emoties, Het dagelijks overleven, Sport

Waarom joggen goed voor mij is

Uiteraard is joggen (en sporten in het algemeen) goed voor de mens. Maar waarom specifiek voor mij?

  • Ik voel me beter. Fysiek, ja, maar ook mentaal. En dan niet van die zogenaamde runner’s high (nog niks van gemerkt), maar wel omdat ik dan een doel heb behaald: weer eens gaan lopen. Nooit gezegd dat ik niet egoïstisch kon zijn 😉
  • Ik word er rustig van. Niet dat ik anders zo’n stresskip ben, maar zondag ging ik lopen en heb ik een klein uurtje lang gewoon in mijn hoofd lopen zingen (mijn iPod was ik thuis vergeten). Zalige therapie, vooral als je dan nog wat enthousiaste hondjes weet passeren.
  • Het is flexibel. Begin- en einduur liggen niet vast en het kan eender waar en wanneer. OK, dat is soms ook een nadeel (want die zetel ziet er dan zo goed uit ‘en joggen kan morgen ook nog wel’), maar als ik merk dat het niet gaat of net wél supergoed, dan kan ik gemakkelijk langer lopen of gewoon stoppen en voortwandelen. Het ritme van mijn lichaam volgen, quoi. Nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen zeggen dat mijn benen goed zaten, trouwens. Speciaal gevoel 😉
  • Ik drink veel gemakkelijker na het joggen dan anders. Op het werk staat mijn waterfles voortdurend naast mij, om mij eraan te doen denken dat ik moet drinken. In het weekend gaat dat waterdrinken radicaal achteruit, maar door het joggen voel ik mijn lichaam snakken naar drank. Dat is dan vaak een halve liter Aquarius, maar dat lijkt me nog steeds beter dan gewoon niet drinken.
  • Wanneer ik een toffe sportoutfit koop, voel ik mij een pak minder schuldig. Ik gebruik ze namelijk nu (en soms gaan die kapot in het wasmachine, vooral als het gratis t-shirts zijn), dus mag er af en toe iets nieuw in de kast verschijnen.
  • Ik heb terug een sportdoel. Ik ga voor de 10 Miles in 2018. Dat geeft mij nog een jaar (min of meer) om aan 16 kilometer te geraken. Momenteel staat het record op 10 kilometer in één keer, maar over het algemeen blijf ik hangen op 8 kilometer. Ik zou mij daar slecht over kunnen voelen (plus: het gaat nog steeds ont-zet-tend traag), maar langs de andere kant kan ik wél netjes melden dat ik meestal ‘maar’ 8 kilometer loop. In één keer. Daar had ik een paar jaar geleden alleen nog maar van kunnen dromen. Ik mag dus trots zijn op dat lijf van mij, want het doet toch maar netjes wat ervan gevraagd wordt.
  • Als ze mij nu vragen wat ik van sport doe, kan ik zonder verpinken zeggen dat ik jog. Opnieuw: jaren geleden dat ik dat (eerlijk) kon zeggen, buiten een periode in 2016 teniet gelaten.

Ik ga nog steeds niet uit plezier sporten. Het is nog steeds tegen mijn goesting en levert mij ook niets op: geen slanker lijf, geen verbazingwekkende conditie (C. speelt nog steeds tomaat na een rondje lopen), geen adorerende hordes fans langs de zijkant. Maar de wederhelft is altijd trots wanneer ik gelopen heb en het schuldgevoel over de chocolaatjes op het werk gedurende de dag verdwijnt toch langzamerhand. Ahja, want ik loop.

Advertisements
Standard
Het dagelijks overleven, Sport

Joggen: deel oneindig

Een nieuwe lente, een nieuw geluid, al vind ik van mezelf dat ik wat in herhaling val: ik ben (terug) beginnen joggen. De 10 Miles vinden binnen drie weken plaats en de wederhelft besefte dat plots. Hij doet mee, is vrij competitief maar heeft tot nu toe nog niks gejogd dit jaar. Hij doet wel aan squash en voetbal, dus qua conditie zit hij wel vrij goed, maar da’s toch nog niet 16 kilometer joggen. Ik was in ieder geval gelukkig: mijn motivatie om te gaan lopen ligt altijd hoger wanneer er iemand anders meedoet.

Het was al wel bijna een jaar geleden (10 maanden) sinds mijn laatste jogpoging, met als gevolg dat ik mijn loopschoenen bijna niet herkende. Letterlijk: ik heb drie minuten zitten zoeken tussen een hoop schoenen tot ik die van mij terugvond. Het was dus een tijdje geleden, om het met een understatement te zeggen. Mijn sportoutfit vond ik wél vlotjes terug, met dank aan de yogalessen die ik volg. Da’s toch al een opsteker 😉

De wederhelft deed 6 toertjes (van elk ongeveer 2 kilometer), ik deed er 4 (3 lopend, het laatste ¼ lopend en ¾ wandelend). Niet slecht na een jaar stilzitten, maar er waren wel een paar conclusies te trekken:

  • Lopen zonder muziek gaat, zolang je een goed liedje on repeat in je hoofd hebt lopen voor een ritme.
  • Lopen met een activity tracker is niet hetzelfde als lopen met een sporthorloge. Ik mis het overzicht van afstand (mijn activity tracker beweert dat ik 8 kilometer heb gelopen terwijl ik die heb afgezet na rondje 3, dus heb ik net iets minder dan 6 kilometer gelopen), ik kon het nadien niet op een groter scherm oproepen om meer details te kunnen bekijken en een gemiddelde snelheid per kilometer zat er dus ook niet in. Positieve punten: ik kan nog wel genoeg hoofdrekenen om die gemiddelde snelheid te bereken (8 minuten per kilometer. Ik heb de Ladies Run aan iets minder dan 6 en een halve minuut per kilometer gelopen, dus de sleet zit er toch wel op) én ik heb mijn aantal stappen van die dag in minder dan een uur gehaald. Ook mijn aantal activiteitsminuten van die week waren ineens in orde 😉
  • Lopen in een park is zoveel aangenamer dan lopen op een Finse piste of ergens op straat. Veel honden die uitgelaten genoten van bos en vogels, medezweters die puffend passeerden (of net keihard langsliepen want die trainden al maanden voor die 10 miles – of de marathon, dat kan ook), de zon op mijn gezicht en het idee dat mijn frisse-lucht-quotum ook moeiteloos gehaald werd.
  • De dag nadien blijft dat toch stijfheid creëren. OK, ik had nu niet moeten verwachten dat ik er zonder iets van af zou komen, vooral na die rustperiode, maar een trap afgaan is toch net iets lastiger dan anders 😉

En nu eens kijken of ik het terug blijf volhouden: mijn vorige poging heeft toch 8 maanden looppret opgeleverd!

PS: ik werd ook terug in gang gezet door blogsters Sofie en Kelly die zo eerlijk en enthousiast over hun jogpogingen berichten; bedankt dames!

Standard
Sport

Joggen: na het doel

Zondag 17 april heb ik mijn allereerste wedstrijd/groepjogmoment ooit gehad. Grappig genoeg: het leukste jogmoment dat ik tot nu toe ooit gehad had, ook. Nadien was het rust: ik had de week nadien geen zin om meer kilometers af te leggen dan ik door werk en sociaal leven moest, de week daarop was het bar koud en slecht weer ne toen was het plots zomer. Vorige zondag zijn de wederhelft en ik richting park getrokken en hebben we (we waren niet helemaal voorbereid noch doordacht bezig) rond twaalf uur wat kilometertjes erdoor gedraaid. Daarop volgden uiteraard enkele conclusies, of wat had je gedacht?

Allereerst: hoewel dat lopen niet volledig weg is na drie weken, loop je toch niet vlotweg dezelfde tijd als voordien. Moest ook niet, ik was al blij dat ik weer zin had om te bewegen, maar als je nadien het overzicht van dat looptochtje ziet denk je toch ‘hmm, dat ging voordien beter’. De wederhelft is wel zo lief geweest om die eerste zes kilometer braaf mee op mijn tempo te lopen (echt, ik ga ervoor zorgen dat die volledig warmgelopen aan zijn eigen toertjes begint). Soms frustrerend aangezien hij er perfect nog een aantal spurtjes uithaalt terwijl ik loop te zwoegen, maar wel schattig.

Ten tweede: ik heb me een nieuw doel gesteld. Dat staat voorlopig op 10 kilometer, ergens volgend jaar (specifiek doel nog vast te leggen). Dat betekende dat ik ook al wat vooruit wou, dus in plaats van drie toertjes (6 kilometer) liep ik er nu vier. Nu ja, liep. Dat vierde toertje was een heerlijk relaxe combinatie tussen joggen en wandelen. Ik wou me niet forceren en al zeker geen (extra) dégout van lopen krijgen, dus: nice and easy. Dat betekende dat ik over die acht kilometer de volle 61 minuten deed, maar ik kan me wel trots noemen: de eerste keer dat ik meer dan zes kilometer aflegde. Kleine woopwoop, maar volgende keer toch iets minder wandelen 😉

Ten derde: ik heb nieuwe loopkledij nodig. Qua winter- en kouder weer zit ik wel goed, maar zomerse temperaturen zorgen voor kopzorgen. Ik loste het nu op door ronduit elegant rond te huppelen in een shortje van de wederhelft (die daar zelf niet zo blij mee was, maar ssssst), maar ik moet dringend nog eens langsgaan bij een Decathlon of ander sportgerief-verkopend winkelcomplex. Twee shortjes, dat lijkt me niet overdreven. Shoppen voor het goede doel, niet?

Standard
Sport

Ladies Run – New Balance

Vorige zondag was het zo ver: mijn persoonlijke D-Day, de dag waarop ik in het gezelschap van honderden andere lopers vijf kilometer ging lopen. Eerlijk: ik zag het niet zitten. Zondag was het alle hens aan dek, met gevloek (want ik was al twee weken gaan lopen, uit luiïgheid en algemene ‘het is te slecht weer’), gebibber (zowel van de zenuwen als van de koude wind) en gejammer (‘maar ik ga helemaal niet goed lohohohopen’).

Conclusie: ik heb mij letterlijk nog nooit zo hard geamuseerd tijdens het lopen, mijn medelopers waren gigantisch sympathiek en mijn tijd is nooit beter geweest (ik steek het op Finse piste en anders in het bos wat omhoog en omlaag lopen vs. nu op een volledig plat parcours lopen). Ik deed er 34 minuten en 4 seconden over en ben gigantisch fier. Zo fier dat ik mij mentaal al voor volgend jaar heb ingeschreven en half dromend voortfiets richting ‘misschien kan ik wel tien kilometer aan’. Ahja, want ik was nog niet kapot na mijn vijf kilometer, dus dan kan er een tandje bij, toch?

Ik ben wel niet zo enthousiast als de wederhelft, die mij liefst volgend jaar al de 10 Miles ziet meelopen. Da’s meer dan een verdriedubbeling van mijn huidige afstand: makker, dat zie ik dus écht niet zitten. Nee, dan eerder die 10 kilometer, al was het maar om niet ter plaatse te blijven trappelen. En mij ondertussen toch maar veilig inschrijven voor de volgende Ladies Run, want dat is een afstand waarvan ik nu echt weet dat ik die aankan. Hallelujah.

Eerlijk: het doet mij wat, die tijd zien blinken op de site van de Gazet van Antwerpen. Dikke duim voor mezelf. En op de foto’s zie ik er nog zelfs zo slecht niet uit. Who knew?

 

Standard
Het dagelijks overleven, Sport, Uncategorized

Finse piste: au

Ik ging voor de eerste keer sinds de verhuis terug lopen. Binnen een maand Ladies Run, weetjewel. Vol enthousiasme mijn loopgerief aangetrokken (vreemd genoeg ben ik echt wel een fan van mijn outfits, hoe fout ze eigenlijk ook zijn. Alles om gemotiveerd te vertrekken zeker?), fiets opgesprongen richting Antwerp Expo en iPod opgezet. Er ligt daar een finse piste, zowaar, en ik heb altijd gehoord en gelezen dat dat zoveel beter is voor de gewrichten én dat het ook beter loopt.

Niet dus. Noem mij de uitzondering op de regel en steek het op mijn anderhalve week stilliggen, maar die piste gaat me langs geen kanten af. Ik heb daar lopen zwoegen zoals ik eerlijk gezegd nog nooit heb moeten zwoegen. En het is niet dat ik plots twintig kilo ben bijgekomen: mijn collega’s verdenken mij ervan afgevallen te zijn. Ik zou niet weten hoe, want toen ze het mij meldden stak ik net een vierde Milky Way binnen. Hoezee!

Het loopt ook niet gemakkelijk. Ik kan natuurlijk niet vergelijken want het is mijn allereerste finse piste, maar ik had voortdurend een wankel gevoel en het idee dat ik niet vooruit geraakte. Ik vrat geen kilometers, quoi. Vrij frustrerend, vooral wanneer ik vergeleek met het joggen langs de Schelde, wat me dan plots toch veel beter af leek te gaan.

Bon, ik geef het nog wel wat kansen. Liefde op tweede zicht/loop zou ook moeten kunnen lukken. Maar momenteel ben ik nog niet zo optimistisch. Hoewel: ik heb een konijntje zien huppelen. Echt waar. Nooit gedacht in ‘t stad.

Standard
General blabla, Sport, Uncategorized

Joggen: na lange stilte

Vorige week geschreven, deze week nog niet gaan joggen, maar ik vind dat sleuren met dozen en hopen trappen op- en aflopen ook telt als sport. 

Mijn laatste jogtocht dateerde van eind januari. I know, da’s lang geleden. Foei en zo. Maar het was druk, ik had er geen zin in en mijn lichaam deed er ook niet moeilijk over. Het was in ieder geval te lang geleden: binnen twee maand is het Ladies Run en moet ik daar die 5 kilometer wel uitpersen he.

Gisterenavond ging ik lopen. Nieuwe joggingbroek (een specialleke voor mij: nauwaansluitend maar zwart, dus dat slankt af. Toch? Toch?), een platte iPod dus de filmmuziek van Forrest Gump mentaal in de oren en de baan op. Mannen, wat was het mooi weer. Prachtige zonsondergang, leuke wolkjes, gewoon leuk om te gaan lopen. Ik ben zelfs langs de Schelde mijn nonkel bijna tegen het lijf gelopen en dat was een heel aangename ervaring.

Maar kom, dat is dus omgeving. Hoe ging het lopen zelf, na een maand stilliggen? Wel, eigenlijk niet slecht. Zelfs vijf kilometer gelopen en bijna geen problemen gehad. OK, ik moest wachten bij het rood licht en heb ook een halve minuut stilgestaan bij mijn nonkel, maar dat was het dan ook. Veel energie bij aankomst, die na drie minuten volledig verdween tussen hoestbuien door (het was nog koud, buiten. Brr.). Die trappen omhoog gingen ook verbazingwekkend vlot en deze morgen geen last gehad. Dat skiën tijdens het weekend weegt precies zwaarder door dan die vijf kilometer lopen. Tss. I’m a wuss.

Ik heb er terug zin in. En eigenlijk wel veel. En lap, nu komt er een verhuis. Maar! Die verhuis brengt me wel dichter bij de Finse looppiste. A-ha.

Standard
Sport, Uncategorized

Joggen: het gaat (helaas) niet vanzelf

Ik zit nu aan bijna drie maanden joggen en eerlijk: ik had niet verwacht dat ik tot hier ging geraken. OK, ik heb er geld tegengesmeten (dag nieuwe sportschoenen en sporthorloge), maar dat heb ik voordien ook al wel regelmatig gedaan, iedere keer ik het mij in mijn hoofd haalde dat ik toch eens iets van sport moest gaan doen. En nu gebruik ik het ook daadwerkelijk en ben ik zelfs tevreden van die aankoop! Het helpt dat die schoenen momenteel in de mode zijn natuurlijk én dat ze goed zitten (na 3 weken inlopen), maar kom: schouderklopjes langs alle kanten.

Na een kleine 3 maanden, mijn overzichtje van persoonlijke min- en pluspuntjes aan dat joggen:

  • MIN
    • Ik moet mijn zetel uit. Kijk, dat blijft pijn doen. Als ik kan kiezen, ga ik toch voor de zetel en het dekentje en koekjes of andere hapjes.
    • Confrontatie met kwabjes. Die joggingbroeken tonen toch wel veel kwabjes en dan heb ik nog geen leggings aan maar broeken met dikkere stoffen. Iek.
    • Het weer. Momenteel is het koud en dan gaat het een pak minder gemakkelijk. Ik loop momenteel eerder een gemiddelde tussen 3 en 4 kilometer omdat meer pijn doet, terwijl ik begonnen ben met 5 à 6 kilometer zonder gigantische problemen. Au. En als het regent (maar dan wel écht regenen, geen motregen) ga ik ook niet buiten. Ik zit niet te wachten op een longontsteking of zo.
    • Ik ben tijd kwijt. Kostbare tijd. Tijd die ik kon steken in mijn strijk of die zetel of voorbereiding voor de trouw en verhuis of…
  • PLUS
    • Eens ik vertrokken ben, ben ik trots en relatief happy met die beweging.
    • Mijn lief is echt wel trots op mij.
    • Ik doe aan sport! *extra schouderklopje*
    • Ooit moet dit toch helpen om die kwabjes aan te pakken. En nu kan ik mij tenminste minder schuldig voelen wanneer ik eens frietjes of zo eet.
    • De goesting om te bewegen is veel meer aanwezig dan ik ooit heb geweten: ik word gefrustreerd wanneer ik (naar mijn lichaamsgevoel) te weinig beweging heb gehad. Echt, een unicum, nog nooit gehad hiervoor.
    • Ik heb zelfs zin om terug te beginnen tennissen. #nuts

Ik heb mij ondertussen ingeschreven voor de Ladies Run bij de 10 Miles, dus nu moet ik wel focussen op die 5 kilometer. Niet dat ik dat al niet deed, maar nu heb ik er verdorie nog eens extra voor betaald om dat te mogen lopen. Vreemde wereld.

Standard