emoties, General blabla, Het dagelijks overleven, Projectjes, tips, Veertig dagen bloggen

Wishlist: de ervaringen

In navolging van mijn reis-wishlist heb ik ook een ervaringenwishlist: dingen die ik ooit eens wil doen, mits voldoende geld/opties/goesting. (wishlists, ik vind die wel leuk heb ik beseft. En nee, dit zijn nog steeds geen bucketlists, want die MOET je afstrepen en dit zou leuk zijn mocht het ooit lukken)

  • In eersteklas vliegen. Hoe cool zou dat zijn? Een lange vlucht (naar Australië bijvoorbeeld) en dan op mijn gemak kunnen slapen. Comfortabel liggen op een vliegtuig. Dit is zo eentje voor als ik de lotto ooit win, vermoed ik.
  • Een boek publiceren.
  • Een skydive/parachutesprong/paragliding. Zeg ik nu. Wanneer ik daar ooit sta gil ik heel dat land bijeen. Maar whatever: het staat toch in het lijstje.
  • Een parfumworkshop volgen zodat ik eindelijk weet welk parfum bij mij het beste is en wat ik het lekkerste vind ruiken.
  • Een weekend over the top relaxen in een super-de-luxe wellness. Dat is voor wanneer ik dat geld heb om in eersteklas te vliegen.
  • Deelnemen aan de Summer School van de King’s Singers, waar ik ooit al eens over schreef. Een week lang ondergedompeld worden in Engelse zangtechnieken en dat onder begeleiding van mijn persoonlijke zanghelden, ik ben nu al aan het aftellen naar binnen een paar maanden wanneer de inschrijvingen voor 2019 opengaan.
  • Rondrijden met een Mini Cooper gedurende een aantal dagen. Mijn absolute favoriete auto.

Ik word hier eigenlijk wel gelukkig van, van die wishlists maken. Omdat er zotte dingen tussenstaan, maar ook vrij bereikbare dingen. En omdat dromen mij altijd gelukkig maakt. Ahja.

Advertisements
Standard
Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, tips, Veertig dagen bloggen

YNAB: the point of no return

Ik zit nu drie maanden ver in mijn YNAB-experiment en kan met de hand op het hart zeggen dat dat programma mijn visie op geld volledig heeft veranderd. Op z’n kop gezet, zelfs. Ik ben me altijd bewust geweest van geld, als kind al: ik wist dat mijn papa veel centjes verdiende en als veertien- of vijftienjarige dacht ik: no way dat ik ooit zoveel geld verdien. Moet ook niet, ik zal wel gelukkig zijn met minder. Dat is ook zo, maar om maar te schetsen: het speelde wel in mijn hoofd.

Op advies van mijn papa (serieus, mijn held op heel veel gebieden, maar zeker op financieel vlak) was ik een jaar of drie geleden begonnen met in- en uitgaven bij te houden. Wat komt er gemiddeld binnen, wat gaat er buiten. Confronterend, maar wel interessant. Maar: ik had nog steeds niet écht een zicht op wat er met dat geld allemaal gebeurde. Die uitgaven, ja, die kon ik wel kaderen en verantwoorden, maar wat er met de rest van mijn geld gebeurde? Geen idee.

Met YNAB (ja, ik maak hier echt keihard reclame maar het is het volledig waard en ik word er geen cent rijker van) weet ik dat wél. Het spaargeld is netjes onderverdeeld in potjes: zoveel is voor onze buffer van het huis, zoveel voor de onroerende voorheffing wanneer die binnen een paar maanden in de bus valt, zoveel voor elektriciteit, zoveel voor skivakantie, zoveel voor gewone vakantie. En dat doet mijn oogkleppen afvallen, want als ik nu een folieke wil doen (ik zeg maar iets: dat prachtige paar sneakers waar ik al een tijdje geleden mijn oog op liet vallen) en ik heb dat niet op voorhand gebudgetteerd, dan moet ik dat geld ergens anders gaan halen. Uit dat potje voor vakantie, bijvoorbeeld. En dan stel ik mij de vraag: is dat paar sneakers mij meer waard dan een bijdrage voor onze vakantie? (spoiler: nu nog niet. Binnen een paar maanden, wanneer het helemaal afgeprijsd is, dan misschien wel ;))

Om maar te zeggen: dikke fan hier. Want die skivakantie waar ik nu mij amuseer? Gebudgetteerd. Met andere woorden: ik weet perfect wat ik hier kan en mag uitgeven om volgende maand niet op mijn gezicht te gaan bij het bekijken van bijvoorbeeld de mastercardrekening. Of de stand van onze zichtrekening. Hoera! Informatief: je kan een maand gratis proberen bij YNAB, om te zien of het je ligt. Nadien kan je dan beslissen of jet ervoor wil betalen (ter info: ik denk dat dat momenteel voor twaalf maanden YNAB op een kleine €70 uitkomt; ik heb zelf nog kunnen profiteren van een lager tarief).

Kelly van Tales from the Crib heeft een zalige cursus over YNAB – schrijf je in voor korting en updates! De link van YNAB in de blogpost zelf is de ‘gewone’ link naar YNAB, de link die je hier in deze zin vindt is mijn persoonlijke link; mocht je deze gebruiken en je ‘abonneren’ op YNAB, dan krijg ik een gratis maand. Werkt zo voor iedereen; ‘t is maar het proberen waard 😉 

Standard
emoties, Projectjes, Reizen, Sport, Veertig dagen bloggen

De jaarlijkse skitrip

Wanneer jullie dit lezen, zit ik normaal gezien al ergens in Frankrijk. Beter gezegd: lig ik ergens in Frankrijk, want de heen- en terugrit richting Alpen ziet C. meestal diep weggezakt op de achterbank dutjes doen. Ideaal. En lezen, dat ook. Ik spaar boeken op voor de lange ritten, want hoe doe je dat anders? Toch niet babbelen met mensen rondom jou zeker? Tss.

We gaan voor de derde keer naar La Plagne, een skigebied waar veel blauwe pistes zijn (hiphoi!), net zoals rode en zwarte (boe – die zijn voor de wederhelft, zijn zus en neef). We zitten daar ook telkens in hetzelfde hotel, hoewel we echt ons best doen om eens iets anders te kiezen. Dat komt dan toch altijd duurder/slechter/verder uit dan verwacht, dus blijven we maar waar het goed is. Omdat we trouwens zo’n fans zijn van La Plagne, keren we er deze zomer terug om te gaan wandelen – lijkt me wel leuk om dan te zoeken naar de pistes waar we vijf maanden eerder afkwamen.

Vorig jaar was ik flink en heb ik lessen op de mat genomen voordien, kwestie van minder gecrispeerd op die latten te staan (nee, het is niet mijn favoriete sport). Dat is er dit jaar niet van gekomen, door drukke weken en gewoon geen zin. Wel neem ik terug privéles in het skigebied zelf, dus ik laat mezelf niet volledig gaan. We gaan voor zeker een vol uur skiplezier (in totaal, per dag is dat een illusie vrees ik)!

Ik kan erover zagen, maar het punt blijft wel: ik vind die vakantie wel tof. OK, het skiën ligt me niet echt, maar die natuur wél. De rust, dat zonnetje, de sneeuw, het cocoonen ‘s avonds en een hele dag buiten zijn: ik ben daar volledig fan van. En ik kom dus ook wel opgeladen terug. De liefde voor het skiën is er helaas nog niet. Misschien ooit wel?

In deze vastentijd doe ik mee met #veertigdagenbloggen, met dank aan Verbeelding. Join us!

Standard
emoties, Projectjes, Trouw, Veertig dagen bloggen

Veertig dagen bloggen: het begin

Ik had eigenlijk iets anders gepland om vandaag te posten, maar het wordt een spur of the moment blogpost door Samaja’s post. Wij vieren namelijk ook geen Valentijn. De mama van de wederhelft verjaarde namelijk op die dag, maar stierf toen hij 14 was en dat is een no-go zone. Dus: wij doen daar niet aan mee.

Nu wil het toeval wel dat we op 13 februari 2016 voor de wet getrouwd zijn, zonder ingepland te zijn: ik ging onze aanvraag tot trouwen binnenbrengen op het districtshuis, de loketbediende vroeg wanneer ik in gedachten had en ik zei om te lachen ’13 februari’, want dan zou ons verlovingsfeest zijn en dan was toch iedereen bij elkaar. En kijk, dat kon. Dus een tweetal weken op voorhand vastgelegd, eerst getrouwd voor de wet ‘s ochtends (die ceremonie is eigenlijk een blogpost op zich, moet ik eens aan denken om dat ook eens uit te typen) en nadien onze verloving gaan vieren bij mijn ouders thuis. Wij vieren dat niet groots, want wij hechten meer belang aan de kerkelijke trouw (22 oktober, trouwens), maar ik heb gisteren toch nog eens alle kaarsjes bovengesleurd en zelfs onze huwelijkskaars aangestoken. En een schattig kaartje geschreven, dat ook 😉

Ik vind dat wel een liefdevol begin van deze veertigdagenbloggentijd (mag ik dat scrabblen?). Aan allen die Valentijn vieren: proficiat. Aan allen die dat niet doen en op andere momenten extra liefdevol tegenover elkaar zijn: ook proficiat. Hoe je het ook doet, je doet het goed.

Standard
emoties, Het dagelijks overleven

Nieuwe vooruitzichten

Ik had al eens gemeld dat ik dacht aan verandering op jobgebied. Nog niet onmiddellijk, maar wel mijn ogen openhouden. En dat ik het moeilijk vond, want dat ik mijn team geweldig vind en eigenlijk nog niet echt uitgekeken ben op mijn huidige job, maar wel aanvoel dat ik binnen een jaar, anderhalf jaar iets anders nodig ga hebben om het voor mij interessant te houden.

Ondertussen kijk ik af en toe eens rond, maar dat team blijft wel mentaal aan mijn mouw trekken. Echt weg wil ik niet. En vandaag verscheen er een interne vacature in mijn mailbox (die worden standaard naar heel het bedrijf doorgestuurd), eentje die mij echt wel interesseert. Maar zoals dat gaat wanneer je binnen hetzelfde bedrijf naar een andere job lonkt, ken je ook wel mensen op die dienst, waaronder de manager. Laat daar voor mij nu het schoentje wringen: op mijn huidige dienst ben ik, om het plat te zeggen, met mijn gat in de boter gevallen. Boem, patat, een menselijke manager die voor het overgrote deel achter ons staat (niemand is perfect, dus gevallen steekjes, daar let ik wat minder op). Met die mogelijk nieuwe manager kom ik niet altijd geweldig goed overeen. Misschien ligt dat aan mijn huidige functie en team, want wij moeten vrij regelmatig met hen samenwerken en zij hebben voor het grootste deel de overmacht, waardoor het Calimerogevoel bij ons nogal hoog kan liggen tegenover hen.

Ik zit dus in dubio. En ga de collega die daar van functie gaat veranderen eens proberen klissen voor een gesprek, om te horen hoe het bij hen eraan toe gaat. Veranderingen in het leven, ik vind dat niet gemakkelijk.

Standard
General blabla, Reizen

Wishlist: de reiseditie

Ik heb geen bucketlist. Ik zou ook niet goed weten wat daarop te zetten, maar ik reis wel héél graag. Dus ga ik voor een wishlist: als ik deze top-10 tijdens mijn leven niet bezoek ga ik mijn leven niet als gefaald beschouwen, maar als ik ze wél kan afvinken ben ik eens zo blij 😉

  • Australië. Dan niet gedurende drie weken, maar wel minstens anderhalve maand. Voor wanneer we op pensioen zijn, vermoedelijk.
  • Peru, meer bepaald de Inca Trail. Moet geweldig zijn.
  • Nieuw-Zeeland. Zie Australië: met drie weken vermoed ik dat we daar niet zouden toekomen.
  • Cruisen naar de Caraïben of de Middellandse Zee. Vrij verschillend en ja, de Caraïben hebben we al gehad. Maar er gaat geen week voorbij (letterlijk) dat we niet naar elkaar kijken en zeggen ‘wanneer gaan we terug?’. Cruisen ligt ons ook blijkbaar geweldig goed, dus dat concept mag op de wishlist 😉
  • Kenia/Tanzania. Safari’s zijn fantastisch en dit is wél mogelijk op drie weken. Muahaha.
  • Jordanië. ‘t Schijnt dat dat prachtig moet zijn, maar wanneer we daar weer veilig naartoe kunnen gaan…
  • Een tropisch eiland voor een week all out, all-in relax. Mozambique, Martinique, Seychellen,
  • Santorini. Vraag me niet waarom, maar dat staat letterlijk al 10 jaar op mijn to-do lijstje. Nu dus ook officieel op de wishlist.
  • Engeland en dan voornamelijk de Lake DistrictIk droom dus letterlijk van twee à drie weken door Engeland rijden, met groene velden, mooie bossen en meren rond mij. En dat Engelse accent, heerlijk.
  • De Zuidelijke Amerikaanse staten en steden. Ik denk dan aan New Orléans, Mississippi in het algemeen, St. Augustine en meer van dat leuks.

Hebben jullie ook zo’n wishlist? Wat staat er bij jullie op?

Standard