuum (ik lach er niet mee) en vijf kilo meer bagage dan ik.
  3. Onze ijskast was toch niet zo leeg als ik had gedacht.

Dat laatste puntje loste ik op door de buren voedselpakketjes te geven (“hier, nog een komkommer!”), punt twee werd nog uitgebreider (we kwamen met een stuk handbagage extra naar huis, oeps) en punt één bleek uiteindelijk geen enkel probleem te zijn: er waren enkele discussies, maar niet meer of erger dan gewoonlijk 😉

We hebben uiteindelijk heel hard genoten van de palmbomen (zowel in Florida als in de Caraïben te vinden) en de oneindige zon, hakten knopen door over uitstappen en prioriteiten en besloten dat het leven als getrouwd koppel tijdens een huwelijksreis toch écht wel de moeite was. Doordat we eerst twee weken zelf het tempo konden aangeven (en konden beslissen hoe lang we ergens bleven en of we toch niet nog een beetje konden foefelen met vertrekuren) zijn die eerste twee weken voorbij gevlogen. Door nadien terug een vliegtuig op te stappen naar nog meer relaxen (en het idee dat we naar Puerto Rico gingen was ook een grote bonus) kregen we het gevoel dat we een vakantie binnen een vakantie hadden. Ideaal!

Wij zijn meer het type om zelf rond te trekken en veel te bezoeken, maar we kunnen met trots zeggen dat we het relaxen op een cruiseschip bij deze ook volledig onder de knie hebben. Pas op: we hebben veel bezocht tijdens die week. We hadden de mogelijkheid om voordien al onze uitstappen vast te leggen (walvis- en dolfijnensafari! Fietsen in St. Croix! Zwemmen met dolfijnen!) en hebben ter plaatse ook nog veel taxi/gidstoertjes gezocht. Maar wat een zaligheid was het om tegen 17h weer de boot op te stappen, na een dag waarin je veel foto’s getrokken had, gewandeld en gekeken, om dan als grootste vraag te hebben: whirlpool of toch eerst zwembad? En welk restaurant kiezen we uit vanavond? We zijn fan, ja. Tot onze eigen grote verbazing.

Onze tour:

Fort Lauderdale – Titusville (Kennedy Space Center) – Orlando (Seaworld – Universal Studios (nadruk op Harry Potter) – Disney World) – Sarasota (Siesta Key) – Naples (Everglades) – Miami – Puerto Rico – St. Croix – Martinique – Dominica – St. Kitts – St. Thomas (St. Johns)

Veel gezien, veel gegeten, veel gelachen en verwonderd rondgekeken. En genoten van de zon. Hmmmmm. Vakantie in oktober en november waarin je dagelijks in short en t-shirt rondloopt, dat is toch een gemak.

Standard
emoties, General blabla, Trouw

Bedenkingen na De Trouw

  • De hoofdletters waren nodig: beste dag ooit. Echt waar, ik heb genoten van begin tot einde.
  • Mijn kleed werd door alleman bewonderd – beste moment: kindjes die (toen we door Antwerpen liepen om foto’s te maken) vroegen aan hun mama en papa of ik een prinses was. Ik noem dat: mission accomplished
  • Het feestje was zalig. Rondkijken op de dansvloer, zien dat er superveel volk staat én dat je iedereen kent die op die dansvloer staat. Fantastisch.
  • We hebben al een preview gehad op Facebook van onze foto’s door de fotograaf (en door amateur-fotografen ook, natuurlijk) en het ziet er geweldig uit.
  • Nee, in iets anders dan superlatieven praten lukt niet. Allez, typen dan, want praten lukt nog niet zo goed. Schijnt dat als je al twee dagen met een pijnlijke keel rondloopt en je dan een hele dag zonder sjaal of jas rondloopt (door de adrenaline) dit wel eens op je stem kan slaan. Tiens.
  • Enige bedenking: mocht ik het overdoen, ik kocht me een goedkoop wit kleedje voor het dansfeest. Niet voor de openingsdans, wel voor nadien. Echt voluit dansen was een moeilijke (hoewel: toch geswingd met een goeie vriend). Langs de andere kant: wanneer ga ik nog eens de kans hebben om in zo’n kleed een hele avond te dansen? ‘t Was keileuk.
  • Twee dagen tussen trouwfeest en huwelijksreis is perfect. Lang genoeg dat je op het gemak kan bekomen en nog vanalles kan opvolgen (kostuums wegbrengen, zaal gaan leeghalen wat betreft cadeaus en overgebleven accessoires), kort genoeg dat het echt nog vlak na je trouw voelt (wat ook zo is, natuurlijk).
  • Overnachten in een hotel na het feest is ideaal. Geen stress over ontbijt, niet nadenken over ‘shit, straks moet ik die kamer nog opruimen’, gewoon uitslapen (in verse lakens!!) en aanschuiven voor ontbijt/brunch/lunch.
  • Onze vrienden en familie zijn de max.
  • De zon kwam erdoor, wat voor een heel leuk gevoel zorgde.
  • Planning is alles. Zelfs panne op de A12 bleek perfect ingecalculeerd.
  • Ceremoniemeesters zijn de max. Hun vrouw ook. Ik heb nu een hele dag gewoon geleefd in plaats van te stressen over wat wanneer hoe. I loved it.
  • Hoe leuk is een dag waarop iedereen gelukkig is? Mannekes toch.

Kijk, toch een blogpostje. En nu drie weken vakantie. Tot in november!

Standard
Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Trouw

De Trouw: W-day – 1 week

Nog 4 dagen en dan is het zover: een wit kleed, een mooie kathedraal en een fantastisch feest. En happily ever after voor ons natuurlijk 😉 Maar tot die dag is het nog even alle hens aan dek om, gecombineerd met hobbies en activiteiten en -ohja- werk,  alles klaar te krijgen.

Mijn to do-lijstjes deze week:

  • Tafelschikking. Bloed, zweet en veel discussies, maar het is gelukt: de tafelschikking is klaar. ‘t Is te zeggen: de mensen zijn per tafel verdeeld. Wie waar zit? Nog meer gevloek en een plan. Yes.
  • Tafelnamen. Om in Disney-thema te blijven gaan we voor Disney-duo’s. Ik heb me beziggehouden met leuke prentjes vinden (zowel voor tafelversiering als voor de kaartjes waar de mensen hun tafel zien)
  • Snoepjes voor de kids. Besteld! Vrijdag mag ik ze gaan ophalen. Ik heb er 30 besteld, meer dan genoeg voor de verwachte kinderen zodat wij volwassenen ook nog zakjes hebben klaarliggen bij hoge nood 😉
  • Afspraak met de diaken. Werd vastgelegd, volgende dinsdag zitten we een laatste keer samen voor de doorloop van misboekje en mis in het algemeen. En voor de ondertrouw, dat ook. We hebben onze ceremoniemeester ook mee uitgenodigd (na de ondertrouw), zodat die kan zien wat wanneer waar moet staan/aanwezig zijn. Ah, andere mensen die kunnen stressen. I love it. (update: we zijn gisteren langsgeweest en het misboekje werd goedgekeurd en we zijn nu officieel in ondertrouw. Zotjes.)
  • Plan B voor de foto’s. Bij slecht weer zullen foto’s in de tuin van het Rubenshuis niet het beste idee zijn. We hebben het akkoord van de Bourla om daar foto’s te gaan nemen (tegen betaling, lap), maar ik hoop van harte dat het prachtig weer wordt en we gewoon buiten foto’s kunnen trekken. Leuker en goedkoper.
  • Parkeerbewijs voor het busje van de suite. Dat kwam net binnen via de mail, waarvoor hoera, want dat was al een blog op zich, dat parkeerbewijs.
  • Trouwkaars. Ik vond één adres terug in het Antwerpse waar we ze konden vinden, we zijn er naartoe gefietst op zaterdag en buitengestapt met een giga-kaars. Met een giga-prijs, dat ook, maar de nonnetjes moeten ook kunnen leven zeker?
  • Gastenboek/kaartjes. Ik heb 4 mogelijke kaartjes, 3 met een specifieke vraag en 1 neutraal kaartje met enkel de header ‘F ♥ C’ die alleen nog in één bestand moeten geplaatst worden zodat die afgedrukt kunnen worden. Het enige wat ik nog mis, is een leuke manier om die bij elkaar te houden de avond zelf (ik plan om er nadien boekjes van te laten maken, maar dat zijn ideeën voor later). Een doos? Een zak? No clue.
  • Bloemen. Het definitieve aantal tafels werd vastgelegd en doorgestuurd naar de bloemist, dus nu is er al helemaal no way back. Niet dat die er nog was, maar het gaat om het gedacht.
  • Draaiboek. Dat werd verder uitgeschreven en begint er zowaar professioneel uit te zien. Ik ga dat allemaal met veel liefde bewaren, want jongens, ik heb daar tijd ingestoken. En mijn zussen/broer gaan er misschien nog iets mee kunnen doen, later.
  • Kapper en make-up: mijn haar is getest! En al was mijn idee niet slecht (wat ik al een half mirakel vond), dat van de kapper was nog beter. Make-up was een kleine bummer omdat mijn ouders niet zo enthousiast waren als verwacht. De zussen hebben mijn make-up uiteindelijk niet gezien, dus ik sleep mijn jongste zus mee wanneer mijn make-up gedaan wordt en vraag haar ‘stop’ te zeggen als het niet goed blijkt te zijn. Delegeren, delegeren, ooit zal ik het leren.

Ik ben echt nog een duizendtal kleine dingen vergeten, maar het gaat nog steeds zijn gangetje. Eerlijk? Ik zie het wel zitten, dat trouwen.

 

Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, Trouw

Communicatie

Het blijft een hot topic voor mij: ik probeer goed te communiceren maar weet dat dit wel eens fout kan aflopen. Omdat ik ervanuit ga dat iedereen mij wel begrijpt, of dat ik ervan overtuigd ben dat ik écht wel een datum had doorgegeven, of… Dit is vooral lastig in de aanloop naar het grootste evenement dat ik in heel mijn leven heb georganiseerd, zijnde mijn eigen trouw.

Ik probeer al maanden rustmomentjes in te bouwen om niet overstressed en vol zenuwen op 22/10 op te staan. Ik wil zelfs zo ver gaan als zeggen ‘hey, ik doe dat niet slecht’. Ik vind het leuk, dat organiseren, en het zijn bijna allemaal leuke dingen om te beslissen. En als het lastig is, stel ik mij de vraag: ga ik binnen 15 jaar denken ‘lap, had ik het maar gedaan’? Works like a charm.

Wat het nu even moeilijk maakt, in die laatste week naar de trouw toe, is wanneer er plots iets dat vast lag veranderd wordt. Al helemaal als dat voordien reeds besproken en bediscussieerd werd. Het gaat om iets onnozel, tafelschikking, maar ik ben er een held in om mij daar plots in te beginnen opboeien. Gelukkig heb ik van een bevriende apothekeres gratis staaltjes met homeopathische goodies gekregen om mijn nachtrust te bevorderen en magnesiumlevels op acceptabele hoogtes te houden, maar als ik een tip mag geven: als je iets organiseert samen met andere mensen en er wordt iets vastgelegd: zet dat dan ergens op papier of zo. Een bewijs, waarvan je kan zeggen: kijk, dit werd zo afgesproken. Jullie gingen akkoord. Maak het mij nu niet moeilijk.

‘t Komt allemaal in orde, want zelfs als ze hun mening doorduwen gaat het mij toch niet storen, maar ik ga binnen 15 jaar toch nog met een ei zitten: ‘lap, had ik die communicatie maar beter onder de knie gehad toen’. Dat weet ik nu al en dat vind ik heel jammer.

 

Standard