emoties, General blabla

Emoties op het werk

Ik heb al vaak geschreven over het feit dat wij als collega’s zo goed aan elkaar hangen. Dat is ook zo, getuigen daarvan zijn de sushi-avondjes, Singstar-dates en weekendjes Londen die onder andere gepland worden (er zijn ook plannen om eens een Srprs.me weekendje op poten te zetten voor de leut; we doen ons best). Ik ben ondertussen ook al oud en wijs genoeg om te weten dat aan relaties (en dan heb ik het over het brede begrip ‘relaties’, niet over liefde of zo) regelmatig wel eens iets wijzigt. Zo ook bij ons nu.

Het merendeel van de collega’s hangt nog steeds goed aaneen, maar met één collega hapert er iets. Klinkt grof, maar het klikt gewoon niet meer zo goed: door omstandigheden werkt die collega maar 16 uur op een 40-urenregime. Dat is zo gegroeid, wij zijn daarvan op de hoogte en hebben daar in se geen problemen mee. Waar we wél problemen mee hebben is dat die collega nu al meer dan een maand thuiszit (want ‘het gaat niet meer’ – wij als voltijds werkenden denken dan ‘hmmmm’) en ons af en toe een mailtje stuurt. Die mailtjes worden op de slechtst mogelijke momenten gestuurd: zo kregen we bijvoorbeeld een mailtje na de grote release die volledig fout verliep (met superveel werkdruk tot gevolg voor ons) waarin er gemeld werd ‘dat het goed was dat ik thuis zat; als ik al die mailtjes zie passeren word ik gewoon al moe bij het zien’. Dat komt niet echt collegiaal over.

Ook mailtjes over wat er allemaal tijdens die afwezigheid gedaan wordt bereiken ons: eerlijk, ik erger mij vooral aan meldingen over hoeveel dutjes er gedaan werden, hoeveel boeken er al gelezen werden en meer van dat leuks. Ik vermoed dat de collega in kwestie ons zo op de hoogte wil houden van hoe hard het allemaal niet meer ging, maar dit lijkt mij gewoon slechte communicatie. Je kan er ook niet echt iets op zeggen, want boertig overkomen is mijn doel nu ook weer niet. Het grote nadeel (buiten het feit dat we nu met iemand minder het werk moeten verzetten) is dat we écht wel vervreemden van die collega. Op het trouwfeest van een andere collega zaterdag was iedereen aanwezig, maar ik moet toegeven dat ik niet veel zin had om met die ene collega te spreken en die dus ook ontweken heb. Volledig eerlijk: de goesting om te spreken over hoe het met hen ging ontbrak volledig.

Ondertussen betrap ik er mij op dat ik mentaal geen rekening meer met hen hou: wanneer er wijzigingen aan de infrastructuur gebeuren, denk ik er niet aan om die lege bureau ook te consulteren of erbij te betrekken. Mijn grote vraag: ben ik nu fout bezig of is dat normaal?

Advertisements
Standard
emoties, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval, tips

You need a budget – de revelatie

Uiteraard komt deze tip (pro-tip voor mij zelfs) van Kelly van Tales from the Crib. Uiteraard. Ik ga me er toch bij moeten neerleggen dat die te goeie tips heeft en dit is zelfs een tip die ze jaren geleden (in april van 2015, om helemaal juist te zijn) gaf: de app en website YNAB – You Need A Budget.

Ik heb het al een paar keer aangehaald in aanloop naar De Trouw en de aankoop van Het Huis en gewoon in het algemeen (mentaal al minstens vijfduizend keer met de reis naar de Westkust), maar ik zit nogal gemakkelijk in met de financiële kant van de zaak. Heb ik van mijn papa en hoewel dat niet de simpelste erfenis is, is het wel één die er hopelijk voor gaat zorgen dat ik er met de jaren gemakkelijker mee om ga kunnen gaan. Momenteel betekent het helaas gewoon regelmatig wakker liggen (jawel) van geldzorgen die niet eens zorgen zijn, maar gewoon vragen zoals ‘gaan we die kost van dat tuinhuis kunnen incalculeren?’, ‘moeten we meer geld van onze eigen rekeningen op de gemeenschappelijke rekening zetten?’ en ‘f*ck, skireis is superduur’. OK, die laatste is geen vraag, maar wekt wel vragen op zoals ‘hoe gaan we dat betalen?’. De wederhelft heeft daar geen problemen mee, met die gedachtegang – ik weet soms zelfs niet of die gedachtegang bij hem wel speelt. Hij heeft ook een ander budget dan ik en hoewel dat dat eigenlijk ons gemeenschappelijk budget is (getrouwd zijn heeft zo zijn voordelen), wil ik wel het gevoel hebben dat ik evenveel inbreng. Wat ik niet doe, want mijn loon ligt veel lager. *en adem*

Maar dus, mijn revelatie: YNAB. Momenteel zelfs met 2 gratis testmaanden (en de helpdesk – die overigens gigantisch snel antwoordt – heeft mij die tweede maand ook gegeven, want ik had eigenlijk maar recht op één maand; thank you!) om het allemaal eens te bekijken en of het jou ligt. Ik kan melden dat het mij momenteel in ieder geval geweldig goed ligt. Het geeft me zelfs écht mentale rust en daar wil ik perfect $60 per jaar voor betalen. Het principe is vrij simpel (Kelly gaat een online cursus aanbieden voor wie expert info heeft; die doet al jaren, ik ben nog maar een kleine week enthousiast gebruiker): je geeft iedere eurocent in je bezit een doel. Dat betekent voor mij dan ook wanneer ik geld van een bepaalde categorie te veel uitgeef, dat ik dat bij een andere categorie moet gaan wegnemen om het uit te balanceren en ik kan zeggen: dat pikt. Weten dat je geld voor een kerstcadeautje weghaalt bij het budget voor (ik zeg maar iets) een reis naar Italië: ik denk toch een paar keer na voor ik iets uitgeef (zeg ik nu, wie weet wat dat binnen twee weken geeft).

Zoals het bujo (dat doe ik trouwens ook nog altijd) vermoed/hoop ik dat dit weer één van die keigoeie tips van Kelly gaat zijn. Ik heb mij uiteraard ook al ingeschreven voor die cursus, wat had je gedacht? En wie weet hoeveel (financiële) stress ik hopelijk ontloop de komende tijd. Mannekes, dat zou toch geweldig zijn.

 

Standard
Eten, Weekmenu's

Weekmenu: week 47

  • Maandag: wok
  • Dinsdag: scampi diabolique
  • Woensdag: vleesbrood
  • Donderdag: ik doe een Thanksgiving-etentje thuis. Met familie, we gaan met 8 zijn. Veel ovenschotels, gewoon gezellig babbelen in navolging van mijn tante die twee jaar die traditie introduceerde.
  • Vrijdag: pitta
  • Zaterdag: reünie van het kot van de wederhelft; ik heb nog geen details doorgekregen dus benieuwd
  • Zondag: eten bij de schoonpapa

Komt goed, komt goed. Ik heb de indruk dat we in sneltempo naar het einde van het jaar aan doorstomen zijn.

Standard
emoties, General blabla

#projectblogboek 13: geef iemand ongevraagd advies

Beste stadsbestuur van Antwerpen,

Ik ben sinds een kleine week al vijf jaar trots officiële inwoner van deze prachtige stad. Jawel, Facebook moest me eraan herinneren, maar dat neemt niet weg dat ik hier heel graag woon. Zo graag zelfs dat ik hier samen met mijn echtgenoot een huis kocht waar we voldoende ruimte hebben om kinderen groot te kunnen brengen. Je ziet, ik ben gemotiveerd om anderen te overtuigen van de pracht, praal en practiciteit van het wonen in ‘t Stad. Er zijn echter wel wat verbeterpunten vrees ik. Geen nood, ik sluit deze blog af met voordelen ook, maar zie het eerste gedeelte vooral als opbouwende kritiek.

  1. Politiek is allemaal goed en wel, maar het belangrijkste als een stadsbestuur lijkt mij het verbeteren van de stad waarover jullie besturen en niet het promoten van de eigen politieke agenda als die alleen maar dingen verergerd in diezelfde stad. Zoals daar zijn: het opnieuw promoten van Koning Auto (Antwerpen tramstad, ammehoela om het even op z’n Nederlands te zeggen). Sinds de knip is het van kwaad naar erger gegaan, vrees ik. Hoe vaak ik collega’s niet hoor zeggen dat Antwerpen binnengeraken met de auto (van eender welke richting) ‘s ochtends onmogelijk is: ontelbare keren. Toegegeven, zelf merk ik daar niet zo veel van aangezien ik met de fiets naar het werk bol, maar toch: positieve promo kan je het bezwaarlijk noemen.
  2. Over dat fietsen gesproken: het kwam al regelmatig in het nieuws, maar dames en heren: het is abominabel. Betere fietspaden, meer fietsveiligheid en graag ook wat meer prioriteit voor diezelfde fietsers (en voetgangers) alstublieft. Het voetvolk en pendelend personeel zal u dankbaar zijn.
  3. Verbetering van algehele leefstructuur zou ook mogen. Ik kan niet zeggen of dit nog altijd zo is, maar ik ben mij nu al in grote stress aan het denken bij het idee dat ik ooit een crèche zal moeten zoeken voor mijn niet-bestaande nakomeling en dat ik én geen plaats ga hebben én mij blauw ga betalen. Wie weet is dat ondertussen anders (hoewel mijn collega’s mij bezweren van niet, boe), maar het lijkt wel een probleem van steden te zijn. Misschien een plan om daar eens pionier in te spelen en het structureel voor Antwerpen op te lossen?

Zoals in het begin van de post al werd aangehaald: ik ben ook een grote fan van Antwerpen. Mijn lieve wederhelft is hier met geen stokken weg te krijgen, dus om onze relatie een overlevingskans te geven heb ik vijf jaar geleden toegezegd om samen te gaan wonen in ‘t Stad. Groot was mijn verbazing toen bleek dat ik dat eigenlijk geweldig vond. Waarom? Daar zijn ook een hoop redenen voor:

  1. De culturele en gastronomische cultuur is fenomenaal. Ik stap mijn fiets op en sta op maximum een half uurtje overal waar ik zijn wil, of dat nu gaat om een tweesterrenrestaurant of een waanzinnig museum.
  2. De winkeliers in Antwerpen zijn er van op de hoogte dat mensen vaak tot 18h moeten werken. Dat betekent dat de Colruyt achter mijn hoek standaard open is tot 20h (en op vrijdag zelfs tot 21h), dat de grote Delhaize wat verderop gelijkaardige uren heeft en dat er minstens drie winkels (opnieuw binnen een bereik van twee kilometer, allemaal te voet doenbaar) open zijn op zondagvoormiddag. Dat betekent dat ik mogelijkheden heb om zelf nog inkopen te gaan doen ‘s avonds als ik daar ‘s middags (of een paar dagen voordien) geen tijd voor heb gehad én dat ik mij daar niet dubbel voor moet plooien. Hartjes Antwerpen, dikke vette hartjes.
  3. Ik knijp me regelmatig nog in mijn arm of betrap mezelf op een gigantische glimlach: ik woon hier gewoon graag. Ik heb een geweldig huis (akkoord, nogal héél duur, mat dat nemen we erbij) met een tuintje, een verkeersluwe straat en een woon-werkverkeer dat fenomenaal zalig is door de korte afstand. ‘s Winters geraken we vlotjes bij de kerstmarkt, in de zomer zijn er tal van eet-, drink- en andere leuke festijnen in de buurt. Alles is gemakkelijk bereikbaar én lang aanwezig. Antwerpen, er kan aan gesleuteld worden, maar het begin zit al goed.
Standard
General blabla, Het dagelijks overleven, Organiseren kan je leren - levenslang in mijn geval

#projectblogboek 12: Neem een dag lang foto’s van alles wat je doet en maak er een plog van

Ik voorzag twee fundamentele problemen met deze post: ik ging er niet aan denken om foto’s te nemen en mijn foto’s gingen op niks trekken. Punt één heb ik opgelost door zowat ieder uur een herinnering in mijn gsm te steken zodat ik toch zeker een zevental foto’s had (zucht), punt twee is helaas real life: ik ga daar niks aan proberen verbeteren. Het enige wat ik wél heb geprobeerd is geen al te privé- of jobgerelateerde feitjes erin te steken. Check. Dames en heren, mijn maandag 6 november!

Het verhaal (te volgen aan de foto’s van linksboven naar onder):

  • ‘s Ochtends stond ik op en probeerde ik uit te vogelen wat er allemaal ging gebeuren die dag. Mijn vaste waardes daarin: mijn bujo (dat oranje schriftje), mijn laptop (ja hoor, mét Disneyland-achtergrond) en mijn GSM, maar die lag precies niet op de tafel. Lagen ook nog op tafel: mijn reisdagboek (ja, ik hou dat bij als we grote reizen maken zoals de Westkust en de huwelijksreis) want dat wou ik nog uitschrijven, een doos met zakdoekjes want mijn verkoudheid is nog niet volledig weg, rechts een hoop kerstcadeautjes die ingepakt zijn (yay!), kaarsjes, een schaar/tang om brandende theelichtjes op een veilige wijze in hun houdertjes te plaatsen en lucifers. En nog wat brol links en rechts #reallife
  • Aangekomen op het werk staat de laptop uiteraard ook daar op. Je ziet hier een screenshot van ons logsysteem, een oranje doosje waarin mijn theevoorraad zit en een blocnote waarmee ik mij doorheen de dag worstel. Uit beeld: keitoffe collega’s, frustratie die bij iedereen zo hoog zit dat hij bijna zichtbaar is, hopen chocolade om elkaar er doorheen te sleuren en een headset met Skypesysteem waar er grondig op gevloekt wordt tegenwoordig.
  • Hier in beeld: mijn Disneybeker met een goede portie chocomelk en melkschuim. Minder in beeld: mijn waterfles en theehouder, een headsethouder en mijn knie (ooh).
  • Tijdens mijn lunchuur probeer ik regelmatig buiten rond te wandelen, zeker als het mooi weer is. Hier zit ik aan de zijkant van het Paleis, maar drie minuutjes wandelen van het werk. Jup, de Meir en omgeving is een dankbare locatie om rond te struinen. Hartjes voor herfst trouwens.
  • Mijn laptoptas (met een streepje paars van de hoes): normaal gezien zit mijn laptop in een plastieken zak, maar ik was nu te voet naar het werk gegaan omdat ik nadien de auto van mijn mama moest gaan ophalen in de garage van mijn papa (vraag me niet hoe die daar geraakt is) zodat ik die bij mijn ouders thuis kon afzetten. Dat kon, want op maandag gaan mijn mama en ik samen naar de repetitie van het koor, dus dat kwam goed uit. Te voet naar het werk gaan betekent ook dat ik liever niet met te veel gerief over mijn schouders sleur, dus gebruikte ik de tas met wieltjes die we vorig jaar van het werk kregen. Moet toch zeker de tweede of derde keer geweest zijn dat ik dat ding gebruikte.
  • Een smsje naar de wederhelft (die Francis heet *wuifwuif*) om te melden dat de training die ik op 13 november ging geven gecancelled werd door een gebrek aan inschrijvingen en dat ik dus verlof kon aanvragen (hij had sowieso op 13 november verlof omdat zijn werk dan 11 november had gepland). Bij deze kan ik melden dat ik die dag verlof gekregen heb 😉 Oh, en wij communiceren wel dagelijks hoor. Alleen niet altijd via sms, maar vaker via telefoon (de wederhelft smst niet zo graag).
  • Op de website van De Morgen zag ik een melding dat er een nieuwe reeks begon die avond op Canvas, genaamd De Strafpleiters. Bij het uittypen van de blog heb ik de opname nog niet gezien, maar het wordt gepresenteerd/geleid door Gilles De Coster en ik zie die wel graag bezig. Via die post-it dacht ik eraan om die reeks op te nemen, hoera!
  • Op typische wijze ben ik mijn GSM thuis vergeten bij het naar de repetitie vertrekken, dus geen foto van mijn keicoole leenauto 😉 Wel een foto van toen ik de eerste keer die avond thuiskwam en dacht ‘oh, die wolken zien er cool uit’.
  • De laatste foto van de dag is die van mijn avondritueel: een antwoord geven op een vraag in mijn Q&A-boekje (ik ben nu bezig aan het vierde jaar in dat boekje) en kruiswoordraadsels invullen. In mijn bed ja, da’s comfortabeler dan aan een tafel en als ik boven dat kruiswoordraadsel in slaap val, kan ik het gewoon wegleggen en het licht uitdoen.

Kijk, het valt beter mee dan ik had verwacht, zo’n plog 🙂

Het #projectblogboek is gebaseerd op het originele Blogboek van Kelly van Tales from the Crib, één van mijn bloghelden.  

Standard
Eten, Weekmenu's

Weekmenu: week 46

Ik ben aan het genieten van een extra lang weekend dat ik mezelf cadeau deed: een weekend van vier dagen, waaronder maandag valt en die zelfs samen met de wederhelft. Mijn zetel roept, of misschien is dat zelfs de oven. Ah, mogelijkheden.

  • Maandag: vleesbrood met kriekjes
  • Dinsdag: risotto
  • Woensdag: mosseltjes (ik zag er nog liggen in de winkel)
  • Donderdag: kip met een honingmarinade en sla
  • Vrijdag: kabeljauw met puree
  • Zaterdag: een collega trouwt. Wij gaan dat feestje in gang trekken en draaiende houden, of dat is toch het plan. Ik heb er in ieder geval gigantisch veel zin in!
  • Zondag: bij mijn schoonvader

Lang geleden dat ik nog zo veel zelf heb gekookt; ik kijk ernaar uit 🙂

 

 

Standard
Eten, Reizen

De Westkust in drie weken: 2017

Door sommigen werd ik wat lacherig bekeken: hoezo, een reis naar de Westkust? Daar ben jij toch niet zo lang geleden al geweest? Ja, da’s waar, een dikke zes jaar geleden ben ik daar met mijn ouders geweest gedurende twee weken. Dik gelijk. Maar: niet op mijn tempo met mijn accenten, ten eerste. En ten tweede: ik mag daar toch nog eens langsgaan zeker? Ik dacht het wel, danku.

Maar dus, die reis. Drie weken, vijf nationale parken (we zijn er nog een vijftal extra tegengekomen maar die zijn we gepasseerd, snif), drie steden en maar één nacht twee kamers. En dat dat allemaal fantastisch is gelopen, buiten een kleine hiccup bij het terugvliegen naar België. Ah, the suspense.

Onze reis in etappes:

  • Los Angeles: hier kwamen we aan en deden we de eerste van onze vele kilometers (die kilometers deden we trouwens met een mid-size SUV: beste beslissing ooit met drie grote koffers en drie volwassenen die daarin moesten. Ik denk dat het mijn schoonzus was die zei dat ze nog nooit zoveel plaats in een auto heeft gehad als in deze en we hebben toch wel een veertigtal uur daarin gezeten; lang leve ruimte!). De stad zelf was niet bijzonder interessant voor ons; wij plakten er een dag Disneyland Resort aan en hebben ons daar geweldig goed geamuseerd.
  • Grand Canyon: de wederhelft keek niet-zo-stiekem heel hard uit naar dit park, want dat zag er keicool uit. Uiteraard. Iedereen was toch wel even stil bij die eerste aanblik van de canyon en die stilte is regelmatig teruggekomen tijdens onze wandelingen. Jongens, imposant of zo? Die kleuren, die wolken, die structuren: adembenemend. En héél veel toeristen die precies dood willen voor die ene perfecte foto: om de vijf minuten zagen we wel iemand op een rotspartij klauteren die duidelijk voorbij het pad lag om toch maar gefotografeerd te worden op een niet-typische Grand Canyon-locatie. Zotten.
    • De wandelingen en view points die we hier deden: Hermit’s Rest, Rim Trail, Mather Point, Yavapai, Desert View Drive, Desert View Tower
    • Hier aten we: El Tovar, een geweldig ontbijtbuffet in ons hotel, het restaurant van het hotel
  • Bryce Canyon: hier had ik zelf de beste herinneringen aan en ik moet eerlijk toegeven dat van alle parken die we gedaan hebben, dit ook nu mijn hart heeft gestolen. Relatief klein in oppervlakte, maar met een hoog familiegehalte op de best mogelijke manier en een park waar ik zelf met kinderen naartoe zou trekken. Dat heeft misschien ook met die herinneringen te maken, de kans zit erin. Maar prachtige zonsopgangen, leuke wandelingen, geweldige kleurensettings.
    • De wandelingen en goeie view points: Navajo Loop (gecombineerd met Queen’s Garden), Sunrise Point, Sunset Point, de scenic drive naar Rainbow Point.
    • Hier aten we héél goed: Bryce Canyon Lodge (avondeten), Bryce Canyon Pines (ontbijt). Dat ontbijt. Jongens. Wuifwuif naar Barb, de meest sympathieke serveuse die je je kan indenken. En vriendelijk, en behulpzaam. En lekker. Maar dat avondeten was ook spectaculair – en veel groenten! Lekkere groenten! Keuze te over!
  • Zion Canyon: relatief onbekend tegenover de grotere broertjes, maar qua park heel indrukwekkend door het verschil in perspectief tegenover de andere canyons. In Bryce en bij de Grand Canyon bekijk je alles van boven, in Zion sta je onderaan en krijg je een stijve nek van het vergapen naar boven toe. Tip (die wij ter plekke merkten): probeer je auto NIET in het park zelf te parkeren. Zet je in Springdale (een gehucht naast het park): het zal gratis zijn, je zal plaats hebben én er rijdt héél regelmatig een shuttle door de hoofdstraat naar het park. Binnen het park zelf is het quasi onmogelijk om met de auto rond te toeren (kan mits aanvraag, maar is enkel in bepaalde gevallen toegestaan) en die shuttles zitten wel goed ineen.
    • Wandelingen en view points: wij deden vooral kortere wandelingen maar hebben ons dat niet beklaagd (het was gigantisch warm): Pa’rus Trail (was heel aangenaam om te doen), Lower Emerald Pool Trail, Weeping Rock Trail (kort maar héél stijl), Riverside Walk
    • Overnachting: wij sliepen in de Majestic Views Lodge (als je aan de juiste kant van het hotel zit is die naam trouwens niet gestolen) en hebben daar ook gegeten; dat laatste was OK, maar niet fantastisch.
  • Las Vegas: wij logeerden in Excalibur (ik vind dat als je daar bent je best een hotel met inkleding kiest) en hebben zowat heel de Strip afgewandeld. Je komt hier de héél rijke en héél arme Amerikanen tegen, netjes naast elkaar, maar eens je daaraan gewend bent geraakt is het kort genieten. Wij waren er nog geen 24 uur en dat moest ook helemaal niet voor ons.
    • Hotels waar je zeker eens binnen moet/de attracties buiten moet bekijken: Bellagio en zijn fonteinen (vooral ‘s avonds heel leuk met de lichtjes), Paris Las Vegas, Caesar’s Palace (de detaillering is geweldig), The Venetian (mocht ik ooit nog eens terugkomen naar Vegas boek ik ons daar een kamer)
    • Restaurants: ons avondeten boekten we in Paris Las Vegas, een buffetformule. Zeker niet slecht, maar ook niet wow. Boek wel best op voorhand een restaurant, waar je ook gaat eten, want ik herinner mij van de reis met mijn ouders dat wij heel crabby rondliepen omdat we nergens een tafel hadden geboekt (we waren ook met zes. Mijn ouders hadden dat misschien wel moeten voorzien…)
  • Death Valley: voor mij een tegenstelling. Het park zelf lijkt geen park, maar heeft prachtige ritten in de aanbieding (zelfs de weg in en uit het park is fenomenaal) met view points en (korte) wandelingen in overvloed. Langs de andere kant weet iedere locatie in Death Valley héél goed dat er niet veel andere restaurants/winkels/wat dan ook aanwezig zijn en lijken ze niet allemaal even hard hun best te doen.
    • Wandelingen en view points: Artist’s Drive, Badwater (niet echt een wandeling, meer even de benen strekken en snel weer de airco opzoeken), Zabriski Point
    • Overnachting en restaurants: Furnace Creek Ranch (ondertussen Oasis at Death Valley geworden) was Ok qua hotel (je hebt hier sowieso niet veel keuze), avondeten in Corkscrew Saloon is absoluut af te raden en ontbijt in The Wrangler was dan weer zeker OK.
  • Yosemite: als we hadden gekund zouden we hier een week extra gebleven zijn. Zonder lachen: qua afwisseling, natuur en mogelijke wandelingen is dit voor ons een walhallah. Beestjes (mountain lions! Beren! Hertjes! Eekhoorns, maar die zitten letterlijk overal) met hopen, prachtige natuur en wij die daar doorheen gingen: ik wil nog eens terug. En dan in het park zelf logeren, aub.
    • Wandelingen en view points: Tenaya Lake, El Capitan, Glacier Point, de Waterfalls, sequoia’s, Tunnel View (we hadden echt het beste moment van de dag om dit te doen, vroege namiddag), Mirror Lake (ideaal om even uit te rusten en iets klein te eten, perfect met kinderen), Nevada Fall (stevige wandeling, wat de gidsen ook mogen zeggen)
    • Overnachting en restaurants: lunch bij Whoa Nellie Deli was geweldig, alleen al voor de naam; wij verbleven in de Cedar Lodge en aten daar de volgende dagen zowel ontbijt als avondeten – prijs/kwaliteit zeker OK.
  • Napa: ik wou voor het eten en de natuur gaan, de wederhelft en schoonzus gingen voornamelijk voor de wijn. Er is niemand teleurgesteld teruggekomen kan ik met veel plezier melden en als we ooit terugkeren naar San Francisco brei ik er zeker weer een aantal dagen Napa aan vast. Het eten, de sfeer, het weer: geweldig.
    • Dit bezochten we hier: Domaine Carneros (ideaal als aperitief-formule, met mogelijkheid om hapjes erbij te nemen), Castello di Amorosa (volledig kitsch maar zeker een belevenis), Beringer (classy en prachtige tuinen), Stags’ Leap (pas op waar je die apostrof zet, er is ook een Stag’s Leap en je wil écht wel naar de onze gaan: prachtige gronden, een fenomenaal huis met bijbehorend verhaal en als ik er kon logeren, ik zou het zo doen). Hors catégorie: The Old Faithful Geyser waar we toevallig op uitkwamen toen we een opvulactiviteit zochten tussen twee bezoeken door. Staat vermeld in de gidsen, is ideaal om gewoon te relaxen met een drankje vanop een schommel/vanuit een luie zetel terwijl je naar die geyser kijkt én je kan eventuele kinderen zonder enig probleem entertainen met waterspelletjes/de kinderboerderij/alle spelletjes die daar voorzien zijn.
    • Restaurants: wij gaan héél graag eten. Serieus. Onze restaurants lagen dus voordien al lang vast en we hebben het ons langs geen kanten beklaagd. ‘s Avonds aten we in Celadon (in Napa zelf) en Solbar (meer naar het noorden). Beiden waren fenomenaal, met voor mij een lichte voorkeur voor Solbar (die volgende keer in Napa, dan boek ik voor mij ook een dagje of twee in het wellness-gedeelte). Ontbijten deden we in Napa General Store, ongeveer een buur van Celadon en nog geen vijf minuten rijden van ons hotel. Niet goedkoop, maar zo lekker. Oh zo lekker. En een geweldig winkeltje dat verbonden was aan het eetgedeelte.
  • San Francisco: ik dacht dat ik San Francisco al goed gezien had, maar alleen al het herkenningsgevoel zorgt voor bonuspunten. Dikke minpunten voor de hele grote aantallen bedelaars, zwervers en -sorry om het zo te zeggen- marginale mensen die overal te vinden waren. Die zaten wel steevast in buurten waar we gelukkig niet vaak kwamen, maar toch: ik zou in die buurten niet graag wonen. In bepaalde andere buurten dan weer zonder enig probleem en enige aarzeling, zoals bijvoorbeeld op Leavenworth Street tussen Filbert Street en Francisco Street of -nog beter- op Lombard Street zelf, nummer 1040). Wij hebben ook wel één dag fantastisch weer gehad (gelukkig de dag dat we besloten fietsen te huren), met de andere dagen mist/motregen en mist/mooi weer.
    • Wat we bezochten: de Golden Gate (met de fiets -waar we de chance hadden om walvissen én dolfijnen te spotten en aldus zeker een uur op die brug hebben gezeten), Yerba Buena, Union Square (shopping!), Alexander Books Company (had ik gekund qua tijd en budget, ik had mij daar héél goed kunnen amuseren), Painted Ladies/Six Sisters (er is wat discussie over de juiste naam), Alcatraz (uiteraard; ook hier: best op voorhand tickets boeken en dan bedoel ik zeker een maand op voorhand), Pier 39 (met een kwartiertje stilstaan bij de zeeleeuwen)
    • Food: ontbijt was altijd Boudin Bakery. Dikke duim voor het lekkerste brood dat ik in Amerika gegeten heb. We hebben gedineerd in Sears (meh), Franciscan Crab Restaurant (lekker maar boertige obers, wel prachtig uitzicht) en Alioto’s (een klassieker met heel lekker eten, toffe obers en de mooiste zonsondergang die ik in tijden gezien heb). Goed lunchadresje: Pier Market (op Pier 39). Andere optie die we ook twee dagen gebruikten: extra brood halen bij Boudin en dat ‘s middags opsmikkelen.

Het hiccupje op de terugreis: we hadden heel weinig tijd voor onze overstap in Helsinki (50 minuten), maar hadden van de crew op het eerste vliegtuig gehoord dat het zou moeten lukken, zelfs mét een half uur vertraging. Wij hebben ons gehaast, maar kregen toch te horen bij de gate dat we het niet tijdig gehaald hebben (nadien hebben we ook gemerkt dat we al héél vroegtijdig geschrapt waren van de boarding list). De volgende vlucht naar Brussel was de volgende ochtend, dus er werd nog een nachtje Helsinki aangeplakt. Jammer en wij gaan vermoedelijk niet meer met Finnair vliegen (maar niet alleen door die vlucht, ook door de behandeling tijdens en nadien).

Standard